Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης είναι ένας άνθρωπος με αρκετά καλά κρυμμένες ευαισθησίες και μια δική του, ιδιαίτερη, θεώρηση για τη ζωή. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό People και τη δημοσιογράφο Φανή Πλατσατούρα εξομολογείται πως ιδανικά θα ήθελε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη. Με συντροφιά του, ζώα και φυτά.

Ας αλλάξουμε θέμα και ας πάμε στην ευτυχισμένη ζωή που μου είπατε πριν πως ζείτε. Πώς είναι η καθημερινότητά σας; 

Δουλεύω πολύ και στον ελεύθερο χρόνο μου διαβάζω. Έχω και τα «κορίτσια» μου, τη ροδιά μου, τη μυρτιά μου, τη λεμονιά μου. Όλα σε ένα τεράστιο μπαλκόνι στο σπίτι μου, στο Παλαιό Φάληρο, όπου φροντίζω περίπου σαράντα φυτά. Ταΐζω και είκοσι γάτους. Γενικά, όταν βγάζω τα παπούτσια και πατάω χώμα, είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Νιώθω ότι υπάρχουν δυνάμεις χοϊκές στη γη. Στα δέντρα, τα λουλούδια, τα φυτά και τα ζώα, τις οποίες όμως έχουμε ξεχάσει. Τα ζώα και τα φυτά είναι αδέλφια μας. Δεν κυριαρχούμε εμείς σε αυτόν τον κόσμο, όπως θέλει ο μονοθεϊσμός, τον οποίο στηρίζει ο καπιταλισμός. Διαβαίνουμε μέσα στη Φύση σαν τουρίστες και όχι σαν παιδιά της. Και αυτό είναι κακό. Όταν τα ζώα ερωτεύονται, μου δείχνουν τη δύναμη του έρωτα. Όταν αγαπούν, μου δείχνουν τη δύναμη της αγάπης. Είναι «stalker», που έλεγε ο Ταρκόφσκι. Είναι «guide», που λένε οι Άγγλοι. Είναι «οδηγοί», όπως λέμε εμείς στο Άγιον Όρος.

Ιδανικά, θα θέλατε τα επόμενα χρόνια να απομονωθείτε στο χωριό σας στην Κρήτη, με τα ζώα και τα φυτά σας; 

Πολύ πιθανό. Δεν το θεωρώ απομόνωση, αυτό είναι το καταπληκτικό. Τι ομορφότερο από το να αγαπάς τη Φύση; Και δεν είναι γραφικό αυτό, ούτε αγροτικού βίου ευαισθησία. Είναι πίστη και αγάπη στη φύτρα της ζωής. Προχθές, για λόγους οικογενειακούς, ήμουν σε ένα νοσοκομείο όπου υπήρχαν κάτι σιδερένια σκαλοπάτια και το τσιμέντο. Εκεί, στη μετόπη που κάνει το σίδερο με το τσιμέντο, από το πουθενά, έβγαινε ένα φυτάκι. Κάθισα, λοιπόν, και το ευχαρίστησα για τη δύναμή του να βγει εκεί και το κουράγιο που δίνει σε όλους εμάς, που με το παραμικρό λέμε «Οχ, έχω προβλήματα και δυσκολίες». Τι δυσκολίες έχεις; Το φυτάκι βγαίνει εκεί, στο πουθενά! Γιατί κάτω από την άσφαλτο υπάρχουν χιλιάδες σπόροι έτοιμοι να ανθίσουν. Υπάρχει ζωή εκεί κάτω. Αλλά εμείς την έχουμε επιστρωματώσει. Το ίδιο έχουμε κάνει και στην ενδοχώρα μας.

Συνειρμικά, μου ήρθε στο μυαλό τώρα μια παλαιότερη δήλωσή σας, όπου περιγράφατε πως κάθε φορά που πηγαίνετε στην Επίδαυρο, τελειώνοντας την παράσταση και όταν ο κόσμος έχει πια φύγει, γυρίζετε πίσω στη σκηνή και φιλάτε το χώμα. Συγκλονιστική εικόνα αυτή… 

Ναι, η Επίδαυρος είναι ιερός χώρος, δεν είναι μια πιάτσα που περνάμε, παίζουμε και φεύγουμε. Δεν μπορείς εσύ, αραιός, ανέφελος και άσχετος, να πηγαίνεις τουριστικά σε ένα μέρος όπου υπάρχουν ακόμη οι ψυχές του Μινωτή, της Παξινού, της Χατζηαργύρη, του Κανάκη και του Κουν. Και όταν η παράσταση τελειώσει, γύρνα και πες ευχαριστώ. Κάνε μια υπόκλιση. Χαιρέτησε τη σκηνή της Επιδαύρου όπως και την κάθε σκηνή. Το σανίδι. Αυτό σε αναδεικνύει, αυτό σου δίνει το χάρισμα.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Έθνος.