Παρασκευή βράδυ και έξω από το Έναστρον επικρατεί συνωστισμός. Κοινό κάθε ηλικίας περιμένει να ανοίξουν οι πόρτες προκειμένου να διασκεδάσει με τον Γιώργο Σαμπάνη, την Καίτη Γαρμπή και την Demy. Στα καμαρίνια, ο Γιώργος χαλαρώνει με τους συνεργάτες του λίγο πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα. Μόλις μία εβδομάδα μετά την πρεμιέρα του σχήματος στο οποίο συμμετέχει και δείχνει ακόμα να διευθετεί τις λεπτομέρειες.

Στη ζωή του άλλωστε αυτές οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά. «Θα παρατηρήσω ακόμα κι αν η καρέκλα στη γωνία έχει κάποια τρύπα» εξηγεί και συνεχίζει: «Θεωρώ πως όταν κάποιος έρχεται να με ακούσει, έχει μεγάλη σημασία να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που θα τον ικανοποιεί σε κάθε επίπεδο. Ο περασμένος μήνας λοιπόν ήταν αρκετά δύσκολος για εμένα. Ξεκινήσαμε από το μηδέν στις 12 Οκτωβρίου με πολύωρες συναντήσεις. Βρεθήκαμε σε έναν πολύ όμορφο χώρο, όπου έπρεπε όμως να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες και πρόβες προκειμένου να παρουσιάσουμε κάτι όμορφο».

«Σταμάτησα να ρίχνω τις ευθύνες στους άλλους»

Γέννημα-θρέμμα Αθηναίος, έδειξε από μικρός την κλίση του στη μουσική αλλά και τον αθλητισμό. Ένα τυχαίο περιστατικό στην εφηβεία τον ώθησε να ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό στον στίβο. «Ήταν κάτι που το επέλεξα και το κυνήγησα, δεν με έστειλαν οι γονείς μου να το κάνω. Όλα ξεκίνησαν όταν ένας φίλος μου γνώρισε μια κοπέλα σε μια χοροεσπερίδα, η οποία του είχε πει ότι κάνει προπονήσεις στο βόλεϊ του Εθνικού. Αυτός την ερωτεύτηκε και ήθελε να πάει να την ξαναδεί και έτσι μου ζήτησε να πάμε μαζί για παρέα.

Εκείνη τη στιγμή λοιπόν που φτάσαμε έκαναν προπόνηση στον στίβο. Μου άρεσε αυτό που είδα και μπήκα να τρέξω μαζί τους. Ήξερα ότι είμαι γρήγορος, αλλά ήθελα να δω πόσο γρήγορος. Εκεί βρέθηκε ένας προπονητής που με πλησίασε και μου είπε “Θέλω από Δευτέρα να ξεκινήσεις προπόνηση μαζί μου”». Κάπως έτσι όλα πήραν τον δρόμο τους. Οι διακρίσεις πλήθαιναν, με τα πανελλήνια χρυσά μετάλλια να κοσμούν τη συλλογή του. Παράλληλα όμως μια άλλη μεγάλη αγάπη άνθιζε στη ζωή του και έμελλε να καθορίσει τη μετέπειτα πορεία του. «Ήμουν 6 ετών όταν η μητέρα μου με έγραψε στο ωδείο.

Παρακολουθούσα μαθήματα κλασικής κιθάρας και θεωρίας. Στα 13 μου ήρθαν και τα μαθήματα φωνητικής. Από την πρώτη μέρα που συναντήθηκα με τη μουσική δεν την εγκατέλειψα ποτέ. Κάποια στιγμή άφησα τα μαθήματα θεωρίας γιατί τσακώθηκα με τη δασκάλα. Θίχτηκα στις εξετάσεις. Βλέπεις, ήμουν από τους καλύτερους μαθητές μέσα στην τάξη και όταν με έβαλαν να πω σολφέζ στην εξέταση πάγωσα.

Δεν βγήκε μπροστά να υποστηρίξει ότι είμαι καλός μαθητής και απλώς κόμπλαρα, αγχώθηκα. Με έκοψε για να πληρώνω δίδακτρα και το επόμενο εξάμηνο. Εκείνη τη στιγμή το θεώρησα άδικο. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι η γυναίκα είναι μια υπάλληλος και είναι αναγκασμένη, εφόσον δεν απέδωσα, να με κόψει διότι λογοδοτεί σε μια ιδιωτική επιχείρηση.

