Η Ελίζα θα έλεγε κανείς πως είναι το κορίτσι –σύμβολο κατά της παιδικής κακοποίησης. Ένα κορίτσι που δεν πρόλαβε να ανοίξει τα φτερά του αφού έφυγε κακοποιημένη από τη ζωή σε ηλικία μόλις 6 ετών.

Πρόκειται για την πραγματική ιστορία ενός κοριτσιού που γεννήθηκε το 1986 στη Νέα Υόρκη σε μια εποχή που οι τυπικές διαδικασίες της πολιτείας υπερισχύουν της ουσίας.

Οι γονείς της μικρής Ελίζας ήταν χωρισμένοι. Η  μητέρα της βυθισμένη στον δικό της σκοτεινό κόσμο εκείνον των ναρκωτικών, χρήση τον οποίων έκανε και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της με αποτέλεσμα το μικρό κοριτσάκι να γεννηθεί με εθισμό στην κοκαΐνη. Ο πατέρας της, προσπάθησε να βοηθήσει την κόρη του χωρίς όμως αποτέλεσμα αφού έφυγε πολύ γρήγορα από τη ζωή.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του το νεαρό κορίτσι ζούσε με τον πατέρα της, πήγαινε τακτικά στο σχολείο και όλα έδειχναν πως θα είχε μια απόλυτα φυσιολογική ζωή. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα της όμως ανέτρεψε όλες τις σταθερές στη ζωή της. Η Ελίζα δόθηκε στην βιολογική της μητέρα, Awilda Lopez .

Τα αποτελέσματα αυτής της απόφασης δεν άργησαν να φανούν. Η Ελίζα άρχισε να πηγαίνει όλο και πιο σπάνια στο σχολείο της. Σταμάτησε να παίζει με τα άλλα παιδιά ενώ το άλλοτε μόνιμο χαμόγελό της αντικαταστάθηκε με ένα σκοτεινό και μελαγχολικό βλέμμα.

Στο κορμί της άρχισαν σιγά σιγά να κάνουν την εμφάνισή τους κάποιοι μώλωπες, σημάδια που αποδείκνυαν πως συχνά έπεφτε θύμα κακοποίησης.

Τόσο η Πρόνοια όσο και οι άλλες κοινωνικές υπηρεσίες όσο και αν προσπαθούσαν δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα καθώς ο δικαστής είχε παραχωρήσει την επιμέλεια του παιδιού στην μητέρα.

Η κατάσταση χειροτέρεψε από την στιγμή που η Ελίζα μετακόμισε μόνιμα στο σπίτι της μητέρας της και του νέου της συντρόφου, Carlos Lopez.

Το κοριτσάκι έμοιαζε να είναι πλήρως αποκομμένο σε κοινωνικό και συναισθηματικό επίπεδο. Δεν επικοινωνούσε ενώ πολλές φορές ουρούσε δημόσια. Μια μέρα μάλιστα εμφανίστηκε στο σχολείο με κομμένα μαλλιά ενώ υπήρξαν μαρτυρίες ότι ο πατριός της την κλείδωσε για πολλές ώρες σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.

Λίγο μετά η Ελίζα σταμάτησε εντελώς το σχολείο με την Πρόνοια για ακόμη μια φορά να μην κάνει το παραμικρό.

Η γειτονιά, η κοινωνία, το σχολείο, οι συγγενείς, όλοι γνώριζαν, χωρίς όμως κανείς να μπορεί να κάνει τίποτα.

Η κακοποίηση της 6χρονης σε σωματικό, σεξουαλικό αλλά και ψυχολογικό επίπεδο, συνεχιζόταν τόσο από την μητέρα όσο και από τον επίσης χρήστη ναρκωτικών ουσιών σύντροφό της.

Όταν εκείνος συνελήφθη από τις Αρχές η μικρή Ελίζα βρέθηκε νεκρή, μέσα σε μια λίμνη αίματος.

Την είχε σκοτώσει η μητέρα της χτυπώντας το κεφάλι της στο τσιμέντο. Το κορίτσι όταν εντοπίστηκε από τις Αρχές ανακαλύφθηκε πως ήταν ήδη δυο μέρες νεκρό.

Η νεκροψία αποκάλυψε την φρικαλεότητα που είχε τελεστεί από τα χέρια της ίδιας της της μητέρας. Χτυπήματα, καψίματα, σπασμένα οστά, βιασμός κ.α. H Awilda καταδικάστηκε σε 15 μόλις χρόνια κάθειρξη.

Η Ελίζα κηδεύτηκε στις 29 Νοεμβρίου 1995, σε ένα μικρό λευκό φέρετρο με πολύχρωμα λουλούδια και παιχνίδια.

Στον τάφο της έγραψαν: «World please, watch over our children» ενώ η υπόθεσή της χαρακτηρίστηκε από τις αρχές της Νέας Υόρκης ως η «χειρότερη περίπτωση παιδικής κακοποίησης που είχαν δει ποτέ».