Υπάρχουν ερωτευμένα ζευγάρια. Υπάρχει κι ο Αιμίλιος με την Αθηνά, που θα έλεγες ότι είναι μια κατηγορία από μόνοι τους, καθώς δεν μπορείς να τους φανταστείς να μη μιλιούνται ύστερα από καβγά, να μην έχουν κοινές επιθυμίες, να μην ξέρει ο ένας τα πάντα για τον άλλο, ακόμη και ανούσιες λεπτομέρειες, όπως «Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;».

 – «Της Αθηνάς είναι το μοβ».

– «Του Αιμίλιου το καφέ».

 Συνομιλώντας μαζί τους, σου ξανάρχεται σχεδόν αυτόματα στο μυαλό μια θεωρία για «το άλλο μισό» που είχες βιαστεί να απορρίψεις στο παρελθόν ως υπερφίαλη.

Σε τι φάση σας πετυχαίνουμε;

Αιμίλιος: Ποτέ μη ρωτάς ηθοποιό δέκα μέρες πριν από την πρεμιέρα του σε τι φάση είναι. Θα σου απαντήσει βρίζοντας!

Αθηνά: Είμαστε σε φάση άγχους, αλλά στο τέλος ξέρουμε ότι με έναν μαγικό τρόπο όλα θα πάνε καλά.

Δεν μετριάζεται το άγχος με τα χρόνια και την εμπειρία;

Αιμίλιος: Νομίζω ότι και στα 100 να φτάσω κάνοντας παραστάσεις, θα έχω άγχος πριν από κάθε πρεμιέρα. Συνήθως, δεν έχουν άγχος οι άνθρωποι που είτε δεν αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους είτε δεν έχουν καμιά ευθύνη. Τι άγχος να έχεις εκεί; Όταν η μόνη σου αγωνία είναι αν θα είσαι καλός, πείθεις τον εαυτό σου ότι είσαι ο καλύτερος του κόσμου και όλα καλά! Για μένα, αυτοί που δεν έχουν άγχος είναι επίφοβοι. Συνήθως, δεν είναι καλοί συνεργάτες.

Στην περίπτωσή σας, πότε νιώσατε να «πατάτε» υποκριτικά στα πόδια σας;

Αθηνά: Εμένα μου συνέβη μετά τα 40 αυτό. Νομίζω ότι αν ένας ηθοποιός πει πριν από τα 40 «Είμαι καλός», κάτι δεν πάει καλά. Κάποια έπαρση έχει παίξει.

Αιμίλιος: Εγώ θα σου πω ότι η κρίση των 40 είναι συνήθως η κρίση της διαχείρισης του πένθους σου. Πρώτο πένθος: Συνειδητοποιείς ότι κάποια στιγμή θα πεθάνεις. Σκέφτεσαι «Έχω φτάσει στο μέσο του βίου μου». Επίσης, εκεί κοντά στα 40, αρχίζουν να «φεύγουν» δικοί σου άνθρωποι, συγγενείς που περιμένεις και φίλοι που «φεύγουν» ξαφνικά. Ο ηθοποιός γίνεται καλύτερος όταν μάθει να διαχειρίζεται το συλλογικό πένθος.

Αθηνά: Εγώ πιστεύω ότι αυτό που λέμε «κρίση των 40» είναι η μετάβαση από τον ανήλικα στον ενήλικα. Μέχρι τότε μαζεύεις πληροφορίες, νομίζεις ότι ξέρεις τη ζωή και πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, αλλά τελικά από αυτή τη διαχείριση του πένθους που είπε ο Αιμίλιος ενηλικιώνεσαι.

Αιμίλιος: Κι η ευθύνη μας ως ηθοποιοί είναι την ώρα που βλέπεις κάτι να σου πούμε την ιστορία του.

Αθηνά: Αιμίλιε, ήπιες το νερό μου…

Αιμίλιος: Σου έχω φέρει κι άλλο… Και σ’ αυτή εδώ την παράσταση, η μεγάλη μας ευθύνη είναι να σου πούμε την ιστορία που έχει γράψει ο Σαίξπηρ. Εν προκειμένω, το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας. Η ιστορία είναι πολύ πιο σημαντική από εμάς, από εσένα, από το κοινό. Άρα γινόμαστε όλοι κοινωνοί σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς.

Αθηνά: Όλες οι ιστορίες είναι πιο μεγάλες από εμάς…

Αιμίλιος: Δεν είναι φοβερό αυτό; Φαντάσου την ευθύνη. Τεράστια ευθύνη, βέβαια, έχει και ο θεατής. Πρέπει να ξέρει γιατί έχει έρθει…

Αθηνά: Kι αν δεν ξέρει, να αισθάνεται ότι έχει δώσει ραντεβού με κάτι.

