Όταν ήταν 12 ετών, ο πατέρας της Ρέιμοντ διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο. Η μόνη του ελπίδα ήταν να κάνει επέμβαση. Η επέμβαση έγινε, αλλά κάτι πήγε λάθος, με αποτέλεσμα να πειραχτούν νεύρα στο τμήμα του εγκεφάλου που αφορά την κίνηση και την σπονδυλική στήλη. Ο Ρέιμοντ έμεινε τετραπληγικός και έχασε κατά ένα ποσοστό την όρασή του.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά έμεινε καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και επικοινωνούσε με την οικογένειά του γράφοντας σε πινακάκι.

Η Ελένα Μπόναμ Κάρτερ τον φρόντιζε και προσπαθούσε να τον βοηθήσει μαζί με τη μητέρα της, όμως ο Ρέιμοντ είχε πέσει σε βαθιά κατάθλιψη και, πολύ λογικά, δε μπορούσε να ανακάμψει ψυχολογικά. Ήταν τότε που πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική.

Μιλώντας στη Sun, η Ελένα Μπόναμ Κάρτερ περιγράφει το πώς ήταν η ζωή της και συγκλονίζει με όσα λέει για τον πατέρα της που πέθανε τελικά το 2004.

«Ήταν ένας υπέροχος άντρας με μια τρομερή αυτοπεποίθηση. Είχε μαζί του έναν πίνακα με τα γράμματα για να μας απαντάει όταν του μιλούσαμε. Αντί να μας απαντά με ένα Ναι ή Όχι, έγραφε με τρομερά μεγάλες προτάσεις. Είχε όμως κατάθλιψη και ένιωθε τρομερά ένοχος επειδή θεωρούσε ότι μας είναι βάρος.

Για να μπορέσω να το αντιμετωπίσω αυτό, βρήκα έναν ατζέντη και ξεκίνησα την υποκριτική στην ηλικία των 13 ετών. Σκέφτηκα «γ..α το, θα επανεφεύρω τη ζωή μου». Ήταν ο δικός μου τρόπος να αρνηθώ αυτό που συνέβαινε».