Αυτός είναι ο λόγος που σταμάτησαν οι Active Member: Υπάρχει προοπτική «επανεκκίνησης»;

Όσα μοιράστηκε με το People ο B.D. Foxmoor.

Από τον Μαρίνο Βυθούλκα,

Μεγαλώνοντας στο Πέραμα, ο Μιχάλης Μυτακίδης (aka B.D Foxmoor) μαγεύεται από τη μαύρη μουσική και το hip hop. «Από έντεκα χρονών με θυμάμαι να ακούω hip hop, αλλά και πολλά ακόμα είδη μουσικής, όπως rock, ακόμα και pop. Αυτό ήταν ένα όμορφο κολάζ από ήχους και εικόνες. Η δημιουργία των active member μου προέκυψε ως ανάγκη να κάνω αυτό που θεωρούσαν όλοι απίθανο: Hip hop με ελληνικό στίχο. Έχοντας ως ερέθισμα τον Παύλο Σιδηρόπουλο που ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έβαλε ελληνικό στίχο στα μπλουζ, σκέφτηκα πως μπορεί να γίνει και σε αυτό που αγαπάω. Άσε που διαφωνούσα πλήρως με όσους έκαναν hip hop στην Αμερική. Με το 99% των θεματικών τους επιλογών, όχι μόνο διαφωνώ, αλλά το σιχαίνομαι κιόλας. Έτσι άρχισαν πρώτες δειλές προσπάθειες. Όταν ένιωσα πως αυτό το πράγμα μπορώ να το μοιραστώ με κόσμο, έκανα το γκρουπ», εξηγεί. Οι Active Member δημιουργούνται στις 20 Ιουνίου του 1992, ενώ οι πρώτοι δυο δίσκοι βγαίνουν από την εταιρεία Freestyle Productions που άνηκε στον ίδιο το Foxmoor. «Σκέψου στα τέλη του 1994 παίξαμε στο ΡΟΔΟΝ χωρίς να έχουμε καν δισκογραφία. Εκείνη τη βραδιά μας προσέγγισαν πολλές εταιρείες. Θυμάμαι πως ήταν και ο συγχωρεμένος Μάνος Ξυδούς. Η πιο λογική προσέγγιση έγινε από τα παιδιά της Warner. Δεν σου κρύβω πως τότε φανταζόμασταν τέρατα που δεν συναντήσαμε ποτέ, γι αυτό και ο πρώτος μας δίσκος με την Warner ονομάστηκε ‘’Το μεγάλο κόλπο’’, με την λογική ότι μπαίνουμε στα πόδια τους και να έχουν το νου τους, καθώς πήραν στην αγκαλιά τους ένα μεγάλο φίδι. Πρέπει να σου πω ότι το αφεντικό της Warner δεν το συναντήσαμε ποτέ. Μόνο με υπάλληλους μιλούσαμε και δεν είχαμε ποτέ κανέναν πάνω από το κεφάλι μας».

«Αν δεν είχα αποκτήσει εχθρούς, θα είχα αποτύχει»

Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι Active Member αποκτούσαν ολοένα και περισσότερο φανατικό κοινό. Κοινό που ασπάζεται τους στίχους και την ιδεολογία του γκρουπ. «Όσο και να φαίνεται παράξενο, πάντα υπήρχε μια απόσταση από την κοινωνία. Το αν συντονίστηκα με την εποχή, αυτό έγινε κατά τύχη. Ποτέ δεν χρειάστηκα την επιβεβαίωση κανενός για να προχωράω, να κάνω το επόμενο τραγούδι. Τα πράγματα ήταν τίμια και φανερά. Αυτό που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια ήταν ένα είδος χρονογραφήματος για την εποχή. Αυτή ήταν και η ανάγκη μου. Από την άλλη, το ζητούμενό μου δεν ήταν να μεταφέρω κάποια αλήθεια. Ίσα ίσα, ήθελα να βρίσκω το κουράγιο να αναιρώ, να χτίζω και να είμαι ελεύθερος με οποιοδήποτε τίμημα. Αυτά τα λίγα πράγματα, έμεναν πάντα καρφωμένα μέσα στο κεφάλι μου. Τα χρόνια πέρασαν. Κάποιοι υπολογίζουν τα χρόνια με την ηλικία των παιδιών τους, εγώ τα υπολογίζω με δίσκους και τραγούδια. Σε αυτά ανατρέχω για να θυμηθώ πράγματα και καταστάσεις. Αυτό που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι πως όλα αυτά τα χρόνια, δεν θέλησα να κάνω κανέναν σα τα μούτρα μου. Το τραγικό είναι ότι πολύς κόσμος οικειοποιήθηκε πολύ αυτά που έβγαιναν από το ξερό μου το κεφάλι, που ξαφνικά έκαναν δικό τους ένα πράγμα που εγώ το ψάχνω συνέχεια. Ερχόταν κόσμος και μου έκανε αναλύσεις για απλά πράγματα που έχω ξεστομίσει». Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Μιχάλης δεν απέκτησε μόνο φίλους, αλλά και αρκετούς εχθρούς. «Αν δεν είχα αποκτήσει εχθρούς, θα είχα αποτύχει. Βέβαια, δεν ήταν και πολλοί, γι αυτό είχα δημιουργήσει και ορισμένους φανταστικούς εχθρούς. Αν μου ζητούσες κάτι, αυτό θα ήταν να είχα πιο τίμιους εχθρούς για να φερθώ και εγώ ανάλογα».