Στο Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας τι ιστορία θα παρακολουθήσουμε;

Αθηνά: Εδώ, ας μιλήσει καλύτερα ο σκηνοθέτης.

Αιμίλιος: Καταρχάς, «έλα και να ’σαι παρών». Το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας έχει μέσα τέσσερις διαφορετικές ιστορίες: Έναν μάστορα που δουλεύει όλη μέρα και θα ήθελε πολύ να είναι γαϊδούρι, έναν ερωτευμένο που δεν του δίνεται το αντικείμενο του πόθου του, άρα πρέπει να το κλέψει, έναν ερωτευμένο που ξαφνικά ερωτεύεται κάτι άλλο από το αντικείμενο του πόθου του και ένα ξωτικό που υπάρχει κατά λάθος σε αυτόν τον κόσμο και βάζει διαρκώς τα πράγματα σε λάθος σειρά. Εσύ, τι από όλα είσαι;

Αθηνά: Και ξέρεις, ε; Μπορεί αυτό το ξωτικό στο τέλος να ερωτευτεί τον γάιδαρο! Όλα μπορούν να συμβούν στα παραμύθια!

Aιμίλιος: Είναι ένα σκληρό παραμύθι, ένα παραμύθι ενηλικίωσης. Πολλές φορές λέμε «ενηλικίωση» και εννοούμε μόνο τους εφήβους. Όχι! Ενηλικίωση είναι όταν ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ευθύνη του στα πράγματα. Αυτό που λέγαμε πριν για τα 40. Παρεμπιπτόντως, έχω περάσει τα 40 εδώ και εννιά χρόνια. (γέλια)

Αθηνά: Καλά, σε κάποιους ανθρώπους «η κρίση των 40» μπορεί να κρατήσει μέχρι τα 80.

Συνήθως πότε φεύγεις από αυτή την κρίση;

Αιμίλιος: Ποτέ!

Αθηνά: Προσωπικά, νιώθω ότι έφυγα από αυτή την κρίση όταν ουσιαστικά κατάλαβα ότι είμαι εγώ ο γονέας του εαυτού μου. Η ενηλικίωση έρχεται όταν δεν περιμένεις κάποιον να σε αγαπήσει, όταν παύεις να ζητιανεύεις την προσοχή, να θέλεις να ακούσεις πόσο θαυμάσιος είσαι, όταν αναλαμβάνεις εσύ τον εαυτό σου, γίνεται ο γονέας του εαυτού σου. Και αν καταφέρεις να γίνεις και ο γονέας που θα ήθελες να έχεις, ακόμη καλύτερα!

Τα τελευταία χρόνια παίζετε συχνά μαζί…

Αθηνά: Ναι, συνέχεια θα έλεγα.

Αιμίλιος: Έχουμε κάνει και κάποιες παύσεις, βέβαια…

Αθηνά: Είναι βοηθητικό για εμάς. Γιατί ξέρεις τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται ο άλλος, οπότε μπορεί να σου δώσει μια οδηγία και να καταλάβεις τα άλλα εννιά πράγματα που εννοεί από πίσω. Ουσιαστικά, κερδίζεις χρόνο.

Λόγω της προσωπικής σας σχέσης, δυσκολεύεστε περισσότερο όταν πρέπει να κάνετε μια παρατήρηση ο ένας στον άλλο; Εν προκειμένω ο Αιμίλιος, που κρατά και τον ρόλο του σκηνοθέτη;

Αθηνά: Μπορεί καμιά φορά να είναι πιο άγαρμπος, λόγω της οικειότητας που έχουμε. Να ακούσεις, δηλαδή, απευθείας «Μην το κάνεις αυτό, δεν είναι ωραίο, δεν το χρειαζόμαστε, είναι χάσιμο χρόνου».

Αιμίλιος: Μπορεί να διαφωνήσουμε, αλλά ξέρουμε ότι στο τέλος το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα θα είναι από ένα επίπεδο και πάνω. Έχεις ένα «εργαλείο» που λέγεται «Αθηνά Μαξίμου», άρα ξέρεις ότι αυτό που έχεις φανταστεί θα βγει. Δεν είμαστε το πρωί το «ζευγάρι» και το βράδυ «ο σκηνοθέτης και η ηθοποιός». Και στο σπίτι μας θα σκεφτούμε την πρόβα, τον ρόλο, τη δουλειά. Και την ίδια στιγμή πότε θα πάμε στο σούπερ μάρκετ κι αν έχουμε ξεχάσει κάποια πόρτα ή φως ανοιχτό. Όλα μέσα στη ζωή μας είναι. Είμαστε, επίσης, δύο άνθρωποι που αγαπάμε και σεβόμαστε πολύ ο ένας τον άλλο. Στο σπίτι και στη δουλειά. Και σεβασμός σημαίνει να πεις στον άλλο το λάθος του. Δεν τον σέβεσαι άμα του χαϊδεύεις συνεχώς τα αυτιά…

Αθηνά: Ούτε τον αγαπάς…

Aιμίλιος: Είμαστε 15 χρόνια ζευγάρι με την Αθηνά και δουλεύουμε μαζί από το 2006.

Αθηνά: Από το 2005, νομίζω.

Αιμίλιος: Από το 2005, λοιπόν, δεν έχει αλλάξει κάτι στη συνθήκη σεβασμού του προσώπου «Αθηνάς» προς το πρόσωπο «Αιμίλιος». Τα έχουμε βρει υποκριτικά και δεν έχουμε λόγους να μαλώνουμε. Έχουμε, όμως, πολλούς λόγους να θαυμάζουμε ο ένας τον άλλο. «Σε θαυμάζω γιατί σήμερα που ήμουν κακός συνεργάτης, κράτησες την ψυχραιμία σου και δεν με διαολόστειλες».

Αθηνά: Θα έλεγα ότι είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης να σπεύδουμε να σκεφτούμε πιο γρήγορα ό,τι μας χωρίζει και όχι ό,τι μας ενώνει. Το έχουμε στο DNA μας ως λαός, με έναν τρόπο. Εξού και είμαστε πάρα πολύ ευαίσθητοι στο να μπαίνουμε σε αντίπαλα στρατόπεδα.

Υπάρχουν φωνές στον χώρο σας που λένε «Πάλι μαζί θα παίξουν ο Χειλάκης και η Μαξίμου;».

Αθηνά: Φαντάζομαι πως θα υπάρχουν τέτοιες φωνές.

Αιμίλιος: Ε, ναι, αποκλείεται να μην το έχουν πει.

Aθηνά: Από τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που μας δηλώνουν ξεκάθαρα «πόσο μας αρέσετε μαζί», σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι που θα πουν το αντίθετο. Αλλά αν μπεις στη διαδικασία να σε απασχολήσει σοβαρά αυτό, έχεις χάσει φαιά ουσία χωρίς λόγο. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορεί αυτό που κάνεις να αρέσει σε όλους. Οπότε το παίρνεις απόφαση και λες «Σε όποιον αρέσουμε…».

Αιμίλιε, πρόσφατα εξομολογήθηκες μια περιπέτεια που είχες περάσει με την υγεία σου. Τι κρατάς από αυτή την ιστορία;

Αιμίλιος: Αυτή η περιπέτεια υγείας συνέβη τον Γενάρη του 2012. Είναι κάτι παλιό, το οποίο έχω αφήσει πίσω μου. Το αποκάλυψα τώρα, στο πλαίσιο μιας συνέντευξης που έδωσα σε μια στήλη των Νέων που λεγόταν Αυτή ήταν η σωτηρία μου. Η δική μου σωτηρία ήταν ο γιατρός μου, ο Χρήστος Γεωργάλας, που ο άνθρωπος ήρθε από το εξωτερικό για να με χειρουργήσει και δεν πληρώθηκε καν. Από εκεί και πέρα, έγινε τεράστιο θέμα στα media ότι πεθαίνω τώρα. «Ο Χειλάκης έχει καρκίνο στον εγκέφαλο και πεθαίνει». Είναι η ηλιθιότητα της πληροφορίας…

Αθηνά: Μας πήραν τηλέφωνο έντρομοι οι συγγενείς μας από την Κρήτη, οι οποίοι διάβασαν σε site «Ο Χειλάκης μπαίνει εσπευσμένα στο νοσοκομείο για εγχείρηση στο κεφάλι λόγω καρκίνου».

