Σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, όπως αυτός της αθλητικής δημοσιογραφίας, η παρουσιάστρια του Open Χριστίνα Βραχάλη καταφέρει να διακριθεί και να πείσει και τους πιο δύσπιστούς για την αρτιότητα της δουλειάς της. Δεν τα παράτησε ούτε όταν έγινε αποδέκτρια ρατσιστικών η σεξιστικών συμπεριφορών. Ο δρόμος προς το όνειρο της ήταν πάντοτε ξεκάθαρος για εκείνη.

« Στην δημοσιογραφία στράφηκα λόγω της αγάπης μου για τον αθλητισμό. Θεωρώ ως φυσικό μου περιβάλλον τον αγωνιστικό χώρο η δημοσιογραφία είναι το μέσο για να παραμείνω σε αυτό το περιβάλλον στην διάρκεια των χρόνων. Δεν ξέρω αν το επέλεξα ή αν με επέλεξε. Είναι αμφίδρομο. Μέχρι να συνειδητοποιήσω πως είμαι δημοσιογράφος και όχι περαστική από το χώρο, δεν είχα μπει στην διαδικασία να σκεφτώ πως οι αθλητικές συντάκτριες είναι λίγες. Ακόμη και όταν το συνειδητοποίησα, όμως, δεν λειτούργησε αποτρεπτικά. Ίσα-ίσα, ήταν ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο να πετύχω, αφού σκεφτόμουν πως υπάρχουν πολλές ικανές γυναίκες που μπορεί να δίστασαν λόγων των δεδομένων. Ίσως έβαζα και εγώ με τη σειρά μου ένα λιθαράκι για να ανοίξουν οι ορίζοντες. Δεν αντιμετώπισα ποτέ την κατάσταση που επικρατεί σαν ένα μεγάλο βουνό, γιατί αγαπώ πραγματικά αυτό που κάνω. Σίγουρα υπήρξαν δυσκολίες, αλλά θεωρώ ότι η γνώση και  η συστηματική δουλειά είναι το όπλο που κάνει ακόμα και τους πιο δύσπιστούς να σε πιστέψουν και να σε αποδεχτούν. Αν κάτι σου δίνει πνοή, τότε το όποιο εμπόδιο γίνεται ένας λοφίσκος που απλά ξεπερνάς και προχωράς.

Σε αυτή την πορεία υπήρξαν άνθρωποι που με αντιμετώπισαν σεξιστικά. Ως κάτι ξένο και έξω από τα στερεότυπα της τεστοστερόνης. Δεν ξαφνιάστηκα, για να είμαι ειλικρινής. Ζούμε σε μια χώρα όπου δεν υπάρχουν ιδιαίτερα ανοιχτοί ορίζοντες. Είναι στην νοοτροπία πολλών αντρών να αντιμετωπίζουν μία τολμηρή γυναίκα με υποτιμητικό στυλ. Να στρέφονται στο κλισέ της νοικοκυράς.Που από μόνο του είναι λάθος. Γιατί οι γυναίκες της καθημερινότητας είναι πραγματικές ηρωίδες, με σούπερ δυνάμεις.

Όταν έσπασε αυτό το ταμπού και έκανα τους πιο δύσκολους ή άδικους τους κριτές να με παραδεχτούν, ομολογώ πως ένιωσα λίγο μαγικά. Δώσαμε, βέβαια, και εμείς οι γυναίκες πάτημα σε αυτή την άδικη κριτική, γιατί ορισμένες φορές σταθήκαμε στην εξωτερική μας εμφάνιση περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Δώσαμε το δικαίωμα να μας σχολιάσουν με ίσοπεδωτικη και μηδενιστική διάθεση. Από μόνη της η εξωτερική εμφάνιση δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει τίποτε, πρέπει να ασχοληθείς με την εσωτερική καλλιέργεια, οι γυναίκες της γενιάς μας το κάνουν με εξαιρετική επιτυχία σε όλους τους τομείς.

Ταυτόχρονα, σκέφτομαι συχνά πόσα κορίτσια μπορεί να έχουν παρατήσει το όνειρό τους εξαιτίας αυτών των στερεοτύπων, ωστόσο δεν δικαιολογώ κάποιον που στην πρώτη δυσκολία το βάζει κάτω. Εκεί πρέπει να δείξουμε δύναμη. Εμένα δε μου χαρίστηκε κάτι, ειχα γνωστούς στο χώρο. Στο ξεκίνημα μου δούλευα αμισθί, προσπάθησα όμως, πάλεψα και συνεχίζω να το κάνω μέχρι σήμερα.

Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα. Στα 18 μου βίωσα σεξιστική συμπεριφορά. Έφτασα κοντά στο να τα παρατήσω. Έλεγα στον πατέρα μου «Δεν είναι για μένα ο χώρος».Μετά όμως σκεφτόμουν «Είναι τα παρατήσω εγώ για κάποιους άλλους;». Να δώσω ένα τέλος επειδή είναι επιλογή μου και αποφασίζω οτι θέλω να αλλάξω πορεία, το δέχομαι. Έπειδή όμως άλλοι αποφάσισαν για μένα; Όχι δεν θα το κάνω».

Αρνήθηκα πεισματικά να συνδυάσω το μέλλον μου με τα προσωπικά μου και εννοείται πως έχασα τη δουλειά μου εξαιτίας αυτής της επιλογής! Ήμουν μικρή και γι’ αυτό στην αρχή δεν είχα πει σε κανέναν τίποτα. Όταν πια έμεινα χωρίς δουλειά, έπρεπε να πω στους γονείς μου γιατί έφυγα. Στη συνέχεια μπήκα στο πανεπιστήμιο, τελείωσα τις σπουδές μου και είχα σκοπό να ασχοληθώ με την πραγματικότητα και την αλήθεια. Με πήραν ξανά τηλέφωνο για δουλειά με αφορμή τους ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, το 2004 και μου ζήτησαν να περάσω από ένα κάστινγκ στο οποίο θα συμμετείχαν 300 άτομα, και τελικά με επέλεξαν. Έκανα ένα ταξίδι έξι μηνών στο εξωτερικό Και ήταν αυτή η εμπειρία που δεν διατήρησε στο χώρο. Αν δεν λαμβάνω αυτό το τηλεφώνημα για το ταξίδι ήταν επόμενο, από τον Αλέκο Θεόφιλοπούλο, για να πάρω στο γραφείο Τύπου του Πανθεσσαλικού για τους ολυμπιακούς αγώνες, πιθανότατα να μην ήμουν σήμερα σε αυτή τη δουλειά.

Θα συμβούλευα ένα κορίτσι που μπορεί να υποστεί κάποιας μορφής bullying να σκεφτεί ότι μπορεί το ίδιο να επιλέξει τον τρόπο που θα το αντιμετωπίσει. Μπορεί να σκεφτεί «Δεν την παλεύω, δεν μπορώ να συνεχίσω». Μπορεί όμως να το δει και από την θετική πλευρά και να πει «Έμαθα πως υπάρχουν κι αυτή στο περιβάλλον και θα μάθω πως να της αντιμετωπίζω».