Στο αριστερό της χέρι έχει «χτυπήσει» ένα αστέρι. Κι είναι ένα αστέρι τυχερό που η Μαρίνα χρειαζόταν στη ζωή της. Το γιατί το διαπιστώνει εύκολα κανείς µαθαίνοντας την ιστορία της που ξεκινά πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν µαζί µε τον σύζυγό της, ∆ηµοσθένη Πέππα, αποφασίζουν πως θέλουν να µεγαλώσουν την οικογένειά τους, αποκτώντας ένα παιδί.

Μεσηµέρι Πέµπτης, σε κεντρικό καφέ στη Βασιλίσσης Σοφίας, µου διηγείται πώς βίωσε τις τρεις εξωσωµατικές, τις δύσκολες στιγµές, τις ενέσεις ορµονών που έκανε µόνη της στο καµαρίνι κι ύστερα έβγαινε στη σκηνή, την αποκόλληση στον πέµπτο µήνα της εγκυµοσύνης και την ακινησία µε εντολή γιατρού. Όσα περνά µια γυναίκα που θέλει (πολύ) να τη φωνάξουν «µαµά».

– Πώς ξεκινά η ιστορία σου;

Από την επιθυμία μας να κάνουμε ένα παιδί. Μου έλεγε ο γυναικολόγος ότι τα όργανά μου είναι σαν κοπέλας 25 χρόνων, αλλά έχω αφιλόξενη μήτρα. Με δυο λόγια, δεν καθόταν το έμβρυο. Πριν ξεκινήσω τις εξωσωματικές, είχα ήδη μια αποβολή. Απέβαλα χωρίς ουσιαστικά να γνωρίζω ότι είμαι έγκυος. Όλα έγιναν ξαφνικά: είχα αιμορραγία, πήγα στον γιατρό και μου είπε ότι είχα αποβολή. Ύστερα από αυτό, αποφασίσαμε με τον άντρα μου να μπούμε στη διαδικασία της εξωσωματικής για να μη χάσουμε άλλον πολύτιμο χρόνο. Έκανα τρεις εξωσωματικές μέσα σε εννιά μήνες. Στην τρίτη, έμεινα έγκυος στον γιο μου.

Τι πιθανότητες υπάρχουν να μείνει μια γυναίκα έγκυος με την πρώτη εξωσωματική;

Για μένα, η πρώτη εξωσωματική είναι σχεδόν πάντα διερευνητική. Φυσικά, υπάρχουν γυναίκες που έχουν μείνει έγκυες με την πρώτη. Υπάρχουν όμως και άλλες στις οποίες δεν λειτουργούν σωστά οι ορμόνες, πρέπει ενδεχομένως να αυξηθούν οι δόσεις ή να σου χορηγήσουν άλλα φάρμακα. Όλα πηγαίνουν βάσει πρωτοκόλλου.

Το πιο δύσκολο κομμάτι όμως, αυτό που δεν αντέχεις, είναι η μέρα που σου παίρνουν αίμα και σε ενημερώνουν πως το μεσημέρι θα έχουν βγει τα αποτελέσματα για το αν είσαι έγκυος ή όχι. Προσωπικά, στην πρώτη εξωσωματική ήμουν πάρα πολύ αγχωμένη. Και όταν με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν «κυρία Ασλάνογλου, δυστυχώς δεν είστε έγκυος» έριξα πολύ κλάμα. Εντωμεταξύ, το τηλεφώνημα με πέτυχε στον δρόμο, την ώρα που οδηγούσα.

Σταμάτησα στην άκρη και αφού ηρέμησα, είπα στον εαυτό μου: «Δεν τελείωσε η ζωή, θα προσπαθήσεις ξανά». Ξαναπήρα δύναμη και δεν εγκατέλειψα την προσπάθεια. Ωστόσο, απέτυχε και η δεύτερη εξωσωματική.