Αιμίλιος: Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Δεν έχω καρκίνο, δεν πεθαίνω από καρκίνο, δεν ήταν και τότε μέσα στον εγκέφαλο ο καρκίνος. Ήταν στη βάση του κρανίου, δηλαδή μπροστά από το μάτι. Εντάξει;

Τότε, φοβήθηκες;

Aιμίλιος: Κατάλαβα τι είχε συμβεί δύο μήνες μετά την εγχείρηση. Από την 1η Γενάρη του 2012 έως τις 6 Φλεβάρη, που έγινε η επέμβαση, ήμουν σε ένα συνεχές τρέξιμο με γιατρούς να δω πώς θα γίνω καλά. Έστελνα εξετάσεις σε Ιαπωνία, Γερμανία, Ολλανδία και Καναδά, περίμενα τα αποτελέσματα, μέσα σε 15 μέρες βρήκα τον γιατρό για την εγχείρηση, δεν πρόλαβα να φοβηθώ. Να φανταστείς, είχα πάθει διπλωπία και οδηγούσα, γιατί έπρεπε να ολοκληρώσω ένα σπικάζ. Δύο μήνες μετά συνειδητοποίησα ότι κάποιος απασφάλισε μια πυρηνική βόμβα μέσα στο κεφάλι μου. Κι ότι είμαι όρθιος κι υγιής και ετοιμάζομαι να παίξω Οιδίποδα το καλοκαίρι. Στις 6 Ιουλίου του 2012, έβλεπε ο γιατρός την αρχοντοκεφαλάρα μου στην Επίδαυρο, αυτός που πέντε μήνες πριν την είχε στο χειρουργικό κρεβάτι και έμπαινε μέσα και

έφτιαχνε πράγματα. Εκείνο το βράδυ έβαλε τα κλάματα ο άνθρωπος. Του χρωστάω πολλά. Μέχρι να τον βρω, πήγαινα σε γιατρούς και τους ρωτούσα «Τι έχω;» και μου απαντούσαν «Δεν ξέρουμε» για να μη με ανησυχήσουν. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχα γίνει 106 κιλά από τις κορτιζόνες. Και ξαναλέω: Δεν πρόλαβα καν να φοβηθώ. Όλα έγιναν αστραπιαία.

Αθηνά: Εγώ φοβήθηκα. Ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές που έχουμε περάσει ως ζευγάρι, αλλά μας δυνάμωσε κι άλλο.

Τι θαυμάζετε ο ένας στον άλλο;

Αθηνά: Εγώ θαυμάζω πάρα πολύ τη στοχοπροσήλωση που έχει ο Αιμίλιος. Βάζει έναν στόχο και προσπαθεί να τον επιτύχει, ακόμη κι αν αυτός είναι να πάει στο Φεγγάρι! Το κάνει με πολύ μεγάλη πίστη. Εγώ, αντίθετα, θα του πω «Ωραία, να πας στο Φεγγάρι, αλλά τι πύραυλο θα χρησιμοποιήσεις;».

Αιμίλιος: Άσ’ το, αγάπη μου, μέχρι να αποφασίσεις, τη χάσαμε την πτήση…

Και πώς γνωριστήκατε;

Αθηνά: Ήρθε ο Αιμίλιος σε μια παράσταση που έπαιζα για να δει τον φίλο του, τον Χρήστο Λούλη, και εκεί έγινε επίσημα η γνωριμία μας.

Αιμίλιος: Μέχρι τότε την ήξερα ως όνομα και είχαμε ανταλλάξει απλώς ένα «γεια».

Πώς ξεπερνάτε τις κρίσεις που προκύπτουν σε κάθε ζευγάρι;

Αθηνά: Αυτό που είναι πολύ σημαντικό –αν μπορεί να το έχει ένας άνθρωπος, γιατί δεν μπορούν όλοι– είναι η υπομονή. Να μην είσαι ανυπόμονος. Δεν είναι ποτέ ρόδινα τα πράγματα σε έναν γάμο, έχουν τα πάνω και τα κάτω τους. Αλλά παλιά οι άνθρωποι όταν χαλούσε κάτι, το έφτιαχναν. Τώρα, το πετάμε απευθείας. Δεν προσπαθούμε να το επιδιορθώσουμε, να δούμε τι φταίει. Πρέπει κανείς να εξαντλήσει τις προσπάθειες πριν φτάσει στο «χωρίζουμε». Γιατί τότε μόνο σιγουρεύεται ότι η σχέση αυτή έχει λήξει.

Αιμίλιος: Ο σύντροφός σου είναι ο πιο σημαντικός εξ αγχιστείας συγγενής σου. Εδώ έχεις τα «πάνω και τα κάτω» με τους συγγενείς σου, δεν θα τα έχεις με τον σύντροφό σου; Τον άνθρωπο που μοιράζεσαι μαζί του την καθημερινότητά σου και τη ζωή σου; Είναι λογικό να υπάρχουν στιγμές διαφωνίας. Αλλά συμφωνώ με την Αθηνά ότι πρέπει να είσαι παρών και να φροντίζεις για τη σχέση σου. Την παρουσία μας δουλεύουμε όλοι, γι’ αυτό πάμε στους ψυχολόγους. Για να μπορέσουμε να είμαστε παρόντες σε αυτόν τον κόσμο που συμμετέχουμε όλοι. Θα το πω χοντρά, έχει πάψει ο κόσμος να έχει το τσαγανό για να φαντάζεται, να ονειρεύεται και να βάζει στόχους με τον σύντροφό του. Θέλει μεγάλα αρχ@&*α να μπορέσεις να πεις «Έλα να ονειρευτούμε μαζί».


