«Όταν ξεκίνησα αυτή τη διαδρομή, είχα φόβο, που νομίζω καθρεφτιζόταν στα μάτια μου, και έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μου. Σαν να μην ήξερα ποια είμαι και πού πάω, σαν να είχα χάσει τον προσανατολισμό μου. Παρ’ όλα αυτά, πάντα πίστευα στην κρίση του κόσμου και στη διαίσθησή του, γιατί, επί της ουσίας, αυτός είναι ο αποδέκτης όλων. Αυτό μου έδινε δύναμη και κίνητρο να προσπαθώ και να μην εγκαταλείπω.

Με τα χρόνια βρήκα τα πατήματά μου και μέσα από τη δουλειά άρχισα να ασχολούμαι με κομμάτια της προσωπικότητάς μου και σιγά σιγά να με γνωρίζω καλύτερα και εγώ και ο κόσμος! Παρότι έξι χρόνια δεν φαντάζουν πολλά, για μένα νιώθω ότι ήταν πολύ ουσιαστικά και εποικοδομητικά –ταχύρρυθμα μαθήματα– και αισθάνομαι τυχερή που έφτασα αλώβητη στο σήμερα».