Από τον Άγγελο Μήτση,

Είναι λαμπερή, έξυπνη, χαριτωμένη, τσαχπίνα και βέρα Θεσσαλονικιά! Όπως λένε οι φίλοι της, θα μπορούσε να είναι ηθοποιός καθώς έχει καλλιτεχνική φλέβα, αλλά εκείνη επέλεξε να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση οινοποιίας. Δεν έχει κρύψει ποτέ την αγάπη της για τα ζώα, ειδικά τα αδέσποτα, ενώ μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι «αφιερωμένο» σε αυτά! «Είναι ένα παιδικό παραμύθι για παιδιά από 4 ετών, που μιλά για την ανάγκη ενός παιδιού να αποκτήσει κατοικίδιο. Η μητέρα του αρνείται καθώς οι ευθύνες είναι πολλές. Στη συνέχεια και με μια μικρή βοήθεια από το Νεραϊδόσκυλό μας, το Σοφάκι θα διδαχτεί με όμορφο τρόπο πέντε κοινωνικά μηνύματα και ώριμη πια θα αναλάβει να φροντίσει το πρώτο της κατοικίδιο!» περιγράφει η Κατρίνα Τσάνταλη στο People.

Πώς σου ήρθε να γράψεις και γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο θέμα;

Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι, αλλά η πρώτη που δημοσιεύεται. Από μικρό παιδί μού άρεσε να αποτυπώνω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε ένα λευκό χαρτί. Ήταν η δική μου διέξοδος! Ήθελα όμως να κάνω την αρχή με ένα θέμα που αγαπάω, με πονάει πολύ και δεν είναι άλλο από τη φροντίδα των αδέσποτων ζώων. Θέλω να καταλάβουν πρώτα οι γονείς πόσο σημαντικό είναι αυτό και έπειτα να το μεταδώσουν στα παιδιά τους με την απαραίτητη ευαισθησία. Μεγάλο ρόλο γι’ αυτή μου την επιλογή έπαιξαν και τα δικά μου βιώματα. Στην προσπάθεια μου αυτή με Το Σοφάκι και ο Ντο, η Μαρία Μπεκατώρου και ο Δημήτρης Κοντόπουλος στάθηκαν στο πλευρό μου παρέχοντάς μου τα πλούσια ταλέντα τους, ενώ με τη σειρά τους και η Ράνια Θρασκιά με τη Μαίρη Συνατσάκη συνετέλεσαν στην “κουμπαριά” με τις Εκδόσεις Διόπτρα, τις οποίες επίσης ευχαριστώ από καρδιάς».

Πώς ξεκίνησε αυτή η αγάπη σου για τα ζώα;

Όταν γεννήθηκα, υπήρχε ήδη στο σπίτι η Cherry, ένα μικρόσωμο σκυλάκι με μούρη ποντικού, η οποία έμεινε κοντά μας για πολλά χρόνια. Παράλληλα όμως και οι δυο μου γονείς έδειχναν σε κάθε τους ευκαιρία τη μεγάλη αγάπη τους για τα ζώα. Μπουσουλούσα ακόμα, όταν η μητέρα μου με έπαιρνε αγκαλιά και βγαίναμε στο δρόμο να ταΐσουμε τις αδέσποτες γάτες, την ώρα που οι γειτόνισσες την προειδοποιούσαν για τοξόπλασμα και άλλες τέτοιες συμφορές… ακλόνητη σαν βράχος όμως η Χάιδω! Όταν πηγαίναμε με τον πατέρα μου εκδρομές και συναντούσαμε τραυματισμένα ζωάκια, σταματούσε ο ίδιος και έκανε τα πάντα για να τα φροντίσει. Από τότε μάλιστα μου έχει μείνει το ευχάριστο αυτό «κουσούρι» να κοιτάζω και παράπλευρα όταν οδηγάω για κανένα τραυματισμένο ζωάκι.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.