– Και ερχόμαστε στην τρίτη εξωσωματική, όπου τελικά μένεις έγκυος. Έκανες κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά;

Καθ’ όλη τη διάρκεια της τρίτης προσπάθειας φρόντισα να είμαι πολύ ψύχραιμη. Τα αποτελέσματα θα έβγαιναν το μεσημέρι της 14ης Ιουλίου του 2017, τη μέρα γενεθλίων του άντρα μου. Mέχρι τελευταία στιγμή αναρωτιόμασταν αν θα κάνουμε γενέθλια ή όχι. Είχε έρθει στο σπίτι και ο καλύτερός μου φίλος, ο Δημήτρης, για συμπαράσταση. Ο άντρας μου πήγαινε πάνω-κάτω. Κάποια στιγμή με έπιασε και μου είπε «Θέλω να είσαι προετοιμασμένη για όλα».

Είχε προηγηθεί ένα άσχημο νέο, ένας πολύ καλός φίλος του Δήμου έφυγε εκείνη τη μέρα από τη ζωή. Μέσα μου σκέφτηκα πως «ήρθε μια κακή είδηση, θα ‘ρθει και μια καλή, δεν μπορεί!». Στις 3.15 χτύπησε τελικά το τηλέφωνο για τα αποτελέσματα και με είπαν από το «Γέννημα», το κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης, ότι «κυρία Ασλάνογλου, συγχαρητήρια, είστε έγκυος». Ο άντρας μου με τον φίλο μας άρχισαν να ουρλιάζουν από τη χαρά τους, εγώ κλείστηκα στο μπάνιο γιατί δεν άκουγα τι μου έλεγε ο γιατρός μου, ο κ. Ευριπίδης Μαντούδης. «Μαρίνα, η κάθε μέρα που περνά από εδώ και πέρα είναι μια διαφορετική μέρα. Μέχρι να ξεπεράσουμε το πρώτο κρίσιμο τρίμηνο, δεν θα θεωρείς τίποτα δεδομένο» μου είπε.

– Άρα, εκεί αρχίζουν άλλοι φόβοι;

Ε, βέβαια, αρχίζουν άλλοι φόβοι. Να κρατηθεί αυτό το μωρό. Να ακούσουμε την καρδιά του, να γίνει η εξέταση β’ επιπέδου, που δείχνει αν το παιδί είναι καλά ή έχει κάποιο σύνδρομο. Όλα αυτά, φυσικά, σε αγχώνουν. Η αλήθεια είναι πως είχα πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη. Με διάφορα προβλήματα, από θρομβοφιλία με αντιπηκτικές ενέσεις, από διαβήτη κύησης που έκανα τρεις ενέσεις ινσουλίνης την ημέρα και δεν μπορούσα να φάω τίποτα, από αντιβίωση που έπρεπε να πάρω λόγω σταφυλόκοκκου κ.ο.κ. Ώσπου στον πέμπτο μήνα έπαθα αποκόλληση και έμεινα για δυο μήνες ακίνητη στο κρεβάτι. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν υπήρχε μέρα που να μην είμαι αισιόδοξη και χαρούμενη για το πλάσμα που μεγάλωνε μέσα μου.

– Πώς το κατάφερες αυτό;

Ειλικρινά, δεν ξέρω. Πώς βάζουμε τα κινητά σε «λειτουργία πτήσης»;  Κάτι αντίστοιχο έκανα κι εγώ. Είπα πως δεν θα με επηρεάσει τίποτα. Έκανα τόσο αγώνα, πήρα τόσες ορμόνες και άλλα τόσα φάρμακα, χτύπαγα ενέσεις ακόμη και κατά τη διάρκεια της παράστασης, είχα υποστεί όλα αυτά τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα λόγω ορμονών, το πρήξιμο και την αποτυχία των δύο προηγούμενων εξωσωματικών και είπα πως «όχι, Κωνσταντίνε μου, θα μείνεις».

– Πώς «χτύπαγες» ενέσεις ακόμη και στην παράσταση;

Παίρνεις ενέσιμες ορμόνες, εγώ τις έκανα μόνη μου στην κοιλιά κάθε μέρα, και στις τρεις εξωσωματικές. Εναλλάξ γύρω από τον αφαλό γιατί μελανιάζεις συνήθως. Τότε, έπαιζα στον Αύγουστο στο θέατρο Χορν. Είχα ένα ψυγειάκι στο καμαρίνι, έφευγα από τη σκηνή, έπαιρνα τα φάρμακα και ξανανέβαινα. Ήμουν πάρα πολύ τυχερή γιατί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (σ.σ. σκηνοθέτης της παράστασης) γνώριζε τα πάντα από την αρχή και με στήριξε πάρα πολύ σε όλη τη διαδικασία.

