Από τη Μαρία Παπαϊωάννου,

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου και το κέντρο της Αθήνας είναι κλειστό. Κάποιες δεκάδες συγκεντρωμένων στην πλατεία Συντάγματος διαμαρτύρονται για την επικείμενη κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών στη Βουλή, ενώ πλήθος αστυνομικών βρίσκονται παραταγμένοι στους δρόμους. Η καταρρακτώδης βροχή που έχει ξεκινήσει από το πρωί σε συνδυασμό με τη συγκέντρωση καθιστούν την πρόσβαση στο Σύνταγμα σχεδόν ανέφικτη. Γλιστρώντας ανάμεσα σε πεζοδρόμια, συγκεντρωμένους και αστυνομικούς, φτάνω στην ώρα μου στην ταράτσα του Public. Λίγα λεπτά μετά εμφανίζεται και ο Γιάννης Χατζηγεωργίου, βρεγμένος, κρατώντας μια σπασμένη ομπρέλα στο χέρι. «Αναγκάστηκα να περπατήσω τρία χιλιόμετρα μέσα στη βροχή» μου εξηγεί φανερά ταλαιπωρημένος.

Η πρώτη γουλιά εσπρέσο λειτουργεί καταπραϋντικά για εκείνον, η διάθεσή του αποκαθίσταται και μαζί κάνουμε ένα flashback στις πρώτες ενδείξεις που φανέρωναν την καλλιτεχνική του ροπή: «Η μητέρα μου με θυμάται τεσσάρων χρόνων να κάνω βόλτες γύρω από ένα τραπεζάκι και να τραγουδάω το “Για Φαντάσου” του Σάκη Ρουβά. Υπάρχουν επίσης αναφορές της ότι δεν  άφηνα το μικρόφωνο από τα χέρια μου. Όποτε δοκίμαζε κάποιος να μου το πάρει, έκλαιγα. Μεγαλώνοντας άρχισα να σκέφτομαι το επάγγελμα του φυσιοθεραπευτή, για βιοποριστικούς λόγους. Πέρασα στη σχολή, αλλά δεν την τελείωσα, γιατί ο “έρωτάς” μου ήταν αλλού. Προτού την παρατήσω είπα στους δικούς μου “Τι θέλετε; Έναν αποτυχημένο φυσιοθεραπευτή ή έναν άνθρωπο που αγαπάει τουλάχιστον αυτό που κάνει; Πετυχημένος ή όχι”. Τελικά πέτυχα. Πήγα καλά, αλλά θέλει το ρίσκο του κι αυτό. Και δεν παροτρύνω κανέναν να το κάνει, γιατί εγώ ήμουν και τυχερός και τολμηρός. Είμαι ικανοποιημένος με την απόφαση που πήρα. Δεν είναι ο σκοπός μου να πάρω Όσκαρ ως ηθοποιός. Πιστεύω ότι η τέχνη, μέσα από το ψέμα της, εκφράζει τις μεγαλύτερες αλήθειες. Το αντίθετο με την πολιτική».

Διαβάζοντας παλαιότερες συνεντεύξεις του, αντιλαμβάνομαι ότι ο χαρακτηρισμός που του αποδίδεται είναι αυτός του πολυτάλαντου, αφού, πέρα από ηθοποιός, ο Γιάννης είναι τραγουδιστής και συγγραφέας. «Με κολακεύει ο χαρακτηρισμός. Είναι όμορφο να σου το λένε αυτό. Μια περίοδο βρέθηκα και στον αντίποδα, με χαρακτήριζαν σχιζοειδή. Επειδή κινούμαι σε ένα ευρύ καλλιτεχνικό πεδίο, μπορεί κάποιος να το παρερμηνεύσει και να θεωρήσει ότι είμαι τρελός. Αλλά τι είναι η τρέλα; Για κάποιους καλλιτέχνες είναι συχνά το λογικό. Εγώ απλά αγαπώ πολύ την τέχνη και προσπαθώ με κάποιον τρόπο να την υπηρετώ».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.