Από την Φανή Πλατσατουρα

Ποιος περνάει μέσα από πολυβόλα, σφαίρες και αιμοσταγείς αντάρτες για να πάρει από το βομβαρδισμένο αμάξι στο οποίο επέβαινε την φωτογραφική του μηχανή; Κάποιος τρελός, Ατρόμητος τύπος, ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στις ιδέες του. Σαν τον Γιάννη Μπεχράκη. Το 2000 βρίσκεται στη Σιέρα Λεόνε για να καλύψει τις ταραχές, όπου πέφτει σε ενέδρα ανταρτών και σκοτώνονται δύο καλοί του φίλοι. Πυροβολούν τον ίδιο στο πόδι, κρύβεται στην ζούγκλα για να γλιτώσει και ώρες μετά κοίτα ψηλά στον ουρανό ευχαριστώντας έναν Θεό που δεν έχει βρει και τραβώντας τον εαυτό του μια φωτογραφία αγνωμοσύνης και φρίκης μαζί. Με την ίδια μηχανή που άρπαξε βιαστικά από το αμάξι και κίνδυνο τη ζωή στου. Γιατί χωρίς αυτήν ένιωθε άοπλος. Ο βραβευμένος έλληνας φωτορεπόρτερ, επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters στην Ελλάδα και την Κύπρο, «Έφυγε» Μόλις στα 59 του χρόνια από το τελευταίο πράγμα που περίμενα στο το χτυπήσει, τον καρκίνο.

Πρωτοδούλεψε το 1988 για το Reuters στην Αθήνα. Αποστολή του, να καλύψει την κρίση στη Λιβύη του Muhammad Gaddafi. Όταν γύρισε πίσω και είδα τις φωτογραφίες του, οι συνάδελφοι του του είπαν «επιτέλους! Ο σωστός άνθρωπος τη σωστή θέση!».

Γεννημένος για τα δύσκολα, συνηθισμένος να πηγαίνει εκεί όπου η άλλοι έφευγαν τρέχοντας. Από τους πολέμους το Αβγανιστάν και την Τσετσενία, την προσφυγική κρίση και την Αραβικη Άνοιξη και από την Σιερα Λεόνε στον ισχυρό σεισμό στο Κασμίρ και την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011. « Τρελός είσαι;» Τον ρωτούσαν  οι συνάδελφοι τους στις αποστολές βλέποντας τον να ρίχνετε μέσα στη μάχη για να εξασφαλίσει το καλύτερο κλικ. «Ηταν καλύτερη η οπτική γωνία», απολογουνταν ύστερα στο λόμπι του ξενοδοχείου της εκάστοτε περιοχής που διέμεναν.

Το 2015 ο Guardian τον ανακηρύσσει φωτογράφο της χρονιάς για το 2016 παίρνει το Πούλιτζερ για τον τρόπο που κάλυψαν την προσφυγική κρίση. «Μια φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, να τον κάνει πιο δίκαιο» Συνήθιζε να λέει. «Κλικάρει» Τον θάνατο, το έγκλημα, την απελπισία και το άδικο όπου οι άλλοι έκλειναν τα μάτια από φρίκη. «Για να μην μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε» υποστήριζε.

Κάποιος χρήστης στα social media, στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Γιάννη Μπεχράκη, έγραψε πως «Ο φακός του και η ματιά του γινόταν τα μάτια μας σε άλλα σημεία του κόσμου μας». Ο Αριστοτελης Σαρρηκωστας-Παλαίμαχος φωτορεπόρτερ με 40 χρόνια πείρα και καλός του φίλος- Γελάει όταν τον ρωτάω στο τηλέφωνο αν είδε ποτέ τον Γιάννη Μπεχράκη να φοβάται. «Αν εγώ είχα κοστολογήσει τη ζωή μου 3 δρχ, όσο η αξία μιας σφαίρας, άλλο τόσο την έχει κοστολογήσει και ο Γιάννης. Ίσως και λιγότερο. Μόνο έτσι μπορείς να κάνεις αυτή την παλιοδουλειά».  Ο Γιάννης τον χαρακτήριζε «μέντορα» και «δάσκαλο» μαζί σε κάθε του συνέντευξη. « Απλώς του έμαθα μερικά αναγκαία πράγματα, θέματα της δουλειάς, από το πώς να προφυλάσσεται στις επικίνδυνες αποστολές μέχρι πως γράφουμε τα έξοδα μας από τις αποστολές κάθε τέλος του μήνα. Με το τελευταίο είχε γελάσει πολύ. «Και αυτό μέσα στις οδηγίες;» με ρώτησε. «Αυτό είναι το πρωτεύον»  του απάντησα.  Θα μου λείψει πολύ, αλλά ξέρω ότι έφυγε ευτυχής γιατί έκανε αυτό που αγαπούσε. Ακόμη και όταν καθόμαστε να φάμε ο Γιάννης μιλούσε για τις φωτογραφίες».

Λάτρευε τηφωτογραφία αλλά όχι να τον φωτογραφίζουν. Η φωτογράφος Ολυμπία Κρασαγάκης θυμάται την πρώτη τους γνωριμία πίσω στο 2013, όταν θα τον φωτογράφιζε για το περιοδικό blue της Aegean. «Τον θαύμαζα και πάντα παρακολουθούσα όλες τις δουλειές του. Κάθε φορά που έβλεπα μία φωτογραφία του, έλεγα «Θεέ μου, τι έκανε πάλι ο τύπος;». Στο τηλέφωνο μου είχε πει «Δε γίνεται να αποφύγουμε την φωτογράφιση και να κάνουμε μόνο την συνέντευξη, να πω δυο λόγια;».  Τελικά βρεθήκαμε στο Ζάππειο, όπου δεν ήθελε καν να υπάρχει grooming ή styling. Είχα άγχος, κάτι που δεν είχα πάθει ούτε όταν φωτογράφισα τον Τζακ Νίκολσον. Κατά τη διάρκεια των λήψεων μας διηγούνται ιστορίες από τη ζωή του, τις αποστολές και τα παιδιά του. Όταν η κουβέντα έφτασε στη Σιέρα Λεόνε, εκεί που σκοτώθηκαν οι φίλοι του, δάκρυσε. Ήταν ο άνθρωπος που άκουγες και σκεφτόσουν «Αυτόν τον θέλω για φίλο μου»».

Άλλος συνάδελφος του, με τον οποίο καλύψουν την εξέγερση στο Κάιρο και την πλατεία Ταχρίρ εξομολογείται στο People πως «Έδινε την εικόνα του μοναχικού ανθρώπου. Δεν ήταν αυτός που τον γνώριζες και έλεγες ωραία βρήκα ένα φίλο για παρέα. Μπορεί να καθόταν μαζί μας και ξαφνικά να σηκωνόταν και να έφευγε. Του άρεσε να απομονώνεται. Ήθελε να δουλεύει πάντα μόνος. Στις αποστολές δεν ταξίδευε ποτέ με αλλους φωτορεπόρτερ».

Ηταν πεπεισμένος για το ιερό της αποστολής του. Όχι μόνο αυτής του φωτορεπόρτερ, αλλά και της αποστολής που είχε στη ζωή του. Αν και δεν τις διαχώρισε.

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο μαζί με το Έθνος.