– Με τι ψυχολογία τα έκανες όλα αυτά;

Με πολύ καλή ψυχολογία θέλω να σου πω, γιατί σκεφτόμουν ότι κάνω έναν προσωπικό αγώνα. Έχω βάλει ένα στοίχημα και θα το κερδίσω. Αν είχα εγκαταλείψει την προσπάθεια, τώρα δεν ξέρω αν θα είχα τον γιο μου.

– Και αποκόλληση πώς έπαθες;

Είναι Σάββατο και έχω διπλή παράσταση στον Αύγουστο. Είμαι ήδη πέντε μηνών έγκυος. Ένας τεχνικός μού λέει «Μαρίνα, δεν σε βλέπω να περπατάς πολύ καλά, τι τις θέλεις τις διπλές παραστάσεις;». Εκείνη την ώρα σκέφτηκα τα λόγια του γιατρού μου, πως η εγκυμοσύνη δεν είναι αρρώστια και μπορώ να συνεχίσω κανονικά ό,τι έκανα και πριν μείνω έγκυος. Ωστόσο, επέστρεψα το βράδυ στο σπίτι και πονούσα. Το πρωί που ξύπνησα είδα αίμα.

«Όπως είσαι έλα στο νοσοκομείο. Τώρα!» μου είπε ο γιατρός στο τηλέφωνο. Ακόμη όμως και εκείνες τις κρίσιμες στιγμές ήμουν ψύχραιμη. Μάλλον γιατί δεν ήμουν μόνη, είχα ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίξουν. Και ήθελα να δείξω στο μωρό που είχα μέσα μου πως «εγώ είμαι εδώ, θα σε προστατεύσω μέχρι το τέλος».

– Τι έδειξαν οι εξετάσεις στο νοσοκομείο;

Αποκόλληση και αιμάτωμα. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να άνοιγε ο πλακούντας και να έχανα το μωρό. Τήρησα κατά γράμμα τις οδηγίες του γιατρού μου. Από εκείνη τη μέρα δεν σηκώθηκα για δυο ολόκληρους μήνες από το κρεβάτι. Συγκεκριμένα από τον καναπέ, γιατί το υπνοδωμάτιό μου είχε σκάλες, τις οποίες δεν μπορούσα να ανεβοκατέβω. Με βοήθησε πολύ η μητέρα μου και ο Δήμος.

Τελείωνε τη δουλειά του και ερχόταν απευθείας στο σπίτι για να μου κρατά συντροφιά. Πέρασα δύσκολα. Δεν μπορούσα να φάω, να κουνηθώ, να βγω έξω. Είχα μια κοιλιά ως εκεί και έπρεπε να κάνω ενέσεις και να παραμένω ακίνητη. Αλλά ονειρευόμουν! Αυτό με έσωσε όλο αυτό το διάστημα. Ονειρευόμουν πώς θα είναι το μωρό μου, τι θα κάνουμε μαζί…

– Μαζί με σένα, έδινε αγώνα και ο Κωνσταντίνος…

Ναι, ήταν μαχητής! Αυτό το παιδάκι ήθελε πολύ να έρθει στον κόσμο. Ήταν δυνατός, άντεξε όλες τις δοκιμασίες. Θα σου πω κάτι! Στη δεύτερη εξωσωματική, το προηγούμενο βράδυ από τα αποτελέσματα είδα στον ύπνο μου ένα μελαχρινό μωρό με πάνα πάνω στο κρεβάτι μου, να γελά με την καρδιά του. Την επόμενη μέρα, μου είπαν πως δεν ήμουν έγκυος. Με κάποιον τρόπο, όμως, αυτό το μωρό μού εντυπώθηκε στο μυαλό. Ε λοιπόν, θέλω να σου πω ότι αυτό το γέλιο του μωρού που είχα δει στον ύπνο μου εκείνο το βράδυ το έχει ο Κωνσταντίνος! Σαν να μου ‘λεγε «Θα γελάσεις κι εσύ, μανούλα. Θα ‘ρθω με έναν τρόπο»!

