Σάββατο 11 το πρωί στην Αίγλη Ζαππείου. Η Λένα Παπαληγούρα φτάνει στην καφετέρια έχοντας στο καρότσι τον 11 μηνών γιο της, Αναστάση. Είναι ευδιάθετος και περίεργος να εξερευνήσει τον χώρο, ενώ μόλις μας συστήνει η γνωστή ηθοποιός, σκάει αμέσως ένα γλυκό χαμόγελο. «Φαίνεται πως σε συμπάθησε» μου τονίζει η Λένα, που παρά τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις φροντίζει να τον έχει διαρκώς στο πλευρό της και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνει περίφημα.

Άραγε, πόσο εύκολο είναι για μια μαμά να ταΐζει τον γιο της, να προλαβαίνει πιθανές ζημιές, να παίζει μαζί του όταν τον βλέπει ανήσυχο και όλα αυτά ενώ δίνει συνέντευξη μιλώντας για τον νέο της ρόλο τόσο στο θέατρο όσο και στη ζωή; Κι όμως είναι! Στις 30 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα της παράστασης Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια, στην οποία πρωταγωνιστεί, στο θέατρο Βέμπο. Πρόκειται για ένα έργο «τρομακτικά επίκαιρο», όπως το χαρακτηρίζει.

«Βασίζεται στο μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη και ανεβαίνει σε σκηνοθεσία και διασκευή του Πέτρου Ζούλια. Τυχαία έψαχνα χθες κάτι για τον συγγραφέα και έπεσα πάνω σε ένα δημοσιογραφικό μπλοκ στο οποίο τον συνέδεαν με τον πόλεμο στη Συρία λέγοντας ότι δεν θα μπορούσε να μιλήσει κάποιος καλύτερα για τη φρίκη του πολέμου. Πρόκειται για μια αντιπολεμική κραυγή. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκονται η δασκάλα Σαπφώ Βρανά και ο ανθυπολοχαγός Λεωνής Δρίβας, τον οποίο υποδύεται ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης. Μεταξύ τους ξεκινάει μια σχέση βασισμένη στην ενοχή, παλεύουν μέσα τους ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει.

Ταυτόχρονα παρακολουθούμε πώς είναι μια κοινωνία μετά από έναν πόλεμο. Βλέπεις τη διαφθορά, τους τραυματισμένους ανθρώπους, τους συναισθηματικά ανάπηρους και πληγωμένους άντρες αλλά και τις γυναίκες που έμειναν μόνες τους και αναγκάζονται να αναλάβουν όλα τα καθήκοντα μιας οικογένειας μεγαλώνοντας πριν την ώρα τους».

«Νιώθω σαν να ξαναζώ μέσα από τα μάτια του γιου μου»

Μιλάει με πάθος για τη νέα της δουλειά στο θέατρο, ενώ όταν τη ρωτάω ποια ήταν η τελευταία φορά που πάλεψε με τα θέλω και τα πρέπει στη ζωή της, απαντάει: «Όλοι μας παλεύουμε. Ακόμα και στα απλά και καθημερινά. Για παράδειγμα, όταν πρέπει να πας στην πρόβα, αλλά θέλεις να μείνεις σπίτι με το παιδί σου» εξηγεί. Ο ερχομός του γιου της ήταν καθοριστικός όσον αφορά τις απαντήσεις που έδωσε φέτος στις επαγγελματικές προτάσεις που δέχτηκε.

«Κατά καιρούς έχω δεχτεί προτάσεις για την τηλεόραση που όμως δεν έκαναν την καρδιά μου να χτυπήσει δυνατά. Φέτος, όμως, μου πρότειναν δύο πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές, τις οποίες θα τις σκεφτόμουν αν δεν είχα κλείσει στο θέατρο και δεν είχα τον μικρό. Ωστόσο, με αυτά τα δεδομένα μπορώ να σου πω ότι δεν μπήκα καν στη διαδικασία να κάνω κάποια συνάντηση ή να το συζητήσω περαιτέρω, γιατί θέλω να είμαι κοντά στον γιο μου, τουλάχιστον μέχρι να πάει στον βρεφονηπιακό σταθμό. Θέλω να περνάω ώρες μαζί του. Δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω να γίνεται συχνά γύρω μου: κάνεις εσύ παιδί και το μεγαλώνει άλλος».

