Από τη Φανή Πλατσατούρα

Ο Γιώργος Νανούρης ανεβάζει πολύ ποιοτικές δουλειές που την ίδια στιγμή, φέρνουν λεφτά στο ταμείο. Με δυο λόγια, έχει αυτό που θέλει κάθε παραγωγός. Φέτος, κλείνει 19 χρόνια στο θέατρο. Σε συνέντευξή μας στο περιοδικό People μιλά για τις αγωνίες και τις ανασφάλειες που έχει, όπως κάθε άνθρωπος.

Είσαι ο εξωστρεφής τύπος;
Γενικά, είμαι μοναχικός άνθρωπος. Περνάω αμέτρητες ώρες μόνος μου. Είναι κάτι που υιοθέτησα μεγαλώνοντας. Επειδή λόγω δουλειάς είμαι συνέχεια με κόσμο, έχω την ανάγκη όταν γυρίζω στο σπίτι να μένω μόνος. Βέβαια, έχω καλούς φίλους από τη δουλειά αλλά και εκτός. Δεν θα πω ονόματα, για να μην παρεξηγηθεί κανείς. Τους αγαπώ και τους νοιάζομαι. Και εκείνοι το ίδιο. Συχνά παραπονιούνται ότι δουλεύω πολύ. Τα Χριστούγεννα, με την παράσταση που έκανα στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, υπήρξε μέρα που δούλεψα 21 ώρες σερί. Γύρισα ύστερα σπίτι και ήθελα μόνο να ξεραθώ στο κρεβάτι.

Υπάρχουν βράδια που πετάγεσαι από τον ύπνο για να σημειώσεις κάτι για τη δουλειά ή πουμένεις ξάγρυπνος από την αγωνία σου να πάνε όλα καλά;
Τα τελευταία χρόνια είναι έτσι όλη μου η ζωή. Με αγχώνει το γεγονός ότι, ενώ τώρα είμαι σε μια φάση χαλάρωσης, ακόμη ξυπνάω τη νύχτα. Και αυτό είναι καμπανάκι. Παλαιότερα, όταν ετοίμαζα μια παράσταση, πεταγόμουν με εφιάλτες από τον ύπνο μου, αλλά όταν πια ανέβαινε ηρεμούσα και ο οργανισμός επανερχόταν στο φυσιολογικό. Τώρα, ξυπνάω τη νύχτα χωρίς να έχω κάποιο άγχος. Δηλαδή, αν πέσω για ύπνο στις 2.00 το βράδυ, θα ξυπνήσω χωρίς λόγο στις 4.30. Και θα με ξαναπάρει ο ύπνος στις 7.00 το πρωί. Μάλλον έχω τσιτώσει άσχημα τον οργανισμό μου.

Γιατί τόση αγωνία; Με τα χρόνια δεν νιώθεις πιο σίγουρος για τον εαυτό σου καλλιτεχνικά; 
Πάντα είχα την αγωνία να αποδείξω. Όχι στους άλλους, στον εαυτό μου. Αξίζω να είμαι σ’ αυτή τη δουλειά; Μπορώ να τα καταφέρω; Είμαι καλός; Δεν ήξερα αν κάνω για το θέατρο.

Πότε συνειδητοποίησες ότι κάνεις;
Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια. Είμαι τρομερά ανασφαλής, γι’ αυτό άργησα τόσο. Έλεγα «ΟΚ, μπορεί αυτό να πέτυχε κατά τύχη, τι θα γίνει με το επόμενο;». Είχα μεγάλη ανασφάλεια για το αν δικαιούμαι να είμαι στο θέατρο. Δεν την έχω πια. Δεν λέω ότι είμαι ο καλύτερος, αλλά ότι μπορώ να κάνω αυτήν τη δουλειά. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω τελικά, μάλλον έβαζα μόνος μου εμπόδια στον εαυτό μου. Η ανασφάλεια που δεν μπόρεσα να κάνω εγκαίρως στην άκρη. Σιγά σιγά, όμως, με τα χρόνια, χαλαρώνεις και κάποια στιγμή, βλέποντας ότι τα πράγματα σου πάνε καλά, λες «Τώρα ηρέμησε». Θα ήθελα, όμως, πολύ να πάθω στη ζωή μου μια κρίση αυτοπεποίθησης. Για να μη μαστιγώνω συνέχεια τον εαυτό μου. Τους ζηλεύω τους ανθρώπους με αυτοπεποίθηση. Εγώ πάω πάντα με το «Ωχ, Παναγία μου…». Γι’ αυτό έχω και αυτή την τρελή αγωνία και πετάγομαι τα βράδια από το κρεβάτι.

Άρα, να φανταστώ ότι δεν ξέρεις και να «πουλάς» καλά τον εαυτό σου;
Δεν μου αρέσει η λέξη «πουλάω». Δεν «πουλάω» τίποτα. Απλά θέλω να αποδεικνύω πράγματα μέσα από τη δουλειά μου. Γιατί ό,τι κι αν σου πω εγώ, αν έρθεις να δεις την παράσταση και είναι μάπα, θα είναι σαν να σε κοροϊδεύω. Άσε να πει ο άλλος αν είσαι καλός, δεν μπορείς να το λες εσύ για σένα. Προσωπικά, νιώθω ακόμη πως δίνω εξετάσεις. Κι αυτό δεν τελειώνει. Κάθε χρόνο από την αρχή. Νέο έργο, νέοι χώροι, νέοι συνεργάτες κ.ο.κ.

Οικονομικά στάθηκες σχετικά γρήγορα στα πόδια σου; Πότε είπες «Ναι, μπορώ να ζήσωαξιοπρεπώς από αυτήν τη δουλειά»;
Μετά την πενταετία, ζούσα. Όχι πλουσιοπάροχα, αλλά ζούσα. Το κυνηγούσα όμως πολύ, δεν άφησα τίποτα στην τύχη του. Μια Αμερικανίδα καθηγήτρια υποκριτικής έλεγε πως «Ο ηθοποιός δεν είναι ποτέ άνεργος. Δουλειά του είναι να ψάχνει για δουλειά». Είχε δίκιο. Αυτό ισχύει για όλα τα ελεύθερα επαγγέλματα. Φροντίζω, βέβαια, όσο μπορώ να μην «ανοίγομαι». Μένω μόνος μου, δεν κάνω σπατάλες, δεν έχω πάρει ποτέ μου δάνειο – όλα αυτά πολύ συνειδητά, γιατί θέλω να είμαι ελεύθερος. Αν έκανα μεγάλη ζωή, θα έπρεπε να βρω και τρόπους να τη συντηρήσω. Και δεν το ήθελα αυτό για τον εαυτό μου. Γιατί εκεί αρχίζουν οι εκπτώσεις…

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής