Από τον Γιώργο Πράτανο,

Με τη συμμετοχή του στο σίριαλ Η Λέξη Που Δε Λες υπενθύμισε γιατί θεωρείται ήδη ένας από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς της γενιάς του. Στα 62 του, ο Δημήτρης Καταλειφός, έχει αφήσει το αποτύπωμά του στο ελληνικό θέατρο, το οποίο υπηρετεί ταπεινά περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες. Η «κρητική περιπέτεια», η ανάγκη να πιστεύει έστω σε έναν… παππούλη Θεό, η έλλειψη ενός παιδιού στη ζωή του ήταν μερικά από τα θέματα που αγγίξαμε στη μιάμιση ώρα της κουβέντας, που αποδείχτηκε εξαιρετικά λίγη.

Η οικογένεια δεν προέκυψε συνειδητά;

Ήταν μια ασυνείδητη και τελικά συνειδητή επιλογή. Επειδή μαγεύτηκα στα 13 μου από το θέατρο, μετά ξεχάστηκα πολύ μέσα σε αυτό. Παραμέλησα την προσωπική μου ζωή, το θέατρο σου τα ζητάει όλα… Κι εγώ του τα έδωσα όλα, με τον τρόπο μου. Επίσης, δεν έβγαλα ποτέ ιδιαίτερα χρήματα για να μπορώ να τη συντηρώ. Αν είχα οικογένεια, θα έπρεπε να κάνω και άλλες παραχωρήσεις, άλλες δουλειές, που δεν ήμουν ποτέ διατεθιμένος να τις κάνω. Το πρώτο μου μέλημα ήταν το θέατρο, είχαμε κάνει ομάδες που κάναμε πρόβες για δεκαπέντε ώρες τη μέρα. Πού να σκεφτείς την προσωπική ζωή; Την αμέλησα. Αυτό που μου λείπει… Θα ήθελα να είχα ένα παιδί. Αλλά ο γάμος πάντοτε ήταν κάτι που με απωθούσε. Δεν μπορώ να φανταστώ δύο ανθρώπους να είναι όλη μέρα μαζί. Θαυμάζω εκείνους που το πετυχαίνουν, αλλά νομίζω πως δεν θα το άντεχα. Δεν μπορώ την καθημερινότητα συνεχώς με τους ίδιους ανθρώπους, με κουράζει πολύ, ακόμη και σε φιλικό επίπεδο. Πόσω μάλλον σε μια οικογένεια, όπου είναι και περισσότερες οι υποχρεώσεις. Ο θεσμός του γάμου μού φαίνεται ακατανόητος, παρόλο που προέρχομαι από μια οικογένεια με δύο πολύ αγαπημένους γονείς οι οποίοι έζησαν μαζί εξήντα χρόνια. Αλλά οι άνθρωποι τότε είχαν άλλες αξίες και άλλες αρετές, είχαν περάσει από πολέμους, είχαν δει αλλιώς τη ζωή. Εμείς είμαστε μια καλομαθημένη και κακομαθημένη γενιά ταυτόχρονα, για αυτό και ο θεσμός της οικογένειας αυτή τη στιγμή είναι το υπ’ αριθμόν ένα πράγμα που έχει κλονιστεί στις ημέρες μας, όπως και ο κομμουνισμός. Όλοι χωρίζουν! Η μη ύπαρξη ενός παιδιού με μελαγχολεί ώρες ώρες. Βέβαια, έχω νιώσει το πατρικό υποκατάστατο στη σχολή. Έστω και αυτές τις ώρες της καθημερινής τριβής, στα χρόνια μέχρι να τελειώσουν τις σπουδές τους. Και αυτό είναι ένα βάλσαμο σε αυτή την έλλειψη.

katalifos people 195 (3)