– Υπάρχουν άλλες γυναίκες στο περιβάλλον σου που να δοκίμασαν να αποκτήσουν παιδί με εξωσωματική;

Είχα δύο φίλες που δεν το έκρυψαν! Αλλά είχα και άλλες που το έκρυψαν γιατί στην Ελλάδα το να κάνεις εξωσωματική θεωρείται ακόμη ταμπού. Ότι έχεις κάποιο πρόβλημα. Δεν είναι, όμως, απαραίτητα έτσι. Ο νούμερο ένα παράγοντας μη γονιμότητας είναι το άγχος! Μετά πάνε ο τρόπος ζωής, η καθημερινότητα κ.ο.κ.

– Φαντάζομαι παίζει κάποιο ρόλο και η ηλικία…

Σίγουρα, αλλά θέλω να σου πω ότι μπορεί μια γυναίκα στα 40 να είναι καλύτερα οργανικά από μια κοπέλα 25 ετών. Στο κέντρο που πήγαινα για τις εξωσωματικές έβλεπα κορίτσια 25 και 28 χρόνων να επιχειρούν ήδη την έκτη εξωσωματική!

– Είχες βάλει κάποιο όριο στον αριθμό των εξωσωματικών που θα έκανες;

Είχα πει ότι θα κάνω μέχρι τέσσερις εξωσωματικές. Μετά θα εφάρμοζα το «plan b», που θα ήταν κάποια άλλη μέθοδος γονιμότητας ή η υιοθεσία. Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με το εξωτερικό, δεν υπάρχει συγκεκριμένο όριο εξωσωματικών. Βέβαια, καλό θα ήταν να μη γίνει εμμονή. Σου λένε ότι μέχρι στιγμής δεν έχουν παρατηρηθεί κρούσματα για κάτι κακό στην υγεία από εξωσωματικές. Δεν το ξέρουμε, όμως, με σιγουριά. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι χρειάζεσαι στήριξη από το περιβάλλον σου. Περνάς από ένα στάδιο που οι ορμόνες και τα φάρμακα αλλάζουν όλη σου τη διάθεση.

– Εσύ τι ψυχολογικές μεταπτώσεις είχες;

Είχα γίνει πολύ ευσυγκίνητη. Με το παραμικρό με έπιαναν τα κλάματα. Κι ύστερα, τα νεύρα μου. Μπορούσε να με πυροδοτήσει ανά πάσα στιγμή κάτι. Είχαν πει και από το κέντρο εξωσωματικής στον άντρα μου πως «πολλές φορές θα θέλεις να φύγεις από το σπίτι από τα νεύρα και τις ψυχολογικές μεταπτώσεις». Προσπάθησα κι εγώ κι ο Δήμος να το διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούσαμε.

– Όλο αυτό το διάστημα των εξωσωματικών βρέθηκαν άνθρωποι που σου είπαν «Μαρίνα, μήπως να υιοθετήσεις ένα παιδί καλύτερα;».

Φυσικά και βρέθηκαν! Και η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ώρα τα συγκεκριμένα λόγια σού χτυπούν κάπως. Ήθελα να το προσπαθήσω πρώτα. Δεν μπορείς να πεις σε μια γυναίκα που δεν το έχει προσπαθήσει ακόμη «Μην κάνεις εξωσωματική, υιοθέτησε»!

– Μαρίνα, γιατί αποφάσισες να μοιραστείς τώρα την ιστορία σου;

Γιατί τώρα ένιωσα έτοιμη ψυχολογικά. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, ήταν ακόμη νωπό στη μνήμη μου. Οι δικοί μου άνθρωποι το γνώριζαν, απλώς δεν είχα βγει να το πω δημόσια. Δεν είναι κάτι που έκρυψα, γιατί είμαι πάρα πολύ περήφανη για τον αγώνα που έδωσα. Είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει στη ζωή μου και μου έχει φέρει τη μεγαλύτερη χαρά.

