Το Χόλιγουντ σε μια τελετή παράδοσης του από τα χέρια των αντρών σε αυτά των γυναικών

Είναι Σεπτέμβριος του 2017. Όλο το Χόλιγουντ κλυδωνίζεται από το σκάνδαλο του Γουάινστιν. Τότε ξεκινά η γέννηση του MeToo και του TimesUp. Η δομή της βιομηχανίας αλλάζει με ραγδαίο ρυθμό. Οι γυναίκες αρχίζουν να βγαίνουν ολοσχερώς από ένα καβούκι φόβου.

Δύο χρόνια μετά θα περίμενε κανείς η βιομηχανία να έχει αλλάξει, να έχει γεφυρώσει το χάσμα των ανισοτήτων και να μειώνει τις αντιδράσεις. Εν τούτοις, δεν έχει συμβεί καμία ουσιαστική αλλαγή. Κυρίως για το θεαθήναι. Όλες οι κινήσεις όμως του Χόλιγουντ είναι γι΄αυτό. Για να μην το κατηγορήσουν για σεξισμό, ρατσισμό κτλ. Όχι γιατί πιστεύουν όντως στην ανάγκη για αλλαγή.

Αυτό όμως δεν αναιρεί την πιθανότητα να αρχίσουν να περνάνε τα σωστά μηνύματα για την αντιμετώπιση των γυναικών και γενικώς κάθε ομάδας που αυτοτοποθετείται και αυτοπροσδιορίζεται ως μειονότητα. Δεν αναιρεί το ενδεχόμενο να αντιληφθούν οι νέοι άνθρωποι ποια είναι η σωστή δράση στους κόλπους της βιομηχανίας.

Γι΄αυτό το λόγο η φετινή χρονιά είναι οιωνός αλλαγής. Προοικονομείται η παράδοση μιας υποτιθέμενης σκυτάλης. Οι άντρες που κατέχουν τις θέσεις εξουσίας και καθορίζουν τα αποδεκτά πρότυπα στο Χόλιγουντ αναγκάζονται να αποχωρήσουν ή να δεχτούν πως αυτές οι πρακτικές ανήκουν στο παρελθόν.

Στη θέση τους έρχονται πιο προοδευτικά μυαλά, αντρών και γυναικών, και αυτά αποφασίζουν να έχουν για βιτρίνα τους τις γυναίκες σε μια νέα εποχή.

Κινούμενη κατ΄αυτόν τον τρόπο, η Marvel μεταβαίνει κινηματογραφικά από την 3η φάση του MCU, όπου κυριαρχούσαν οι Iron Man, Thor και Captain America, στην 4η φάση όπου θα κυριαρχούν οι Eternals της Τζολί και της Χάγιεκ, η Νάταλι Πόρτμαν ως γυναίκα Thor, η Βαλκυρία ως ηγέτιδα της Άσγκαρντ και ως λεσβία βασίλισσα που θα έχει στο πλάι της τη γυναίκα που αγαπά και η She Hulk.

Δεν είναι όμως μόνο η Marvel. Είναι συνολικά οι εταιρείες παραγωγής. Κι είναι ενδεικτικό ότι δύο χρόνια μετά το τεράστιο σκάνδαλο που κράτησε αρκετούς μήνες, υπάρχει η ανάγκη και το θάρρος να μιλήσουν. Έστω και μέσω της μυθοπλασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ταινία Bombshell με τις Κίντμαν, Θερόν και Ρόμπι που πολλοί την τοποθετούν στη μάχη των Όσκαρ και θεωρούν ότι θα είναι ισχυρός contender για το Best Picture.

Η συγκεκριμένη ταινία εστιάζει στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις από τον διευθυντή της Fox News και αυτός είναι ο λόγος που μπαίνει στη συζήτηση για τα Όσκαρ. Όχι η εκτίμηση πως θα έχουμε ένα τρομερό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ή ερμηνείες που θα σου μείνουν. Άλλωστε, τέτοιες ιστορίες σπάνια το προσφέρουν αυτό. Είναι όμως το συνολικό τους μήνυμα που εκτιμάται.

Κι αυτή η ροπή της βιομηχανίας προς την κοινωνική υπόσταση της τέχνης, περισσότερο από την αισθητική, είναι που αναδεικνύει την αρχή μιας εξελικτικής διαδικασίας που θα βρει τις αδικημένες γυναίκες του σήμερα, να είναι σε καίρια πόστα στο αύριο.

Φυσικά το ζήτημα δεν προκύπτει από το φύλο. Γιατί αποδείχτηκε σε αυτά τα δύο χρόνια ότι τα μυαλά είναι γενικά υποταγμένα σε παραλογισμούς. Ήταν και γυναίκες υπεύθυνες κάστινγκ που ζητούσαν από τις υποψήφιες για τους ρόλους να κάνουν κάτι διαφορετικό απ΄αυτό που ζητούσαν στους άντρες.

Είναι όμως ένα πλάνο, μια στρατηγική που σαφώς γίνεται με κεντρικό γνώμονα το οικονομικό όφελος κι όχι την ηθική πλευρά του ζητήματος, αλλά θέλει κάπου να οδηγήσει. Σε έναν κόσμο θεάματος όπου δεν θα χρειάζεται να αποχωρεί από την επιτροπή του Φεστιβάλ της Βενετίας ένα μέλος, επειδή στις υποψήφιες ταινίες υπάρχουν μόλις 2 γυναίκες σκηνοθέτιδες έναντι 19 αντρών.

Η ολοκληρωτική αποδοχή της αλλαγής ίσως να μην έρθει ποτέ. Ειδικά όσο υπάρχει έλλειμμα ισχύος στα slogun, όπως αυτό που λέει ότι το μέλλον είναι γυναίκα. Τουλάχιστον όμως έχει εντοπιστεί το πρόβλημα και εντείνεται η προσπάθεια για να το καταπολεμήσουν οι λογικοί της βιομηχανίας.