Στις υποψηφιότητες των Όσκαρ που ανακοινώθηκαν την περασμένη Δευτέρα, το 1917 του Σαμ Μέντες μέτρησε 10 υποψηφιότητες, με τις 3 να αφορούν στην Καλύτερη Ταινία, τη Σκηνοθεσία και το Σενάριο. Τα προγνωστικά λένε πως θα πάρει δύο απ΄αυτά. Και πώς να συμβεί αλλιώς με τέτοια σπουδαία παραγωγή και με τέτοια κινηματογράφηση!

Εκτός από τον Σαμ Μέντες, πολλά, ίσως περισσότερα, οφείλονται στον τρομερό Ρότζερ Ντίκινς. Με την δική του καθοδήγηση στήθηκαν οι πιο έντονες σκηνές της ταινίας, ιδίως η σκηνή στο πεδίο της μάχης όπου τρέχει ο Σκόφιλντ κι ενώ σκάνε βόμβες γύρω του.

Κι  ενώ είχε υπάρξει η πληροφορία πως ο Σαμ Μέντες δεν έκλεισε ποτέ την κάμερα και γύρισε την ταινία με ένα μόνο πλάνο, στην πραγματικότητα αυτό δεν συνέβη. Απλώς ήταν τέτοιο το μοντάζ που έτσι νόμιζε ο θεατής. Ο Μέντες ήθελε να δημιουργήσει μια αίσθηση εμβύθισης και το πέτυχε απόλυτα. Η κάμερα ακολουθούσε τους δύο κεντρικούς ήρωες με αυτοκίνητο, με μηχανάκι ή με τα πόδια, ανάλογα το πόσο γρήγορα προχωρούσαν και το σκηνικό. Στα χαρακώματα στην αρχή ήταν με τα πόδια. Στην πόλη-ερείπιο πριν το δάσος Κρουασίλ ήταν με μηχανάκι και μετά με αυτοκίνητο.

Το βίντεο τα εξηγεί όλα.