Ο Κωνσταντίνος Αργυρός σε συνέντευξη που παραχώρησε στο PEOPLE μίλησε για τα νέα παιδιά με τα οποία συνεργάζεται, τα εφηβικά του χρόνια ενώ αποκάλυψε ποιό είναι το άγχος της μητέρας του.

Πώς είναι η συμπεριφορά σου απέναντι στα νέα παιδιά με τα οποία συνεργάζεσαι;

Μου αρέσει να δίνω χώρο σε νέα παιδιά που ξεκινάνε τώρα και ανοίγουν τα φτερά τους, γιατί βλέπω σε αυτούς τον εαυτό μου, όταν ήμουν πιτσιρικάς. Κάποιοι άνθρωποι ίσως να μη μου είχαν συμπεριφερθεί σωστά, κάποιοι άλλοι, όμως, με αντιμετώπισαν άψογα. Θυμάμαι επομένως τα βιώματά μου και προσπαθώ να βοηθήσω τους νέους. Φυσικά, πρέπει να ξέρουν ότι δεν είναι εύκολη δουλειά. Απαιτεί χρόνο, επιμονή, υπομονή, αγάπη και σεβασμό. Είναι πολλά τα συστατικά που πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης. Μπορώ να τον συγκρίνω και με έναν πολιτικό, με την έννοια ότι όπως μια μερίδα ανθρώπων ακολουθεί έναν καλλιτέχνη, έτσι και μια μερίδα κόσμου υποστηρίζει έναν πολιτικό. Ο καλλιτέχνης, βέβαια, δεν μπορεί να πει ψέματα, γιατί μιλάει με τα τραγούδια του.

Έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς με την πολιτική;

Η αλήθεια είναι ότι, όσο μεγαλώνω, πολιτικοποιούμαι περισσότερο. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να γίνω πολιτικός, γιατί φαίνομαι όταν λέω ψέματα. Είμαι για γέλια, δεν μπορώ να πω ούτε μικροψέματα. Ωστόσο, αν κάποια στιγμή στο μέλλον η δική μου αντίληψη, ενέργεια και φιλοσοφία έκανε καλό σε μια μερίδα κόσμου, για ποιον λόγο να μην το έκανα;

Πώς αντέδρασαν οι γονείς σου όταν τους είπες πως θέλεις να ασχοληθείς με το τραγούδι;

Οι γονείς μας γενικά δεν μας πίεσαν. Δεν μου είπαν ποτέ «Παιδί μου, θέλουμε να γίνεις γιατρός». Με ρωτούσαν πάντα «Τι θέλεις να κάνεις;». Όταν ήμουν μικρός, έπαιζα πιάνο σε μια μπάντα, κάναμε πρόβες και γενικά έψαχνα αφορμή να βγω έξω από το σπίτι και να κάνουμε συναυλίες. Οι δικοί μου δεν μου είπαν ποτέ «Μην πας στην πρόβα», μου έλεγαν ωστόσο «Έλα να διαβάσεις», αλλά ήταν στα λογικά πλαίσια.

Εσύ διάβαζες;

Ήμουν μαθητής του 17. Η αδελφή μου ήταν η απουσιολόγος της τάξης για έξι χρόνια και ο αδελφός μου ο δεύτερος καλύτερος μαθητής.

Σου έσβηνε τις απουσίες;

Εννοείται. Η πρώτη ώρα ήταν πάντα χαμένη. Ήμουν και πρόεδρος του 15μελούς και είχα τα κονέ να κανονίζω να έχουμε την πρώτη ώρα γυμναστική για να λείπω. Έπαιζα μπάσκετ, οπότε δεν είχα ανάγκη τις πρωινές ώρες προπόνησης γιατί πήγαινα τα απογεύματα. (γέλια) Την πρώτη ώρα έπινα καφέ, σε αντίθεση, βέβαια, με τα αδέλφια μου που ήταν μελετηρά παιδιά.

Ποιο είναι το βασικό άγχος της μητέρας σου για εσένα;

Η μητέρα μου αγχώνεται μόνο για την υγεία μου.

Δεν σου λέει δηλαδή «Κωνσταντίνε, πότε θα μου κάνεις εγγονάκι»;

Όχι. «Όποτε θελήσετε, θα το κάνετε» αυτό μας λέει. Οι γονείς μου μας έδειχναν πάντα τον σωστό δρόμο με έναν δικό τους τρόπο. Είναι της άποψης «Ακολούθησε το ένστικτό σου και θα είμαστε δίπλα σου». Έτσι, σου μεταφέρουν την ευθύνη, οπότε γίνεσαι και εσύ υπεύθυνος των πράξεών σου.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Έθνος.