Η αποζημίωση από το θέατρο αντισταθμίζει αυτή την έλλειψη;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν μπορώ να το απαντήσω ακόμη, θα γίνει όταν θα κάνω απολογισμό ζωής. Εμείς, οι ηθοποιοί, έχουμε το προνόμιο να ζούμε κάθε χρόνο μια νέα ερωτική σχέση με την καινούρια δουλειά. Αυτό μοιάζει με έρωτα: Πώς θα είναι αυτός ο ρόλος, τι θα φοράει… Όλο αυτό είναι τόσο ζωντανό, ελκυστικό και ερωτικό, που σε κάνει να ξεχαστείς. Αυτές οι μελαγχολικές σκέψεις πιο πολύ σε πιάνουν όταν είσαι διακοπές, όταν δεν δουλεύεις… Το άλλο είναι «ναρκωτικό», που σε κάνει να ξεχνάς την πραγματικότητα. Στον απολογισμό ζωής μπορεί να πω πόσο λάθος έζησα τη ζωή μου. Αλλά αυτό το λέει το 99% των ανθρώπων. Τελικά, ό,τι και να κάνουμε μοιάζει λάθος, γιατί δεν μπορεί ένας άνθρωπος να τα πετύχει όλα. Όταν πετυχαίνεις σε κάτι, χάνεις κάπου αλλού. Αυτό το έχω καταλάβει και το έχω αποδεχτεί. Πρέπει να ευγνωμονούμε έστω και το κάτι που μας δίνεται.

Υπάρχει κάτι ανεκπλήρωτο στο θέατρο;

Αυτό που θα ήθελα μόνο είναι δέκα με δώδεκα χρόνια υγείας για να παίζω στο θέατρο με όρους που να μου ταιριάζουν. Δεν πιστεύω πως πρέπει να παίξεις ένα ρόλο στην Επίδαυρο για να κάνεις το όνειρο της ζωής σου. Μπορεί να παίξεις και σε ένα χώρο δύο επί πέντε που να συγκινεί τους ανθρώπους και να είναι το ίδιο σημαντικό. Δεν πιστεύω στις απλουστεύσεις, πως καταξιωνόμαστε με ένα ρόλο στην Επίδαυρο ή με ένα βραβείο. Α, πρέπει να σου πω, αν κλείνουμε, πως πιστεύω και στον Θεό. Είναι ένα πράγμα που το έχω απόλυτη ανάγκη. Δεν ξέρω, Θεός, εκκλησίες, ορθοδοξία… Πιστεύω σε μια δύναμη η οποία ζεσταίνει και προστατεύει τον άνθρωπο. Νιώθω πως είναι ο παππούς εκεί στον ουρανό, που υπάρχει… Ας είναι παιδικό, ας είναι αφελές, το έχω απόλυτη ανάγκη. Και αυτό μου βγάζει και τις καλές πτυχές του εαυτού μου.

katalifos people 195 (4)

Γιατί νιώσατε την ανάγκη να μιλήσετε για αυτό, χωρίς να σας το έχω ρωτήσει;

Γιατί είναι σημαντικό να εκτιμάς πράγματα που έχεις. Συνήθως διαμαρτυρόμαστε και αγανακτούμε για όσα δεν μας συμβαίνουν ή δεν διαθέτουμε και σπανίως ευχαριστούμε για τα καλά που μας δίνονται. Η ίδια η ζωή είναι ένα δώρο. Σε στιγμές που νιώθω μια απίστευτη χαρά, είτε από μια δουλειά είτε στην παραλία απολαμβάνοντας ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, έχω την ανάγκη να ευχαριστήσω Κάτι, με το κ κεφαλαίο, για αυτό που μου δίνεται. Δεν αισθάνομαι ότι αυτό προέρχεται από μένα, αλλά κάτι που δόθηκε σε μένα. Αυτό το ονομάζω Θεό. Και σου το λέει ένας άνθρωπος που δεν του αρέσουν ούτε οι λειτουργίες ούτε οι νηστείες ούτε οι παπάδες. Αλλά νιώθω πως τα καλά πράγματα αυτού του κόσμου τα δίνει ένα ιερό και θείο πράγμα. Για τα κακά δεν γνωρίζω. Ακόμη και οι στιγμές της έμπνευσης για ένα ρόλο, αισθάνομαι πως δίνονται από αλλού, και μετά το καρπωνόμαστε. Μπορεί να είναι και αφελή όλα αυτά, ποιος ξέρει…

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.