Πείτε μου ένα πρόσφατο κοινό σας όνειρο.

Αθηνά: Να πάμε διακοπές.

Αιμίλιος: Τεράστιο όνειρο! (γέλια)

Αθηνά: Είναι κοινό όμως…

Αιμίλιος: Έχουμε δηλώσει στον παραγωγό μας, εδώ και δύο χρόνια, ότι το καλοκαίρι του 2020 δεν θα κάνουμε τίποτα και θα πάμε ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη.

Αθηνά: Προχθές συζητούσαμε τις λεπτομέρειες «Να το κάνουμε έτσι ή να το κάνουμε ανάποδα;».

Έχετε μικρές, αγαπημένες συνήθειες; Από το να πάτε για φαγητό μέχρι να κάνετε παρέα έναν βραδινό περίπατο.

Αθηνά: Τώρα που είπες για φαγητό, θυμήθηκα μια συγκεκριμένη στιγμή φέτος τον χειμώνα που παίζαμε σε διαφορετικές παραστάσεις με τον Αιμίλιο και συναντηθήκαμε μετά για φαγητό. Έτυχε σε διπλανό τραπέζι να βρίσκονται ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Διονύσης Παναγιωτάκης και η Ελένη Κούρκουλα. Φεύγοντας, πάμε να τους χαιρετήσουμε και γυρίζουν και οι τρεις και μας λένε «Σας παρακολουθούμε τόση ώρα. Έπειτα από τόσα χρόνια, κάθεστε για φαγητό και μιλάτε σαν να γνωριστήκατε χθες, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο». Εμείς δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, το θεωρούμε φυσιολογικό. Περνάμε καλά μεταξύ μας, γελάμε, είμαστε και φίλοι. Επίσης, δεν ντρεπόμαστε να δείξουμε ο ένας στον άλλο τις αδυναμίες μας.

Αυτό το είχατε από την αρχή της σχέσης ή είναι κάτι που χτίζεται με τα χρόνια;

Αιμίλιος: Έτσι ήμασταν από την αρχή.

Αθηνά: Προσωπικά, δεν λογοκρίθηκα σε τίποτα. Δεν ήθελα να σκέφτομαι άλλο «Τι θα πω», «Πώς θα το πω», «Πώς θα χειριστώ τον άλλο». Κι αυτή η ελευθερία τού να μην ντρεπόμαστε να δείξουμε ο ένας στον άλλο ποιοι αληθινά είμαστε είναι μεγάλος θησαυρός στη σχέση μας. Έτσι κι αλλιώς, οι σχέσεις είναι θέμα χημείας. Έχω υπάρξει στο παρελθόν με σύντροφο που ήταν τόσο ανταγωνιστικός μαζί μου, που δεν υπήρχε χώρος να αφεθώ στη σχέση αυτή, γιατί αισθανόμουν συνέχεια ότι κρίνομαι. Όπως καταλαβαίνεις, αυτή η σχέση τελείωσε –και ευτυχώς δηλαδή–, γιατί δεν άντεχα άλλο την περιπέτεια αυτού του είδους. Και ήμουν πολύ τυχερή, γιατί ξαφνικά έγινε ένα αμοιβαίο κοίταγμα δύο ανθρώπων που ζητούσαν το ίδιο πράγμα: Να μην παίξει ο ένας με τον άλλο, να μη χειριστεί ο ένας τον άλλο, να μην ανταγωνιστεί και να μην κρίνει ο ένας τον άλλο. Έτσι, οι άνθρωποι ανθίζουν.

Αιμίλιος και Αθηνά: Είχαμε κοινό στόχο, να είμαστε ευτυχισμένοι! Ο καθένας ξεχωριστά και μαζί!

INFO

Το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια, ξεκινά την καλοκαιρινή του περιοδεία ανά την Ελλάδα από τη Δευτέρα 15/07 (σ.σ. πρώτος σταθμός το θέατρο Πέτρας), ενώ από τον Οκτώβριο θα ανέβει στο Βεάκη.