Ο Λάκης Λαζόπουλος παραχώρησε αποκλειστική συνέντευξη στον διευθυντή του People, Γιώργο Πράτανο, στην οποία κλήθηκε να απαντήσει για την επιστροφή του στην τηλεόραση, αν τον αγχώνουν τα νούμερα τηλεθέασης και για τα χρόνια της απουσίας του.

Ποια η διαφορά του Λάκη του Τσαντιριού στον Alpha από τον Λάκη του Τσαντιριού στο Open; Τι τον βαραίνει τώρα και από ποια πράγματα έχει απελευθερωθεί;

Καταρχάς, έχω κάνει μια τόσο μεγάλη διαδρομή στο θέατρο και στην τηλεόραση –στον κινηματογράφο όχι και τόσο πολύ, και κρίμα γιατί δεν είχα το υλικό για τις ταινίες που εγώ ήθελα να κάνω–που θεωρώ ότι δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Θέλω να κάνω αυτό που μου αρέσει εκείνη τη στιγμή, όπως προσδιορίζεται από την τέχνη μου. Αύριο μπορεί να θέλω να κάνω μια σειρά. Θα μου άρεσε να γράφω, πλέον. Το μυαλό μου κοιτάζει προς τις ιστορίες αυτή τη στιγμή. Είμαι παθιασμένος με τη δουλειά μου, χωρίς να έχω το άγχος να αποδείξω κάτι. Το άγχος αυτό το είχα στη νεανική μου ηλικία.

Πότε έφυγε αυτό το άγχος;

Δεκαετία δεν έχει, επτά με οκτώ χρόνια έχει… Το μόνο μου άγχος έχει να κάνει με το τελικό αποτέλεσμα, όπως σου έλεγα και πριν. Όταν καταλαβαίνω πως δεν έχω κέφι και είμαι σε μαύρη κατάσταση, φεύγω μακριά. Δηλαδή αυτά τα δύο χρόνια που έλειπα ένιωθα μέσα μου πως δεν ήμουν καλά. Δεν είχε να κάνει με τον κόσμο, αλλά με προσωπικά θέματα, τα οποία και σεβάστηκα. Έτσι, κινήθηκα με βάση τον σεβασμό στα προβλήματά μου.

Πιστεύεις ότι αυτή η απόσταση από τα πράγματα άλλαξε το αξιακό σου σύστημα ή κάποιες προτεραιότητες;

Σίγουρα μεγαλώνοντας αλλάζουν αυτά. Μπορεί να έρθουν δύσκολες καταστάσεις, που μετακινούν τη σκέψη σου. Δεν θέλω να μιλάω για πράγματα που περνάω, γιατί είναι προσωπικά, αλλά σίγουρα αξιακά έχω μετακινηθεί.

Θέλεις να προσέξεις περισσότερο τον Λάκη;

Όχι τόσο εμένα, όσο τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν με ενδιαφέρει τίποτε περισσότερο. Αγαπάω τον κόσμο, θέλω να είμαι δίπλα του και να κάνω το καλύτερο που μπορώ για αυτόν μέσα από τη δουλειά μου, αλλά θέλω να έχω και όρια.

Όταν συμβαίνουν γεγονότα σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, συνήθως κάνουμε μια ενδοσκόπηση για να κρίνουμε τον εαυτό μας και τη διαχείριση των καταστάσεων. Συνέβη αυτό σε εσένα; Είδες κάποια πράγματα τα οποία θα μπορούσες να διαχειριστείς καλύτερα;

Ναι, βεβαίως. Πιστεύω ότι έχω το θάρρος να εντοπίζω τα λάθη γρήγορα. Δεν έχω κανέναν εγωισμό μπροστά μου που θα με εμποδίσει να δω τα λάθη μου. Αλλά δεν θα πάρω και ό,τι λάθη μού φορτώνουν οι άλλοι από το κεφάλι τους, για να με αναγκάσουν να ζητάω «συγγνώμη» για τον τρόπο που εκείνοι βλέπουν εμένα. Τα λάθη μου μπορώ να τα καταλάβω, θα είμαι πάντα εκεί για να τα διορθώσω με ανθρώπους που ξέρω ότι μπορώ να συζητήσω και να με καταλάβουν. Δεν υπάρχει κανείς εγωισμός μέσα μου, ποτέ!

Όταν σημείωνες τα εξωπραγματικά νούμερα τηλεθέασης της τάξης του 70%, δεν έπιασες ποτέ τον εαυτό σου να έχει έπαρση;

Όχι. Δεν μου επέτρεψε το σπίτι μου ποτέ, η καταγωγή μου, ο τρόπος που μεγάλωσα και η διαρκής παρουσία των σκέψεων των δικών μου ανθρώπων να φτάσω εκεί. Μπορεί να το χαιρόμουν παραπάνω… Για εμένα όλο αυτό ήταν η χαρά της μητέρας μου όταν άκουγα τη φωνή της. Από την ώρα που σταμάτησα να ακούω τη χαρά της μητέρας μου, μπορώ να σου πω πως δεν είχε και τόσο ενδιαφέρον όλο αυτό. Δεν μπορώ να το νιώσω αν δεν ακούω τη χαρά της μητέρας. Θα μου πεις «Μπορεί να ζήσει η μάνα σου αιώνια;». Το καταλαβαίνω, δεν είμαι ανόητος. Αλλά εγώ μετέφραζα αυτό που ζούσα μέσα από τη χαρά των δικών μου. Από την ώρα που η χαρά των δικών μου δεν είναι παρούσα, δεν έχει και μεγάλο ενδιαφέρον για μένα. Η χαρά μου ήταν να ακούσω τα λόγια της, όχι το «πόσα εκατομμύρια σε παρακολουθούν».

Η χαρά της ήταν το μέτρο σου…

Ναι. Ποτέ δεν είχε αλλάξει αυτό το μέτρο. Έφυγε και πια δεν έχω μέτρο.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.