Από τον Άγγελο Μήτση,

Η Κατρίνα Τσάνταλη ργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση οινοποιίας διοχετεύοντας εκεί όλη την ενέργεια και τη δημιουργικότητά της –κρατώντας κι ένα κομμάτι της για το χόμπι της, τη συγγραφή. Μάλιστα πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι από τις εκδόσεις Διόπτρα, με τίτλο «Το Σοφάκι και ο Ντο».

Τι ονειρευόσουν να κάνεις όταν μεγαλώσεις;

Δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου ως παιδί να ονειρεύομαι κάτι άλλο πέρα από το να ασχοληθώ με την οικογενειακή επιχείρηση. Γεννήθηκα μέσα σε αυτή τη δουλειά, οπότε ήταν αρκετά δεδομένο ότι εγώ και αδελφή μου θα ασχοληθούμε με αυτή. Αν και οι γονείς μάς έδωσαν κάθε ελευθερία κινήσεων και επιλογών για την όποια άλλη ενδεχόμενη καριέρα –ενώ μέσα τους είχαν αντίθετη άποψη–, τελικά ο δρόμος ήταν ένας. Και είναι μεγάλη μου χαρά που μπορώ σήμερα να αποφορτίζω τον πατέρα μου από δέκα θέματα την ημέρα, ώστε να έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο εκείνος.

Διακρίνω μια αδυναμία στον πατέρα σου;

Και στη μητέρα, απλά ο πατέρας μου δεν είχε πάντα την πολυτέλεια να περνάει όσο χρόνο ήθελα μαζί μου. Εργαζόταν ατελείωτες ώρες στο οινοποιίο, οπότε έχουμε μια πιο ιδιαίτερη σχέση. Ακόμα υπάρχει αυτή η τρελή αδυναμία σε αυτό τον υπέροχο άνθρωπο, γιατί ήταν ο μόνος που μας έδινε κρυφά από τη μητέρα μου λιχουδιές, όπως σοκολάτες και γαριδάκια, που «απαγορευόταν» να τρώμε!

Η μητέρα σου είναι η κλασική Ελληνίδα μάνα;

Υπερπροστατευτική, με την καλή έννοια πάντα! Όχι όμως από εκείνες που σε κυνηγάνε με το ταψί τα γεμιστά για να σε μπουκώσουν. Απεναντίας! Προσπαθούσε να μας μάθει σε ένα πρότυπο ζωής με γνώμονα την υγιεινή διατροφή. Κάτι που με ωφέλησε πολύ όσο μεγάλωνα. Εκείνη ήταν υπεύθυνη ακόμα για το σπίτι, το μεγάλωμά μας και τα μαθήματά μας.

katrina tsantali people 196 (2)

Ήσουν από τα παιδιά που ό,τι ήθελες το αποκτούσες;

Όχι βέβαια! Οι γονείς μου ήταν πάρα πολύ μετρημένοι. Για παράδειγμα, κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο υπήρχε ένα δώρο για εμένα και ένα για την αδελφή μου, όχι ολόκληρο κατάστημα παιχνιδιών. Ποτέ δεν αποκτήσαμε συναισθηματική επαφή με τα υλικά αγαθά. Το πιο όμορφο δώρο, για παράδειγμα, ήταν αυτό που μας έκανε συχνά η Μαίρη, η γιαγιά μου. Από μικρά παιδιά μάς πήγαινε βόλτα σε συγκεκριμένο ορφανοτροφείο της Θεσσαλονίκης, τον Άγιο Στυλιανό, για να παίζουμε με τα παιδάκια εκεί, τα οποία ήταν και πολύ καλοί φίλοι. Η Μαίρη ήταν της άποψης πως, όταν σε έχει ευλογήσει ο Θεός να έχεις μερικά πράγματα παραπάνω, θα πρέπει και να τα μοιράζεσαι, καθώς μόνο όταν δίνεις γεμίζεις μέσα σου. Μας υπενθύμιζε όμως ότι όλα μπορεί να τα αποκτήσει ο άνθρωπος, όταν δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια.

Πόσες ώρες την ημέρα ασχολείσαι με την οικογενειακή επιχείρηση οινοποιίας;

Όταν είναι δικό σου το μαγαζί, θέλοντας και μη, ασχολείσαι με όλα και χωρίς ωράριο. Με τους εργαζομένους, την αποθήκη, τις πωλήσεις κ.λπ. Μπορεί να δουλέψω από το σπίτι ξημερώματα, ακόμα και την ώρα που θα πιω καφέ με τις φίλες μου παράλληλα να στέλνω επαγγελματικά e-mails. Μπορεί να τύχει να πάω σε νυχτερινό κέντρο, να τσεκάρω τη λίστα με τα κρασιά τους και αν αυτή δεν υπάρχει, να προωθήσω τη δική μου! Σε περιόδους κρίσης, δεν έχουμε άλλωστε την πολυτέλεια να μην είμαστε πάνω από τη δουλειά 24 ώρες το 24ωρο. Ειδικά σε μια επιχείρηση που απαριθμεί σχεδόν πάνω από 300 εργαζομένους – πόσω μάλλον όταν, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, η συνέπεια στα άτομα αυτά είναι ο λόγος μας και η τιμή μας.

Στα κοινωνικά δίκτυα πάντως φαίνεται πως είσαι αρκετά party girl! Πέφτω έξω;

Είμαι 30 ετών και βγαίνω στα πλαίσια που βγαίνει ένας άνθρωπος της ηλικίας μου! Και πίστεψέ με, οι έξοδοί μου την εβδομάδα δεν θα είναι παραπάνω από δύο και θα περιοριστούν στο Π/Σ/Κ, μια και τις άλλες μέρες δουλεύω και κοιμάμαι νωρίς. Απλά τυγχάνει να έχω πολύ ενεργό το προφίλ μου στο Ιnstagram και αυτό δίνει μια άλλη εικόνα –ίσως λανθασμένη–, αλλά αυτό δεν είναι και κάτι που θα με προβληματίσει κιόλας.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.