Από τη Φανή Πλατσατούρα,

Φωτό: Νίκος Μαλλιάκος

Παραγγέλνει πρωινό -αυγά μάτια-, ανεβάζει backstage φωτογραφίες στο Instagram, σχεδιάζει στο τηλέφωνο μια ολιγοήμερη εκδρομή στις Σπέτσες και πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα ρωτάει με σχεδόν παιδική αφέλεια «πρέπει να πούμε μόνο σοβαρά πράγματα; Γιατί με ΄χει πιάσει μια βλακεία. Η Άνοιξη, βλέπεις…». Η Σίσσυ Τουμάση είναι μια εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός -αρκεί να την έχεις δει στην «Αγριόπαπια» πριν δύο χρόνια στο θέατρο Πορεία για να το διαπιστώσεις- και ένα κορίτσι έξω καρδιά. Φέτος, πρωταγωνιστεί στον «Κύκλο του Έρωτα» σε σκηνοθεσία Μοσχόπουλου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Σε συνέντευξή μας στο περιοδικό People αναφέρεται στο κομμάτι της αναγνωρισιμότητας ως απόρροια του δημιουργικού επαγγέλματος που επέλεξε.

Τηλεόραση έχεις κάνει; 

Μόνο κάτι επεισόδια στη Δέκατη Εντολή. Ετοιμάζω τώρα κάτι, αλλά μου έχουν πει ότι δεν κάνει να το πω ακόμη. Γενικά, είμαι επιλεκτική με την τηλεόραση. Θα κάνω όταν κάτι με εκφράζει πραγματικά και όχι για να δω τη φάτσα μου στο σκανδιναβικό σταυρόλεξο.

Ένας πολύ γνωστός ηθοποιός μού είχε πει κάποτε πως όταν δεις τη φάτσα σου σε σκανδιναβικόσταυρόλεξο να ξέρεις πως έχεις αρχίσει να γίνεσαι ήδη διάσημος. 

Το πιστεύω κι εγώ αυτό… (γέλια) Με είδα μια φορά στο Test, ένα περιοδικό με σταυρόλεξα. Αμέ! Το έχω κρατήσει κιόλας το συγκεκριμένο τεύχος. Αλλά δεν δουλεύεις για να δεις τη φάτσα σου στο σταυρόλεξο.

Σε αγχώνει το κομμάτι της έκθεσης; Να μην πεις ή να μην κάνεις κάτι που δεν πρέπει;

Λιγότερο επικίνδυνο είναι το να ανεβαίνεις σε μια σκηνή; Εκεί να δεις τι άγχος υπάρχει να μην κάνεις βλακεία και εκτεθείς ανεπανόρθωτα. Στη συνέντευξη, και μια ανοησία να πεις, θα δώσεις ύστερα μια άλλη και θα δικαιολογηθείς, «ΟK, τότε ήμουν σε περίεργη φάση…». Η έκθεση είναι κομμάτι της δουλειάς μου, το έχω αποδεχτεί.

Πιστεύεις ότι το επάγγελμά σου είναι ακόμη παρεξηγημένο;

Πιστεύω ότι κανείς δεν θεωρεί ότι το «ηθοποιός» είναι επάγγελμα. Δεν σε παίρνουν στα σοβαρά, θεωρούν ότι είσαι ένας ψωνισμένος τρελός που θέλει να ανέβει πάνω στη σκηνή για να τον θαυμάσουν. Υπάρχει ταμπού με αυτή τη δουλειά. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό το πράγμα. Νομίζω αρχίζει από εμάς τους ίδιους, που πάμε και παίζουμε τσάμπα. Πώς να μας πάρουν οι άλλοι στα σοβαρά όταν δεν παίρνουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας; Όταν αντιμετωπίζουμε την υποκριτική μόνο ως τέχνη και όχι ως δουλειά; Δηλαδή αυτός που φτιάχνει ψωμιά δεν κάνει τέχνη; Εγώ γιατί να την κάνω τσάμπα; Συμμετείχα σε τρεις δουλειές φέτος για να μπορέσω να πω «Ζω από το θέατρο». Για να μη μιλήσω για τις απλήρωτες πρόβες, κάτι που θεωρείται αυτονόητο πια στον χώρο μας, και πρέπει για δύο μήνες να τρώμε παξιμάδια με τρίχες…

Θυμάσαι την πρώτη φορά που σε αναγνώρισαν στον δρόμο;

Θυμάμαι μια χαρακτηριστική φορά, φέτος. Ήμουν στο Κολωνάκι και μόλις είχα αγοράσει ένα σάντουιτς με ψητά λαχανικά και τσαλαφούτι, καθόμουν σε μια γωνία κι έτρωγα όταν με πλησίασε ένας τύπος και μου είπε «Εσύ δεν παίζεις στον Βυσσινόκηπο; Είσαι εκπληκτική». Είδα ύστερα στο τζάμι ότι ήμουν σε μια άθλια κατάσταση, πασαλειμμένη με τυριά! (γέλια)

Γενικά, τι εντύπωση πιστεύεις ότι σχηματίζουν για σένα όσοι σε γνωρίζουν για πρώτη φορά;

Ότι είμαι κομπλεξική και σνομπ. Αλήθεια! Είμαι ντροπαλή όταν γνωρίζω καινούριο κόσμο και μπαίνω αυτόματα σε μια κατάσταση άμυνας, με αποτέλεσμα να δείχνω τουλάχιστον αντιπαθητική. Μου το έχουν πει αρκετοί: «Όταν σε πρωτογνώρισα, σε μίσησα. Μετά σε λάτρεψα». Δικαιολογημένα. Ούτε εγώ θα με συμπαθούσα αν με γνώριζα για πρώτη φορά.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Έθνος.