Από τον Άρη Βασιλειάδη

Η επιτυχία είναι μόνο επιβράβευση, δικαίωση και χαρά ή έχει κόστος; Η Άντζελα Δημητρίου κάνει το δικό της απολογισμό: «Η επιτυχία έχει κόστος, και είναι μεγάλο. Η επιτυχία φέρνει ζήλια, φθόνο και χολή. Όσοι τα βρήκαν έτοιμα δεν μπορούν να εκτιμήσουν και να σεβαστούν. Γι’ αυτό και βουλιάζουν γρήγορα. Νομίζουν ότι σουξέ είναι ένα τραγουδάκι που κρατάει ένα δύο χρόνια. Λάθος. Σουξέ είναι ένα τραγούδι του ’85 που ακούγεται σημερινό». Η επιτυχία σε αφήνει να κάνεις σχέδια ή είναι ένα συνεχές κυνηγητό; «Έχει τρομακτικές απαιτήσεις. Πάει τη ζωή σου όπου εκείνη θέλει. Δεν πρόλαβα να πάω γυμνάσιο. Δεν πρόλαβα να σπουδάσω. Αλλά δεν μετανιώνω. Έβγαλα το σχολείο της ζωής. Περπάτησα ξυπόλυτη για να μπορέσω να επιβιώσω. Η επιτυχία ήρθε σκαλί σκαλί, χρόνο με το χρόνο. Δεν κυνήγησα τίποτα. Όταν ξεκινούσα, δεν υπήρχαν ούτε φωτισμοί ούτε σκηνικά ούτε μπαλέτα. Το πάλκο είχε μόνο λαμπιόνια. Βγαίναμε σε μια καρέκλα με τετράγωνα μικρόφωνα με καλώδια. Ο κόσμος ήταν πιο απλός. Τώρα ζούμε την εποχή της επίδειξης. Βλέπεις τον άλλο να πετάει στοίβες από λουλούδια για να τον δούνε και την επομένη δεν έχει λεφτά ούτε για τσιγάρα».

Η επιτυχία περιόρισε την προσωπική της ζωή; «Αρκετά. Δεν χαιρόμουν τους έρωτές μου. Έβγαιναν προς τα έξω. Ήθελα να το αποφύγω αλλά δεν γινόταν. Με ακολουθούσαν παντού. Δεν μπορούσα να πηγαίνω στα βουνά για να μη με βλέπει κανείς. Αλλά από ένα σημείο και μετά οι ίδιες οι σχέσεις μου σπίλωναν τον έρωτά μας. Ξέρετε ποιο ήταν το λάθος των ανθρώπων δίπλα μου; Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως ήμουν άλλη γυναίκα το πρωί μόλις ξυπνούσα, άλλη το μεσημέρι που μαγείρευα με τα μαλλιά μαζεμένα και άλλη το βράδυ στην πίστα. Εκεί ο καλλιτέχνης μεταλλάσσεται. Οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να το δεχτούν. Δεν τους αρέσει αυτή η αλλαγή. Ίσως και να τους φοβίζει η έντονη προσωπικότητά μου. Έβλεπαν μια δυναμική γυναίκα και αποσυντονίζονταν».

Αντέχει μια λαίδη μακριά από το λόρδο της καρδιάς της; «Αυτή τη στιγμή δεν θέλω κανέναν. Το αποκλείω. Δεν έχει να μου προσφέρει κάτι. Όταν μια γυναίκα έχει δώσει τόσο πολλά σε τόσους ανθρώπους και δεν έχει ανταπόκριση, δεν αντέχει άλλο. Κουράστηκα. Το έχω δει το έργο πολλές φορές. Βέβαια το φινάλε δεν το ξέρω ακόμα. Προς το παρόν, είμαι στο στάδιο της ερωτικής αποτοξίνωσης».

Με τον Γιώργο Τρούπη έκανε το αδιανόητο. Παντρεύτηκαν δύο φορές με διαφορά είκοσι χρόνων, το 1985 και το 2005. Την ίδια ημερομηνία, στην ίδια εκκλησία, με τον ίδιο παπά. Την πρώτη φορά ο γάμος τους κράτησε τέσσερις μήνες. Τη δεύτερη ένα χρόνο. Άλλο γάμο δεν έκανε.

Η ζωή της, σαν τη βελόνα του πικάπ, διαγράφει κύκλους. Από τα λίγα στα πολλά. Από τα πολλά στα λιγότερα. Από τον έρωτα στη μοναξιά. Από τη μέρα στη νύχτα. «Είναι αλήθεια, ζω σε δύο κόσμους αλλά ισορροπώ. Δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχολόγο, ακόμα και όταν πέρασα μια βαρβάτη κατάθλιψη πριν δύο χρόνια. Κοιμόμουν δώδεκα ώρες. Σηκωνόμουν, έτρωγα μια πιρουνιά και γυρνούσα ξανά στο κρεβάτι. Έκλαιγα. Δεν ήθελα τίποτα. Δεν απαντούσα στα τηλέφωνα. Αυτή η κατάσταση κράτησε δύο μήνες. Το ξεπέρασα μόνη μου. Χωρίς χάπια. Μόνη μου. Δεν είναι ότι είμαι απαιτητική από τον εαυτό μου. Παραπονιάρα είμαι και περήφανη. Αυθόρμητη και παρορμητική. Αυτό μερικές φορές το παρεξηγούνε».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.