Ο Costas διαθέτει αυτή την μπέσα που έχουν οι ομογενείς του εξωτερικού. Κάνει σφιχτές χειραψίες, ακόμα πιο σφιχτές αγκαλιές και μιλάει με περίσσεια αγάπη και νοσταλγία για την Ελλάδα, στην οποία από εδώ και στο εξής σκοπεύει να κατοικεί έξι μήνες τον χρόνο. Ύστερα από δεκατρία ολόκληρα χρόνια, επέστρεψε στην Ελλάδα για το μνημόσυνο του καλού του φίλου και επίσης ηθοποιού Στέφανου Μιλτσακάκη, ενώ μοιράζεται με το People όλα όσα του έμαθε η ζωή – η οποία, σημειωτέον, δεν του χαρίστηκε.

ΤΑ ΣΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αυστραλία. Τα χρόνια εκεί ήταν δύσκολα. Υπήρχε πολύς ρατσισμός, και ιδιαίτερα για τους Έλληνες, τους Ιταλούς και τους Γιουγκοσλάβους. Σιγά σιγά όλο αυτό άλλαξε, αλλά χρειάστηκε να περάσουν τα χρόνια ώστε να εξομαλυνθούν τα πράγματα. Στη Μελβούρνη τελείωσα και το σχολείο, το οποίο όμως δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Η πρώτη μεγάλη μου αγάπη ήταν η μπάλα. Όπως είναι γνωστό, αν δεν ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς, τριγυρνάς στους δρόμους και κάνεις βλακείες.

Το ποδόσφαιρο μου έδινε μια διέξοδο. Ήταν ένα λιμάνι που με έσωζε από τις φουρτούνες της ζωής μου, δηλαδή να αποφεύγω τα μπλεξίματα όταν αισθανόμουν χαμένος. Σαν έφηβος γυμνάστηκα, έπεσα, χτύπησα, καβγάδισα, έφαγα ξύλο. Έτσι, όμως, στρώνεις. Θεωρώ πως πρέπει να έχουμε τέτοια βιώματα για να διαμορφώσουμε και να ατσαλώσουμε τον χαρακτήρα μας. Στη σημερινή εποχή δυστυχώς τα παιδιά δεν έχουν τέτοιες εμπειρίες. Οι περισσότεροι νέοι τα βρίσκουν εύκολα, χωρίς να κοπιάσουν για να κερδίσουν κάτι»

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

«Ενώ ζούσα στη Μελβούρνη έπαιζα ποδόσφαιρο σε μικρές τοπικές ομάδες. Κάποιοι από τους συμπαίκτες και φίλους μου, τα παιδιά δηλαδή με τα οποία μεγάλωσα, ήρθαν στην Ελλάδα ως επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Ανάμεσά τους ο Κρις Καλαντζής και ο Τζιμ Πατίκας. Ήταν παικταράδες στη Μελβούρνη και όταν άνοιξε η μεγάλη πόρτα για την καριέρα τους στην Ελλάδα, την ακολούθησαν. Είχα και εγώ αυτή την τύχη: Συγκεκριμένα το 1984 και ενώ ήμουν 22 ετών έπαιζα για 9 μήνες στον Παναθηναϊκό.

Μάλιστα, εκείνη την εποχή ήταν να παραμείνω στον Παναθηναϊκό ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, όμως ο προπονητής Γιάτσεκ Γκμοχ έφυγε από την ομάδα. Η αποχώρηση του Γκμοχ συνέπεσε και με τη δική μου αποχώρηση. Έτσι, επέστρεψα στην Αυστραλία και τελείωσα τη σεζόν με την Ελλάς Μελβούρνης, μέχρι που χτύπησα στο πόδι μου και σταμάτησα εντελώς την καριέρα μου ποδόσφαιρο. Το 1988 πήγα στο Λος Άντζελες να επισκεφτώ έναν φίλο και εντελώς τυχαία, την ώρα που περπατούσα στον δρόμο, συνειδητοποίησα πως θα ήθελα να γίνω ηθοποιός και να γνωρίσω τη λάμψη του σινεμά.

Ξεκίνησα αμέσως σπουδές στην υποκριτική Μάλιστα οι δάσκαλοι που με παρακολουθούσαν είπαν “έχεις κάτι εσύ”. Ύστερα από τόσα χρόνια ως επαγγελματίας ηθοποιός, μπορώ να σου πω το εξής: Αν θες να γίνεις σταρ, θα σου ευχηθώ καλή τύχη. Αν όμως θέλεις να λέγεσαι ηθοποιός, απαιτείται διάβασμα, γνώση, αλλά και αυθεντική ανθρώπινη συμπεριφορά. Το τελευταίο είναι το πιο όμορφο και σπουδαίο πράγμα όχι μόνο στη δουλειά, αλλά και στη ζωή μας».

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ WILLEM DAFOE ΚΑΙ OLIVER STONE

«Η πρώτη μου ταινία ως ηθοποιός ήταν το Triumph of the Spirit το 1989, όπου υποδύθηκα τον νεότερο αδερφό του Willem Dafoe. Δεν περίμενα ότι θα πάρω τον ρόλο. Όταν πήγα στην πρώτη οντισιόν, συνάντησα πολλούς αστέρες που ήθελαν έναν ρόλο, γιατί ήταν ένα ποιοτικό έργο με βάθος. Ανάμεσα στους ανθρώπους που είδα εκείνη την ημέρα στο casting ήταν και η Madonna. Πέρασα έξι φορές από οντισιόν, ώσπου ήρθε η στιγμή που με κάλεσαν στην τελική οντισιόν. Με πλησίασε ο Dafoe και μου έκανε μια φιλική χειρονομία. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια σιγουριά για τον εαυτό μου, ενώ για ακόμα μια φορά σκέφτηκα πως πάντα πρέπει να πιστεύεις το ένστικτό σου.

Την επομένη πήρα τον ρόλο. Μια ακόμα δυνατή στιγμή στην καριέρα μου ήταν και η γνωριμία με τον Oliver Stone. Έπειτα από οντισιόν με επέλεξε o ίδιος για την ταινία The Doors. Μου είπε ότι έχει για μένα μια σκηνή και θέλει να την κάνω μόνο εγώ. Ήταν μια σκηνή όπου πρωταγωνιστούσε η Meg Ryan και εγώ θα ήμουν μαζί της στο κρεβάτι, μέχρι τη στιγμή που θα μας έπιαναν στα πράσα. Δεν ήξερα τι να κάνω σε αυτή τη σκηνή και απλά χαμογελούσα. Έτσι απλά πήρα τον ρόλο. Από τότε ένιωσα ηθοποιός».

Ο ΡΟΛΟΣ ΣΤΟ SAW ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΗ MENA SUVARI

«Το Saw ήταν ένα καινούριο φαινόμενο ταινιών τρόμου, γιατί πέρα από τις σοκαριστικές σκηνές που έχουν αυτού του είδους οι ταινίες σε έβαζε σε μια διαδικασία να σκεφτείς. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω στο Saw III, σκεφτόμουν πως επειδή ήταν ήδη επιτυχημένο δεν χωρούσε κανένα λάθος από μέρους μου. Καμία στραβοτιμονιά. Στο έργο υποδύθηκα τον ντετέκτιβ Mark Hoffman. Στο ένατο Saw που φημολογείται ότι πρόκειται να κυκλοφορήσει δεν θα συμμετάσχω, καθώς ασχολούμαι με νέα πράγματα. Η τελευταία μου ταινία έχει τίτλο Cliffs of Freedom. Πρόκειται για μια ταινία που εκτυλίσσεται με φόντο την Επανάσταση του 1821, όταν και διαδραματίζεται ο άτυχος έρωτας μιας Ελληνίδας χωριατοπούλας με έναν Τούρκο αξιωματικό. Στην εν λόγω ταινία ενσαρκώνω τον Κωνσταντίνο που είναι ο πατριάρχης του χωριού. Η ταινία έπαιξε για δύο εβδομάδες στους κινηματογράφους της Ελλάδας. Αν είσαι Έλληνας και αγαπάς τη χώρα σου, δεν πρέπει να χάσεις αυτή την ταινία. Επίσης θα πρωταγωνιστήσω σε μια ταινία με τίτλο Locked In στο πλευρό της Mena Suvari».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

«Ήρθα στην Ελλάδα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα για να επισκεφτώ συγγενικά μου πρόσωπα που ζουν στην Τρίπολη και την Καλαμάτα, αλλά κυρίως για να τιμήσω έναν φίλο που πέθανε πριν από έναν χρόνο, τον Στέφανο Μιλτσακάκη. Ήταν σπουδαίος αθλητής, παγκόσμιος πρωταθλητής στο Παγκράτιο. Θύμιζε αρχαίο Έλληνα. Το 1989 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο πλευρό του Jean-Claude Van Damme.