Αυτό το σκέφτομαι τώρα που είμαι 36 ετών. Τότε μου ήταν δύσκολο να καταλάβω ότι για τη δική μου κακή απόδοση ευθύνομαι μόνο εγώ. Μπορώ να πω βέβαια ότι είναι ένα μάθημα που πήρα γρήγορα στη ζωή μου λόγω του πρωταθλητισμού. Σταμάτησα να ρίχνω τις ευθύνες στους άλλους και κατάλαβα ότι για όλα είμαι εγώ υπεύθυνος» εξομολογείται στο People. Το πρώτο του μεροκάματο από τη μουσική ήρθε στην ηλικία των 20.

«Είχα περάσει δύο καλοκαίρια στην Κεφαλονιά, όπου σπούδαζε η αδελφή μου. Είχα πάει να τη δω και να κάνω διακοπές. Ξεκίνησα λοιπόν να παίζω κιθάρα και να τραγουδάω σε ένα μικρό μαγαζάκι για να βγάζω το χαρτζιλίκι μου. Ούτε θυμάμαι τι λεφτά μου έδιναν. Επιστρέφοντας ήμουν σε μια μπάντα μαζί με κάτι φίλους και κάναμε live σε ένα μαγαζάκι στον Πειραιά που λεγόταν Πέντε Τέταρτα. Η μουσική για εμένα δεν είναι επάγγελμα, έτυχε να γίνει. Για να καταλάβεις, έβγαλα δίσκο το 2007 και πρώτη φορά τραγούδησα ενάμιση χρόνο μετά με τους Onirama στην Άνοδο».

«Στο Instagram ακολουθώ ανθρώπους που γνωρίζω πραγματικά»

1η Απριλίου του 2019 και ο Γιώργος κυκλοφορεί τον νέο του δίσκο από την Cobalt Music με τίτλο Παράξενα Δεμένοι. Όπως και τα προηγούμενα πλατινένια άλμπουμ του, βγάζει το ένα hit μετά το άλλο, με πιο πρόσφατη επιτυχία το «Μ’ ένα σου βλέμμα». «Συνήθως αφήνω τους δίσκους μου δύο χρόνια. Δεν μου αρέσει να πετάω το υλικό μου, θέλω να φτάσει στα αυτιά του κόσμου» λέει με ειλικρίνεια. Ρίχνοντας μια ματιά στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram παρατηρώ ότι ακολουθεί μόλις 38 άτομα.

«Είναι λίγο ψεύτικο να ακολουθείς ανθρώπους που δεν γνωρίζεις. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει κόσμος που μπορεί να με ακολουθεί επειδή του αρέσει η μουσική μου ή για να μαθαίνει τα νέα της σελίδας και τους ευχαριστώ πολύ, ωστόσο εγώ ακολουθώ ανθρώπους που πραγματικά γνωρίζω και με ενδιαφέρει να δω τις ιστορίες τους. Δεν είναι απαραίτητα πολύ κοντινά μου πρόσωπα. Η αδελφή μου, ας πούμε, δεν έχει Instagram, τι να κάνουμε τώρα; Ακολουθώ ανθρώπους που επαγγελματικά και κυρίως φιλικά έχουμε κάποια σχέση και θέλω να μαθαίνω τα νέα τους γιατί πιθανόν είναι μακριά και δεν βρισκόμαστε συχνά» ξεκαθαρίζει. Ξέρει να τοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους βάση κι αυτό φαίνεται ακόμα κι από τη σχέση του με το κινητό.

«Είμαι ένας άνθρωπος που όταν πηγαίνει σε μια συναυλία δεν βγάζει ποτέ βίντεο με το κινητό του. Εάν θέλω να έχω σχετικό απόσπασμα, συνήθως λέω στον διπλανό μου να τραβήξει κι εγώ συνεχίζω να παρακολουθώ. Είμαι μεγάλος μπελάς. Δεν μπορώ να κάτσω με το κινητό και να βλέπω τον τραγουδιστή να λέει το αγαπημένο μου κομμάτι. Χάνω το συναίσθημα, χάνω το τραγούδι, χάνω τη στιγμή».

