Από τον Μαρίνο Βυθούλκα,

Ο Γιάννης Σπανός ξεκίνησε να παίζει πιάνο στα 12 ως αυτοδίδακτος, μέχρι που ο πατέρας του αποφάσισε να τον γράψει σε ωδείο στην Κόρινθο, αντιλαμβανόμενος το μεγάλο του ταλέντο. Τελειώνοντας το σχολείο και ενώ συνεχίζει τις σπουδές του στο πιάνο στο ωδείο, τα χέρια του από τις πολλές ώρες εξάσκησης καταπονούνται. «Για να αποδείξω ότι μπορούσα να ζήσω με τη μουσική μου, είχα πάει και εργαζόμουν κρυφά στη σχολή μπαλέτου της Ηρώς Σισμάνη, όπου έπαιζα με τις ώρες πιάνο και κομμάτια που ήταν “αντιπιανιστικά”, με αποτέλεσμα να καταστρέψω τα χέρια μου. Για δυο χρόνια περίπου υπερέβαλα εαυτόν και κάποια στιγμή ο γιατρός μού είπε να σταματήσω να παίζω πιάνο, διότι κινδυνεύω να πάθω αγκύλωση στα δάχτυλα». Όντως, για ένα χρόνο απαρνήθηκε το πιάνο, αλλά ταυτόχρονα αποδέχτηκε με χαρά μια πολύ δελεαστική πρόταση του πατέρα του. «Μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι σε τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες και να επιλέξω σε όποια από αυτές θέλω να συνεχίσω τις σπουδές μου. Ανέλαβε τα εισιτήρια, τη διαμονή, αλλά και τα απαραίτητα έξοδα παραμονής σε αυτές τις χώρες, ήταν μεγάλο δώρο» εξομολογείται. Πράγματι, μέσα σε ένα χρόνο επισκέπτεται την Αγγλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Το Παρίσι με την κουλτούρα της μουσικής, αλλά και των ανθρώπων της τον κερδίζει ολοκληρωτικά. «Στο Παρίσι σύχναζα στο Σεν Ζερμέν, εκεί που έβγαινε η νεολαία της εποχής, αλλά και σε καταγώγια στην Πλας Πιγκάλ. Μάλιστα, πολλές κυρίες της νύχτας που ήταν επαγγελματίες με έβλεπαν που ήμουν μόνος και ήσυχος και με κερνούσαν ποτά. Πάντα μου άρεσε να παρακολουθώ τους γύρω μου και έμαθα γρήγορα να κυκλοφορώ τη νύχτα. Λάτρεψα το γαλλικό τραγούδι και εντάχθηκα στην Αριστερή Όχθη, εκεί όπου ανήκαν όλοι οι συγγραφείς, οι διανοούμενοι και οι ποιητές του Παρισιού, σε αντίθεση με τη Δεξιά Όχθη, όπου ήταν οι εμπορικοί καλλιτέχνες. Απέφευγα να κάνω παρέα με Έλληνες, διότι ήθελα να μάθω να μιλάω γαλλικά. Συναναστρεφόμουν περισσότερο με Γάλλους και μπήκα σε έναν άλλο κόσμο που δεν τον ήξερα. Τότε συνειδητοποίησα πως η μουσική δεν είναι επιδειξιομανία και να βγάζεις κορόνες, αλλά να ερμηνεύεις ποίηση και μονόπρακτα σε μικρές μπουάτ». Στο Παρίσι παραμένει για τρία χρόνια, ενώ ύστερα από επιθυμία του πατέρα του επιστρέφει στην Ελλάδα.

«Το όνειρο του πατέρα μου ήταν να γίνω επιστήμονας»

Μέσα σε ένα καλοκαίρι ο Γιάννης Σπανός κάνει φροντιστήριο, δίνει εξετάσεις και περνά στην Νομική Σχολή Αθηνών. «Ο πατέρας μου ήθελε να γίνω επιστήμονας. Ήταν το όνειρό του. Μέσα σε τρεις μήνες κατάφερα να περάσω στη Νομική. Μόλις γράφτηκα στη σχολή, τους ανακοίνωσα πως επιστρέφω και πάλι στο Παρίσι να συνεχίσω με τις σπουδές μου και παράλληλα να ζήσω το δικό μου όνειρο. Δεν πήρα ποτέ το πτυχίο της Νομικής» εξομολογείται. Επιστρέφοντας στην «πόλη του φωτός», παίζει σε μπουάτ και γράφει μουσική για γαλλικά τραγούδια. Πέντε χρόνια μετά, διακόπτει την αναβολή του για να κάνει το στρατιωτικό του στην Ελλάδα. «Στο στρατό προσπαθούσα να περνάω απαρατήρητος και έκανα το κορόιδο γιατί ήξερα πως τους καλλιτέχνες τους θεωρούσαν ψώνια και τους κυνηγούσαν. Όταν, όμως, μπήκα στο γραφείο του διοικητή και με ρώτησε αν είμαι μουσικός, δεν μπορούσα να πω ψέματα. Δεν ήξερε καν τι είναι το πιάνο! Του εξήγησα πως είναι ένα πράγμα μακρόστενο που έχει άσπρα και μαύρα πλήκτρα. “Δηλαδή ακορντεόν;” ήταν η επόμενη ερώτησή του. Τελικά, όχι μόνο δεν με έβαλε στη στρατιωτική μπάντα, αλλά μου έκανε μετάθεση στις διαβιβάσεις» περιγράφει στο People. Όταν απολύεται, επιστρέφει κατευθείαν στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου και ξεκινά η καριέρα του. Συνολικά στο Παρίσι ζει για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Εκεί γνωρίζει σπουδαίους ανθρώπους, όπως την ερμηνεύτρια Juliette Gréco, τον ηθοποιό και παραγωγό ταινιών  Michel Piccoli, την Édith Piaf, γράφει μουσική σε πολλά τραγούδια, ενώ η Γαλλική Ακαδημία τον τιμά με το βραβείο Charles Cross. «Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως ό,τι ήταν να πάρω, το πήρα. Σιγά σιγά άρχισε να χαλάει το γαλλικό τραγούδι, καθώς έμπαινε το αμερικάνικο και κάπως έτσι αποφάσισα να γυρίσω. Άλλωστε, πάντα ερχόμουν τα καλοκαίρια στην Ελλάδα, καθώς είχα ήδη κάνει τις πρώτες μου συνεργασίες με το στιχουργό Κώστα Παπαστεφάνου».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.