Παρατηρώντας τη Λένα καθώς προσπαθεί να σώσει τον καφέ μου από τα χέρια του μικρού Αναστάση λίγο πριν από την πτώση στο πάτωμα, τη ρωτάω πώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτό τον χρόνο στη ζωή της. «Διανύω την πιο αποκαλυπτική περίοδο της ζωής μου. Νιώθω σαν να ξαναζώ μέσα από τα μάτια του. Μου λένε όλοι ότι μοιάζω πιο μικρή από ποτέ. Είναι χάρη στο παιδί. Σ’ τα μαθαίνει όλα από την αρχή. Νομίζω ότι αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις. Η ευθύνη που νιώθεις είναι ολοκληρωτική, απόλυτη και συμβαίνει από την πρώτη στιγμή. Από την πρώτη μέρα στο μαιευτήριο γνωρίζεις έναν άνθρωπο που τον βάζεις πάνω από εσένα» λέει με συγκίνηση.

Είναι πολλά αυτά που άλλαξαν τόσο στην καθημερινότητά της όσο και στην ψυχοσύνθεσή της από τη στιγμή που καλωσόρισε το νέο μέλος της οικογένειάς της με τον Άκη Πάντο. Επίσης, πολλοί είναι και οι γονείς που υποστηρίζουν ότι αναπτύσσονται ορισμένες φοβίες με τον ερχομό ενός παιδιού, κάτι που επιβεβαιώνει και η Λένα.

«Πλέον φοβάμαι μην πάθουμε κάποιο ατύχημα στο αυτοκίνητο. Λέω πάντα στον άντρα μου να φοράμε τις ζώνες ακόμα κι αν δεν είναι μέσα ο μικρός. Νιώθω ότι πρέπει να είμαι εκεί γι’ αυτόν. Πρόσφατα πήγα κι έκανα εξετάσεις για να δω ότι όλα είναι καλά. Στο παρελθόν, ωστόσο, δεν ήμουν από τους πιο τακτικούς ανθρώπους στο κομμάτι της πρόληψης. Θέλω να είμαι καλά για να τον φροντίζω» εξομολογείται. Της έχει δημιουργηθεί άραγε η επιθυμία να κάνει κι άλλο παιδί; «Το θέλω κυρίως για να μη μείνει μόνος του, επειδή είμαι κι εγώ μοναχοπαίδι και ξέρω πώς είναι. Θέλω να βιώσει την αδελφική σχέση, την οποία θεωρώ αναντικατάστατη».

«Η πρόταση γάμου έγινε στο Μιλάνο. Ήταν όλα μελετημένα»

Προσπαθεί να διατηρεί την προσωπική της ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Γι’ αυτό άλλωστε είναι λίγα αυτά που γνωρίζει το κοινό τόσο για τη σχέση με τον σύζυγό της, Άκη Πάντο, όσο και για τον ερχομό του μικρού της γιου. «Τον Άκη τον γνώρισα μέσω της Ιωάννας Παππά. Ήρθε να τη δει στην παράσταση Τρεις Αδερφές, όπου παίζαμε μαζί. Ήταν κάτι δυνατό, τρυφερό, ζωντανό και εύκολο από την αρχή. Σαν να έπρεπε να γίνει. Έτσι το βίωσα εγώ, ελπίζω κι εκείνος».

