«Το πιο όμορφο καλοκαίρι μου ήταν το 2009 στη Σαντορίνη. Όχι όμως στην κοσμοπολίτικη Σαντορίνη. Ένας φίλος μου είχε σπίτι στην Αρμένη, το παλιό λιμάνι της Οίας. Δυο σπίτια και μία ταβέρνα μόνο και η Οία να στέκεται από πάνω μας, με δεκάδες σκαλιά να μας χωρίζουν. Θυμάμαι ότι δεν ήθελα να πάω κιόλας, γιατί είχα στο μυαλό μου ότι η Σαντορίνη είναι φτιαγμένη μόνο για ζευγάρια.

Νομίζω περάσαμε ολόκληρο το καλοκαίρι με μαγιό και σαγιονάρες. Καθόμασταν με τους φίλους μου από το απόγευμα μέχρι το ξημέρωμα στον μώλο και ψαρεύαμε με πετονιές, πίνοντας κρασί και λέγοντας ανέκδοτα. Δεν θυμάμαι να έχω γελάσει περισσότερο στη ζωή μου. Ένα βράδυ δεχτήκαμε μία πρόκληση από κάποιους επισκέπτες με σκάφος, (έγιναν φίλοι μας μετά, ο Αχιλλέας και ο Νadim από τον Λίβανο), να κάνουμε διαγωνισμό για το ποιος θα αντέξει να πιει τα περισσότερα σφηνάκια. Χάσαμε από τα αποδυτήρια που λένε. Δεν βαφτήκαμε ποτέ σε αυτό το νησί, δε χτενίσαμε ποτέ τα μαλλιά μας, δεν ντυθήκαμε ποτέ καλά. Ήταν διακοπές, όπως τις έχω εγώ στο μυαλό μου.

Ένα βράδυ αποφασίσαμε να βγούμε για ποτό, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να ανέβουμε άπειρα σκαλιά με τα πόδια για να βρεθούμε στον «πολιτισμό». Νομίζω το μετανοιώσαμε με το που φτάσαμε στα μισά της διαδρομής.

Ένα άλλο βράδυ που το τολμήσαμε, βρεθήκαμε την αυγή στο κάστρο της Οίας να τραβάμε φωτογραφίες. Από τις παλιές, τις καλές. Με φωτογραφική μηχανή. Λίγο μετά, βουτούσαμε στα παγωμένα νερά στο Αμμούδι με τα ρούχα. Η Σαντορίνη έχει κάτι μαγικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που βρισκόμουν σε ένα μπαλκόνι στην Οία, στην καλντέρα και δίπλα μου μία κοπέλα (αγγλίδα μάλλον), προσπαθούσε να περιγράψει σε κάποιον στο τηλέφωνο, αυτό που έβλεπαν τα μάτια της εκείνη την ώρα. Δεν μπορούσε να βρει τις λέξεις. Και είναι πραγματικά έτσι. Η ομορφιά της Σαντορίνης δεν περιγράφεται έτσι απλά…».

Πηγή: People