– Τι μήνυμα θέλεις να περάσεις στις γυναίκες που προσπαθούν να κάνουν παιδί και δεν τα καταφέρνουν;

Είμαι δίπλα σε αυτές τις γυναίκες. Να μην αισθάνονται ούτε ντροπή, ούτε σε μειονεκτική θέση, γιατί τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο! Μπήκα προχθές σε ένα φαρμακείο και ήταν δίπλα μου μια κοπέλα που ζήτησε κάποια φάρμακα που έπαιρνα κι εγώ στην εξωσωματική. Γυρίζω, την κοιτάω και της λέω «Μην αγχώνεσαι καθόλου, όλα θα πάνε καλά. Θέλει αγώνα, θέλει δύναμη, αλλά με τη βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρεις».

Να μην απογοητεύονται οι γυναίκες αν δεν πιάσουν παιδί με την πρώτη εξωσωματική. Και να έχουν στο μυαλό τους ότι ορισμένες φορές υπάρχει μια ολόκληρη «βιομηχανία» από πίσω, γι’ αυτό και θα πρέπει να έχουμε κάνει σχετική έρευνα πριν εμπιστευτούμε κάποιον για αυτό τον σκοπό. Υπάρχουν κοπέλες που έχουν προβεί σε δεκάδες εξωσωματικές, δεν βλέπουν αποτέλεσμα, αλλά συνεχίζουν με τον ίδιο γιατρό. Για ποιο λόγο; Από την άλλη, καταλαβαίνω και την ανάγκη τους. Τι να πεις σε αυτή τη γυναίκα που το προσπαθεί τόσο πολύ;

– Και πάμε στη μέρα που γεννιέται ο Κωνσταντίνος.

14 Μαρτίου του 2018. Η μέρα που γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Έπρεπε να βγει δύο εβδομάδες νωρίτερα από το κανονικό λόγω του διαβήτη κύησης που είχα. Το προηγούμενο βράδυ έκανα τον πιο ήρεμο και γαλήνιο ύπνο μαζί με τον άντρα μου. Μπήκα στο νοσοκομείο και ένιωθα σαν να έχω πρεμιέρα. Ήταν όλοι μου οι φίλοι από τις 9.00 το πρωί εκεί.

Η Θάλεια Ματίκα, ο Τάσος Ιορδανίδης, η Νικολέτα Κοτσαηλίδου, ο Σπύρος Παπαδόπουλος, η Ελισάβετ Μουτάφη, ο Μάνος Νιφλής, ο Θοδωρής Κατσαφάδος, ο Οδυσσέας Ιωάννου, οι γονείς μου, ο αδελφός μου, οι κολλητές μου. Δεν καταλαβαίνεις τι γινόταν στο νοσοκομείο. Αφού όταν με έβγαλαν με το φορείο, τους βλέπω όλους μπροστά μου και λέω «Τι έγινε, ρε παιδιά, πρόβα έχουμε;».

– Τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνες τις ώρες;

Δεν θα ξεχάσω πώς έτρεμαν τα χέρια μου από την ένταση, όπως και τη στιγμή που αποχαιρέτησα τον Δήμο για να μπω στο χειρουργείο και μου έβαλε πάνω μου ένα κομποσκοίνι από ένα μοναστήρι, γιατί είχα τάξει τον Κωνσταντίνο μου στον Όσιο Μελέτιο. Εκεί δεν κρύβω πως φοβήθηκα! Και φυσικά, δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του γιου μου, τη στιγμή που γεννήθηκε. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα «Όλος μου ο αγώνας είναι μπροστά στα μάτια μου…». Κι ύστερα έσβησα!

* INFO: Η Μαρίνα Ασλάνογλου πρωταγωνιστεί για δεύτερη χρονιά στην παράσταση Ψίθυροι της Λίλιαν Χέλμαν, κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο θέατρο Δημήτρης Χορν καθώς και στην παράσταση Πατέρας, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη, στο θέατρο Αποθήκη, βασισμένη στο κλασικό αριστούργημα του A. Strindberg (Τετ-Κυρ).

Πηγή: People