Ο Στέφανος είχε προβλήματα με την καρδιά του, και μάλιστα όσο δεν ήταν καλά στην υγεία του έγραψε ένα έργο, το Ολύμπια, με σκοπό να γίνει σίριαλ στην Αμερική. Όμως, λίγο πριν γίνει γνωστό, ο Στέφανος πέθανε. Τον πρόδωσε η καρδιά του. Η κηδεία του έγινε στον Προβατώνα Σουφλίου, τον τόπο καταγωγής του. Ήταν ένας θρύλος, γι’ αυτό και πλήθος κόσμου ήταν εκεί. Παρευρέθηκα στο μνημόσυνό του, ενώ πρόκειται να συμμετάσχω και σε ένα ντοκιμαντέρ που θα γυριστεί και θα αφορά τη ζωή του».

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΠΗΡΕ

«Ο κόσμος αγαπά την Ελλάδα και τις παραδόσεις. Πάντα άρεσε στους φίλους μου να έρχονται στο σπίτι μου στο Χόλιγουντ γιατί δεν έχαναν την ευκαιρία να ζητήσουν από τη μαμά μου να τους μαγειρέψει ελληνικά φαγητά. Λατρεύουν αυτές τις γεύσεις. Σιγά σιγά οι επισκέψεις στο σπίτι γίνονταν όλο και περισσότερες. Έχω αποφασίσει να βρίσκομαι στην Ελλάδα για έξι μήνες τον χρόνο. Όταν επισκέπτομαι τον Παρθενώνα και τον Λυκαβηττό, το συναίσθημα είναι μοναδικό.

Μάλιστα ανεβαίνοντας στον Λυκαβηττό γνώρισα και τη γιαγιά Βούλα, μια συμπαθέστατη κυρία που φροντίζει την εκκλησία, και τότε σκέφτηκα “Πόσο τυχερή είναι αυτή η γυναίκα που αντικρίζει κάθε μέρα αυτή τη θέα;”. Κακά τα ψέματα, μου λείπει η Ελλάδα πάρα πολύ. Πρέπει να την αναδεικνύουμε και να την προστατεύουμε. Μάλιστα ετοιμάζουμε κάποια ωραία πράγματα με τον Άνθιμο Ανανιάδη. Ό,τι και να συμβαίνει στη ζωή μου, εγώ θα έρχομαι κάθε άνοιξη και καλοκαίρι εδώ. Και θα σου πω κάτι που δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμο: Παραγωγοί του Χόλιγουντ σκοπεύουν να ανοίξουν κινηματογραφικά στούντιο στη Βόρεια Ελλάδα και το αποτέλεσμα θα είναι απίστευτο και εκπληκτικό».

ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ

«Είμαι παντρεμένος από το 2014 με τη Victoria Ramos. Τη Victoria τη γνώρισα όταν βγήκα κυριολεκτικά από την πόρτα του διαβόλου. Σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Επί πέντε χρόνια τριγυρνούσα σε ξενοδοχεία με τον Sean Penn και άλλους αστέρες και είχα χάσει τον εαυτό μου, αλλά και τον δρόμο μου. Καμιά φορά κάνεις πράγματα που δεν πρέπει, αλλά ίσως έτσι παίρνεις ένα μάθημα από τα λάθη σου. Τα δικά μου μαθήματα τα έχω πάρει. Η γυναίκα μου είναι νέα και όμορφη και θέλει να κάνουμε οικογένεια. Παρότι άργησα λίγο, είμαι έτοιμος να κάνω παιδιά. Δεν έχω μετανιώσει που δεν έγινα νωρίτερα πατέρας. Όμως, τώρα θεωρώ πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή».

Φωτογραφίες: Νίκος Μαλιάκος

Πηγή: People