«Είμαι γεννημένος να είμαι μόνος μου»

Το 1989 οι γονείς του αποφασίζουν να χωρίσουν. Ο Γιώργος έχει μια αδελφή, ενώ από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του έχει άλλα δύο αδέλφια. Αναρωτιέμαι αν στα όνειρά του υπάρχει το πλάνο δημιουργίας οικογένειας. «Θεωρώ ότι είμαι ο πλέον ακατάλληλος για να κάνω οικογένεια αυτή τη στιγμή. Είμαι προσηλωμένος στη μουσική. Τραβάει όλο το ενδιαφέρον μου. Έχω δύο ιδιότητες. Η μία είναι του συνθέτη και η άλλη του τραγουδιστή. Η σύνθεση μου αποσπά πολύ χρόνο. Από την άλλη, το να είσαι τραγουδιστής δεν είναι το καλύτερο για μια σχέση. Όταν δουλεύεις νύχτα, το τελευταίο πράγμα που μπορείς να χαρίσεις σε μια γυναίκα είναι η ασφάλεια.

Ακόμα κι αν εσύ είσαι εντάξει, κάποιες από τις γυναίκες που είναι από κάτω (σ.σ. στη σκηνή) μπορεί να μην είναι. Τα πράγματα είναι δύσκολα. Έφτασα και 36 ετών, δεν είμαι πλέον μικρός. Σκέφτομαι συχνά ότι αν, για παράδειγμα, παντρευτώ σε τέσσερα χρόνια και κάνω παιδί, θα είμαι 40 και όταν θα φτάσω στα 60 ο γιος ή η κόρη μου θα είναι 20 ετών. Μου φαίνεται περίεργο γιατί εγώ με τη μητέρα μου έχουμε 18 χρόνια διαφορά κι αυτό είναι κάτι που μου άρεσε πάντα».

Τον ρωτάω αν τον φοβίζει η σκέψη της μοναξιάς και μου απαντάει: «Είμαι γεννημένος να είμαι μόνος μου. Δεν με φοβίζει η μοναξιά, ίσα ίσα που την έχω συνηθίσει. Μπορεί να είμαι σε έναν χώρο γεμάτο και να είμαι συγχρόνως μόνος. Αυτό δεν σχετίζεται με την ποσότητα των ανθρώπων που είναι δίπλα σου. Έχει να κάνει με το πώς νιώθεις μέσα στην ψυχή σου και πώς σκέφτεσαι».

«Όταν ήμουν μικρός δεν είχα όνειρα»

«Δείχνεις γεμάτος από τα όσα έχεις κατακτήσει» παρατηρώ και εκείνος σπεύδει να με διορθώσει τονίζοντας πως «Νιώθω ευγνώμων για αυτά που έχω, γεμάτος όμως δεν νιώθω ποτέ. Αυτή η αίσθηση ολοκλήρωσης πιστεύω ότι είναι μια πιθανή ανάγκη σου να σταματήσεις να δημιουργείς. Είμαι λοιπόν ευγνώμων και ευτυχής για το ότι μπορώ να βιοπορίζομαι από τη μουσική καθώς και για το ότι αφήνω πίσω μου πράγματα για τα οποία νιώθω περήφανος». Άραγε ο 6χρονος Γιώργος φανταζόταν ποτέ αυτή την εξέλιξη όταν περνούσε την πόρτα του ωδείου;

«Δεν είχα κανέναν στόχο όταν ήμουν μικρός. Δεν είχα όνειρα. Είμαι ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Σκέφτομαι μόνο το τώρα. Ποτέ δεν με απασχόλησε το αύριο. Το χθες ίσως με προβληματίζει μερικές φορές, ωστόσο φροντίζω να το αφήνω πίσω μου και να χαίρομαι τη στιγμή». Η λέξη «μετάνιωσα» στο λεξικό της επαγγελματικής του ζωής δεν υπάρχει. Της προσωπικής όμως; «Αν μπορούσα να αποφύγω κάποιες συναντήσεις στη ζωή μου που με στενοχώρησαν, θα το έκανα. Δεν έμαθα τίποτα από αυτές τις πληγές που μου άφησαν αυτές οι συναντήσεις. Πιστεύω ότι υπάρχουν και πράγματα που γίνονται απλώς χωρίς λόγο».

Φωτογραφίες: Στέφανος Παπαδόπουλος

Πηγή: People

Instafeed