Από τον Μαρίνο Βυθούλκα,

Σε παλαιότερες συνεντεύξεις του, ο Σταμάτης Γονίδης είχε δηλώσει πως πέρασε κατάθλιψη, ενώ δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι πολέμησε με τις καταχρήσεις. «Είχα το σύνδρομο του καλλιτέχνη, ενός ανθρώπου που ήταν στα αζήτητα, έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και έγινε πρώτο όνομα. Κάποια στιγμή χάθηκα μέσα στο εγώ μου και στην έπαρση. Ήμουν σε λάθος δρόμο. Μάλιστα, ορισμένες φορές εξέφρασα δημόσια κάποιες απόψεις που κανονικά έπρεπε να τις συζητώ μόνο με την παρέα μου. Έκρινα ορισμένους συναδέλφους και αυτό δεν ήταν υπέρ μου. Ήταν λάθος μου, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να καταλάβω τι είναι σωστό και τι όχι» αποκαλύπτει και μου περιγράφει ένα άγνωστο περιστατικό μέχρι σήμερα, τον εφιάλτη που είδε στο απόγειο της καριέρας του.

«Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου πως δεν με ήξερε κανείς, πως ήμουν άγνωστος. Εκείνη τη νύχτα πετάχτηκα από το κρεβάτι μου ιδρωμένος. Τότε σκέφτηκα πως πρέπει να αλλάξω ορισμένα πράγματα. Στράφηκα στη θρησκεία και στη φιλοσοφία, χωρίς εμμονές και υπερβολές. Αν πας στο καμαρίνι κάποιου τραγουδιστή που ξεκινάει τώρα, θα δεις μία εικόνα. Αν, όμως, πας στο καμαρίνι επιτυχημένου καλλιτέχνη, από τις πολλές εικόνες θα νομίσεις πως βρίσκεσαι σε εκκλησία. Οι περισσότεροι φτασμένοι τραγουδιστές αισθάνονται πως είναι πολύτιμοι και ζητούν μια προστασία. Παρότι δεν είμαι θρησκόληπτος αλλά εναντίον του δόγματος, όταν θέλουν να μου κάνουν ένα δώρο, μου φέρνουν εικόνες». Κάπου εδώ μου εξομολογείται πως πέρσι το καλοκαίρι στην Κύθνο έκανε την πρώτη του αγιογραφία. «Φοβόμουν τη ζωγραφική, αλλά όταν ξεκίνησα να ζωγραφίζω τον καμβά με μαύρο χρώμα χρησιμοποιούσα σκιές και παρατήρησα πως μέσα από αυτές τις σκιές έβγαιναν πρόσωπα και σώματα. Αυτό ήταν κάτι που με ταξίδεψε και μου γεννήθηκε η επιθυμία να ζωγραφίζω κάθε μέρα. Πλέον έχω κάνει γύρω στις είκοσι πέντε αγιογραφίες».

Κάθεται απέναντί μου στον καναπέ. Είναι ήρεμος, κατασταλαγμένος, καθώς η αυτοκριτική τον βοήθησε να αναθεωρήσει και να αλλάξει τα στραβά του παρελθόντος. «Έχω ζήσει για δέκα ζωές. Αυτά που έζησα ήταν πολλά και έντονα. Ο άνθρωπος που φτάνει σε αυτό το σημείο ξυπνάει και ζει, όχι για τίποτε άλλο, αλλά από περιέργεια για να δει την επόμενη μέρα και τους ανθρώπους που αγαπάει. Όταν θα φύγω από τη ζωή, οι άνθρωποί μου θέλω να κάνουν γιορτή γιατί λυτρώθηκα. Γεννήθηκα στο σκοτάδι. Κάποια στιγμή με φώτισε το ψεύτικο φως των προβολέων της νύχτας. Πλέον με φωτίζει ένα διαφορετικό φως. Πολύ πιο σημαντικό. Ένα φως που δεν φαίνεται με τα μάτια ανοιχτά, αλλά με τα μάτια κλειστά. Δεν φοβάμαι το θάνατο. Το μόνο που θέλω είναι να φύγω όπως είμαι τώρα. Με την ψυχή μου καθαρή και γύρω μου να είναι όλοι καλά. Ό,τι εκκρεμότητες είχα τις έκλεισα, ακόμα και με αυτούς οι οποίοι μου είχαν φερθεί άδικα, τους φώναξα στο σπίτι μου».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτό το Σάββατο, μαζί με το Πρώτο Θέμα.