triantafyllou

Ο Πάνος Τριανταφύλλου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στη Σπάθη κατηγορίας Β’, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Καθ` όλη τη διάρκεια της πορείας προς το Ρίο είχε πολλές σημαντικές αγωνιστικές επιτυχίες, όμως στον τελικό ηττήθηκε από τον Ουκρανό αθλητή Ντάτσκο. Ο Πάνος, πανηγύρισε έξαλλα το μετάλλιο που κατέκτησε γεμίζοντας άπαντες με εθνική υπερηφάνεια.

Ο Ολυμπιονίκης είχε μιλήσει προ διετίας στο People για το ατύχημα που του άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή.

Από την Ντέπυ Κουρελλού

Βολεύεται στον καναπέ, αφήνοντας στην άκρη το αναπηρικό του καροτσάκι. «Πιάνομαι στο καροτσάκι, με πονάει η πλάτη, αν κάθομαι πολλή ώρα» εξηγεί, όταν βλέπει την απορία μου. Αθλητής της Εθνικής Ομάδας Ξιφασκίας με αμαξίδιο, στο ομαδικό και ατομικό, και μέλος της ομάδας μπάσκετ του συλλόγου του Αμαρουσίου, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό αμέσως μετά το ατύχημα. «Στους τρεις μήνες. Θυμάμαι, μάλιστα, πως οι γιατροί ήταν αρνητικοί. Για την ακρίβεια, δεν με άφηναν, γιατί οι πληγές από το χειρουργείο δεν είχαν επουλωθεί ακόμη. Με πλησίασε ένα παιδί σε καροτσάκι και μου πρότεινε να ασχοληθώ με το μπάσκετ. Στην αρχή νόμιζα πως δεν θα μπορούσα να το κάνω. Μου φάνηκε πολύ extreme ως άθλημα, είχε πολλές πτώσεις. Φοβήθηκα όταν είδα πώς παίζουν. Επιπλέον, ήμουν τελείως άσχετος με το μπάσκετ. Εγώ έπαιζα ποδόσφαιρο και βόλεϊ. Τελικά, όμως, κόλλησα». Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε πολύ για τα καλά του αθλητισμού. «Είναι καλό και για το σώμα μου, είναι βασικό να είναι σε καλή κατάσταση, γιατί χρειάζεσαι δύναμη για να αυτοεξυπηρετείσαι, αλλά και επειδή γνώρισα άτομα που είναι χρόνια εκεί και με βοήθησαν πολύ. Πάνω από όλα, ο αθλητισμός, είτε έχεις αναπηρία είτε όχι, σου δίνει τη δυνατότητα να αφοσιώνεσαι. Όταν προπονούμαι, δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο. Δεν ταιριάζει, όμως, σε όλους. Πολλοί ξεκίνησαν και σταμάτησαν. Και, βέβαια, χρειάζεται να έχεις ταλέντο για να διακριθείς».

 

Το ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή έγινε στις 21 Νοεμβρίου του 2004. «Ήμασταν τρεις φίλοι στην Πεντέλη και ασχολούμασταν με τις μηχανές μας, όταν ένας πρότεινε να πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο στο Καραούλι, κοντά στην πηγή. Ο οδηγός, άπειρος, πήρε λάθος στροφή και φύγαμε στη στροφή για να καταλήξουμε στον γκρεμό, σε 50 μέτρα βάθος. Η μέση μου έσκασε σε ένα λόφο. Δεν έσπασα χέρια, πόδια, δεν χτύπησα το κεφάλι μου. Μόνο τη σπονδυλική μου στήλη. Δεν θυμάμαι τις τούμπες που έφερε το αυτοκίνητο. Θυμάμαι πως βρέθηκα έξω από αυτό, ενώ φορούσα ζώνη, χωρίς να αισθάνομαι τα πόδια μου. Η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν “εντάξει, με λίγη γυμναστική θα γίνω καλά, ό,τι κι αν είναι”. Μάλιστα, έκανα πλάκα στους πυροσβέστες που με ανέβασαν στο ασθενοφόρο και πείραζα τις νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο».
Από εκείνη την ημέρα ο Πάνος δεν μπορεί να κινήσει τα πόδια του, καθώς έχει κοπεί ο νωτιαίος μυελός από την 8η θωρακική μοίρα και κάτω. «Το ατύχημα έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή όλων μας στην οικογένεια. Προσπάθησα, όμως, με τον τρόπο μου, να τους βοηθήσω». Ο λόγος του στρωτός, συγκροτημένος, σε καθηλώνει, καθώς η περιγραφή του δεν διακόπτεται από φορτισμένες συγκινησιακά παρενθέσεις. Στέκομαι αμήχανη όταν λέει πως «έπρεπε να βοηθήσω τους γονείς μου». «Ε, δεν ξέρεις; Ο γονιός είναι γονιός. Τρελάθηκαν με αυτό που μου συνέβη, οπότε εγώ έπρεπε να είμαι ο πιο δυνατός σε αυτή την ιστορία. Σε νοσοκομείο δεν είχα πάει ποτέ μου. Ούτε για πυρετό. Πήγα μια και καλή. Στην ανάνηψη μετά το χειρουργείο έκλαψα, όταν μια νοσοκόμα, που της είπα το ιστορικό μου, μου απάντησε πως δεν θα ξανασηκωθώ. Ο γιατρός ήταν πιο καθησυχαστικός. Μου έλεγε “ποτέ δεν ξέρουμε, υπάρχουν άνθρωποι που περπάτησαν ξανά”. Μετά από λίγο καιρό, έπαψα να τα σκέφτομαι αυτά. Σίγουρα η ιατρική εξελίσσεται. Πάντα γίνονται κάποια πράγματα πειραματικά, όπως, π.χ., με τα βλαστοκύτταρα. Παρακολουθώ και ενημερώνομαι, αλλά μη φανταστείς πως είμαι όλη μέρα στο Internet και ψάχνω θεραπεία. Κάποτε, ήμουν έτοιμος να κάνω ένα χειρουργείο. Δεν το έκανα, γιατί για δύο χρόνια θα χρειαζόταν εντατική φυσικοθεραπεία με συγκεκριμένα όργανα. Όμως τα όργανα αυτά δεν υπήρχαν στην Αθήνα».