«Οι Active Member ήταν project ζωής»

Παράλληλα με την δισκογραφία των Active Member, o Μιχάλης «έτρεχε» και τα προσωπικά του μουσικά project. «Πολλές φορές, είχα την ανάγκη να ακούσω και άλλα πράγματα. Έχω φτιάξει και μπαλάντες, αλλά και ορχηστρικά κομμάτια. Ορισμένα, τα μοιράστηκα με τον κόσμο, αλλά κανένα από αυτά δεν ήταν project ζωής. Project ζωής ήταν οι Active Member. Εκεί δεν διαπραγματευόμουν τίποτα, παρόλο που μουσικά, ήταν το λιγότερο ελεύθερο πράγμα που έχω κάνει. Ειδικά, τα τελευταία χρόνια που δουλέψαμε μαζί με την Γιολάντα (σ.σ: τη σύζυγό του Sadahzinia, όπως είναι το όνομά της στο γκρουπ) που είναι και ο άνθρωπός μου, έπρεπε να σκέφτομαι πως είναι κι εκείνη μαζί μου. Και αυτό με βάραινε. Η Γιολάντα είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος με απίστευτη αισθητική, ειλικρίνεια, τιμιότητα, κάτι που έπρεπε να σεβαστώ, όταν ήθελα να πονηρέψω και να αλητέψω το πράγμα. Και σου αναφέρω την Γιολάντα, διότι δημιουργικά σημάδεψε το συγκεκριμένο γκρουπ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο».
Το 2015 και ύστερα από μια ανακοίνωση στο facebook, οι Active Member ενημέρωσαν το κοινό τους πως κλείνουν τον κοινό τους κύκλο. «Περάσαμε μαζί 23 πανέμορφα και δημιουργικά χρόνια. Σας ευχαριστούμε πολύ. Κρατήστε πως το τέλος είναι η μαγεία», ήταν το λιτό κείμενο που πίσω του έκρυβε αρκετό πόνο. «Με πόνεσε και συνεχίζει να με πονάει. Δεν φανταζόμουν πως θα συνεχίσει να με πονάει τόσο. Μου λείπει αφάνταστα. Εγώ είχα την ευθύνη γι αυτό. Η Γιολάντα δεν ήθελε να σταματήσει το γκρουπ και μπορεί να είχε και δίκιο. Κουράστηκα, όμως, πολύ από αυτό το μοίρασμα και σε εκείνο το σημείο, θεώρησα τον εαυτό μου βασιλιά των κλαμένων στίχων, των στίχων δηλαδή που πήγαν χαμένοι. Συνειδητοποίησα πως όλο αυτό το υλικό των 19 δίσκων, θα μπορούσε να είναι έργο ζωής για κάποιους. Από την άλλη, είχα τσαντιστεί με τον εαυτό μου το 2015, με όλα αυτά που συνέβαιναν στην Ελλάδα, που δεν τους πήρα σβάρνα όλους και να βγάλω ακριβώς αυτό που θέλω. Πήρα την απόφαση με ένα μεγάλο τίμημα. Όταν «κλείσαμε το μαγαζί» είπα πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξανακάνουμε κάτι σαν Active Member. Τώρα, αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι ο επόμενος δίσκος θέλω να είναι Active Member. Δεν ξέρω αν θα γίνει, αλλά όταν θα είμαι πεπεισμένος πως πρέπει να γίνει, θα το κάνω χωρίς να με νοιάζει τίποτα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως το ξεκίνησα. Δικό μου είναι, θα κάνω επανεκκίνηση. Δεν υπολογίζω, πια, κανέναν για την κριτική του, γιατί οι περισσότεροι είναι απαίδευτοι».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.
Σύρετε για το επόμενο άρθρο