Από τη Γωγώ Θωμά,

Στο γυμνάσιο η Κατερίνα Γερονικολού πέρασε την πιο άχαρη φάση – και ομολογεί πως δεν μπορεί καν να το αποδείξει, καθώς εδώ και αρκετά χρόνια έσκισε τις φωτογραφίες της από εκείνη την περίοδο. «Είχα κοντό καρέ, πυκνά φρύδια, φορούσα σιδεράκια και είχα κάποια παραπανίσια κιλά. Σκέψου ότι οι φόρμες που φορούσα τότε σήμερα μου είναι μεγάλες» λέει γελώντας. Αυτό όμως που σημάδεψε την εφηβεία της ήταν η ξαφνική απώλεια του πατέρα της στα 13 της χρόνια. «Δεν ήταν άρρωστος, δεν υπήρχε τίποτα που να το προμήνυε. Ήταν εντελώς ξαφνικό, τον πρόδωσε η καρδιά του. Όταν ήμουν μικρή, είχα διαβάσει το Πολυάννα, το Παιχνίδι της Χαράς. Σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας (σ.σ. Eleanor Porter) προσπαθεί να περιγράψει πως σε καθετί υπάρχει το θετικό. Για κάποιον περίεργο λόγο αυτό το βιβλίο λειτούργησε μέσα μου. Η σκέψη μου ήταν πολύ ξεκάθαρη. Έλεγα ότι για να το κάνει αυτό ο Θεός σε μένα, που ήμουν ένα πολύ καλό παιδί, σίγουρα θα μου δώσει πολλά καλά στο μέλλον» λέει.

Ως παιδί ήταν πολύ δεμένη με τον πατέρα της. «Τον μπαμπά μου τον έζησα πάρα πολύ. Με διάβαζε, κάναμε ταξίδια, πηγαίναμε για μπάσκετ, μετρούσα τα καλάθια που έβαζε! Μέχρι τα 13 μου ήταν καθημερινά μαζί μου, από την ώρα που γυρνούσα από το σχολείο μέχρι την ώρα που κοιμόμουν. Η απουσία του πονάει πολύ σε όλες τις χαρούμενες στιγμές μου. Γιατί στις δυσκολίες λέω “ευτυχώς που δεν ζει για να μη στενοχωρηθεί”» περιγράφει συγκινημένη.

Η Κατερίνα δηλώνει περήφανα «μαμάκιας». Όμως ακόμη και τώρα, πριν από κάθε σημαντική απόφαση, σκέφτεται τι θα τη συμβούλευε ο πατέρας της, αν ζούσε. «Όποιος έχει χάσει κάποιον κοντινό του άνθρωπο έχει την ανάγκη να πιστεύει ότι εκείνος τον βλέπει από εκεί που βρίσκεται. Πιστεύω πως με κάποιον τρόπο υπάρχει μια επικοινωνία. Είναι μία ωραία πυξίδα να έχεις μέσα σου σαν φωνή έναν άνθρωπο που έχει φύγει».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.