Έχει παραδεχτεί δημόσια ότι η πρόταση γάμου τη βρήκε τελείως απροετοίμαστη και εξηγεί: «Η πρόταση έγινε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μας στο Μιλάνο. Είναι ένας τόπος που τον αγαπώ καθώς έχω δουλέψει στο παρελθόν εκεί με την Οδύσσεια του Robert Wilson. Ήξερε λοιπόν ότι είναι ένα μέρος πολύ σημαντικό για εμένα. Δεν ήταν ότι πήγαμε κάπου τυχαία. Ήταν όλα μελετημένα. Δεν το περίμενα καθόλου. Ξέραμε ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, λέγαμε μήπως βάλουμε μπρος για ένα παιδάκι, αλλά έτσι πολύ φλου. Ήμουν από τους ανθρώπους που έλεγα μια ζωή ότι θα κάνω γάμο με 10 άτομα και τελικά καταλήξαμε να κάνουμε ένα τεράστιο πάρτι ενώ ήμουν εφτάμισι μηνών έγκυος. Ποτέ μη λες ποτέ, λοιπόν, στη ζωή».

Και μπορεί οι περισσότερες μητέρες να προστατεύουν την είδηση της εγκυμοσύνης τους τρεις πρώτους μήνες, η Λένα, όμως, κατάφερε να κρατήσει κρυφό το ευτυχές γεγονός για μεγαλύτερο διάστημα. «Δούλευα μέχρι τον 7ο μήνα της κύησης και είχα κάνει τα πάντα για να μη μαθευτεί η εγκυμοσύνη μου. Είχε πολλή πλάκα γιατί έπαιζα στην Ηλέκτρα, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, και πάχαινα κάθε μήνα. Με ρωτούσαν, αλλά επειδή είναι και ένα λεπτό θέμα, άμα τους πεις “όχι”, δεν επιμένουν. Στον 7ο μήνα ανεβάσαμε την παράσταση στο Ηρώδειο. Εκεί πλέον φαινόταν. Δηλαδή όταν ο κόσμος χειροκροτούσε στην υπόκλιση πιστεύω πως σκεφτόταν “Η καημένη η κοπέλα είναι έγκυος, ας πάει στο σπίτι της’’. Άσε που έπαιζα την Ηλέκτρα που έλεγε “είμαι παρθένα’’ κι εγώ ήμουν με την κοιλιά» δηλώνει γελώντας και συνεχίζει:

«Εντάξει, περίπου στον 6o μήνα μαθεύτηκε, αλλά δεν ήθελα να το επικοινωνήσω γιατί είναι κάτι προσωπικό. Προσπάθησα αρκετά, δεν ήταν εύκολο. Με ρωτούσαν και έλεγα “όχι, ρε παιδιά, τι λέτε’’. Στο μεταξύ είχα αλλάξει τα μαλλιά για τον ρόλο, οπότε έπεφτε το μάτι του άλλου εκεί. Στο τέλος της παράστασης δίνουν στον πρωταγωνιστή ένα χαρτί για να γράψει κάτι για την εμπειρία του. Ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα ως πρωταγωνίστρια στο Ηρώδειο. Έγραψα, λοιπόν, “σας ευχαριστώ και εγώ και ο γιος μου, που είναι στην κοιλιά’’. Ήταν πασιφανές πια».

Ξεχωρίζοντας την πιο συγκινητική στιγμή του τελευταίου χρόνου, μου μιλάει για το πρώτο βράδυ που πέρασαν οικογενειακώς στο μαιευτήριο. «Είχα κανονίσει να πάω να δω την παράσταση Η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων με τον Νίκο Κουρή και τον Ορφέα Αυγουστίδη, προηγουμένως όμως είχα ραντεβού με τον γυναικολόγο μου καθώς είχα μπει στον μήνα μου. Θυμάμαι ότι βιαζόμουν να πάω στην παράσταση και ακούω τον γιατρό να μου λέει “γεννάς’’. Πήγαμε λοιπόν απευθείας στο μαιευτήριο Ρέα χωρίς καν να πάρουμε πράγματα. Γέννησα αργά και ήθελα να πάρω τον μικρό στο δωμάτιο. Μου έλεγαν “μα είστε κουρασμένη’’. Τους παρακαλούσα και τους έλεγα ότι θα μείνει και ο άντρας μου. Τελικά μείναμε οι τρεις μας. Αυτό νομίζω δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

Φωτογραφίες: Στέφανος Παπαδόπουλος

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής