Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί στην εσωτερική δύναμη που διαθέτει η Κατερίνα Βρανά. Η stand up comedian ανέβηκε ξανά στη σκηνή για παράσταση, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει μετά τις επιπλοκές στη Μαλαισία, που οδήγησαν τους γιατρούς να τη ρίξουν σε κώμα για να καταφέρουν να σώσουν τη ζωή της. Η Κατερίνα εξιστόρησε στο People πως επήλθε η μερική τύφλωση από την οποία πάσχει ακόμη και σήμερα.

Όταν βγήκες από την εντατική στη Μαλαισία πέταξες για Ελλάδα, ώστε να συνεχίσεις τη νοσηλεία σου;

Ναι, αλλά δεν είχε την ίδια πλάκα, γιατί πλέον δεν έβλεπα. Τυφλώθηκα πριν φύγω από τη Μαλαισία. Δύο εβδομάδες αφότου συνήλθα από το κώμα έβλεπα κανονικότατα, αλλά ήμουν παράλυτη από το λαιμό και κάτω. Μιλούσα κανονικά όταν έβγαλα το σωληνάκι, αλλά δεν μπορούσα να αναπνεύσω και μου το ξαναέβαλαν. Δύο εβδομάδες μετά έγινε μια μικρή αιμορραγία, όπου πάλι νόμιζαν πως πεθαίνω, αλλά πάλι εγώ δεν πέθανα.

Αυτό με την τύφλωση πρέπει να σε καταρράκωσε…

Έγινε σταδιακά, μέσα σε δύο ημέρες. Τους έλεγα «Παιδιά, κάτι συμβαίνει με τα μάτια μου», αλλά νόμιζα πως ίσως είναι από τα φάρμακα και την κούραση… Όταν λοιπόν μου έκαναν την επέμβαση για να σταματήσουν αυτή τη νέα μικρή αιμορραγία, τυφλώθηκα. Το είδα όμως να έρχεται. Σκεφτόμουν πως, αφού το καταλάβαινα πως έρχεται, με τον ίδιο τρόπο θα έφευγε. Αυτό έλεγε η λογική μου. Οι γιατροί τα είχαν παίξει, ήταν τρελαμένοι, φώναζαν, «Ohh, she’sgone blind». Οι Μαλαισιανοί έφερναν γιατρούς από διάφορες ειδικότητες. Ήταν συναρπαστικά τα όσα μου συνέβαιναν. Είναι τόσο μοναδική η περίπτωσή μου που έφτασε μέχρι την Αμερική, αφού φίλος μου γιατρός που είχε βρεθεί σε ένα ιατρικό συνέδριο μου είπε πως αναφέρθηκα ως «η περίπτωση της Ελληνίδας στη Μαλαισία».

Έγινες case study παντού!

Οπότε, πλέον, μου μένει να γραφτώ και στην ιατρική εφημερίδα του Harvard… Ή να ονομαστεί αυτό που έχω Κατερινοβρανίτιδα. Συνήθως οι ασθένειες παίρνουν το όνομά τους από τους γιατρούς, είναι καιρός να το δώσει κι ένας ασθενής. (γέλια)

Ήταν επίπονη η επιστροφή σου;

Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, έπειτα από ταξίδι 22 ωρών, ήμουν χάλια. Η μεταφορά έγινε σε ειδικό κρεβάτι. Προσπάθησα να πετάξω σε κανονική πτήση, αλλά η κατάστασή μου ήταν απαγορευτική. Έπρεπε να βρούμε air ambulance. Έπρεπε να σταματάμε συνεχώς για ανεφοδιασμό. Κανονικά, το ταξίδι Μαλαισία – Ελλάδα διαρκεί 16 ώρες. Εμείς το κάναμε σε 22. Ήμουν χώμα. Μπήκα κατευθείαν στην εντατική κι άκουγα τους ψιθύρους «Είναι πολύ άσχημα, μπορεί και να πεθάνει». Οι γονείς μου ήταν τελείως μπλαζέ, το είχαν συνηθίσει πλέον. Είχαν το ύφος «Δεν είναι τίποτε, το παθαίνει όταν είναι κουρασμένη». (γέλια) Συνήλθα και έμεινα στην εντατική για τρεις εβδομάδες. Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι φυσικοθεραπείες.

Η όρασή σου πώς είναι;

Επανέρχεται. Βλέπω λίγο θολά, σκοτεινά και διπλά. Αν βάλεις χαρτί τουαλέτας και μπροστά γυαλιά ηλίου, θα δεις όπως βλέπω κι εγώ. Είναι τέλειο. Σκεφτόμουν να τα δίνουμε στους θεατές της παράστασης για να καταλάβουν πώς βλέπω! (γέλια) Αυτό που πραγματικά με πληγώνει είναι πως δεν βλέπω να φάω. Λατρεύω το φαγητό…

Οι φυσικοθεραπείες είναι επώδυνες;

Σου αρέσει η γυμναστική;

Όχι, καθόλου.

Ούτε σε μένα. Σκέψου πως κάνω κάθε μέρα πλέον. Είναι εφιάλτης. Είναι η χειρότερη πλάκα που θα μπορούσαν να μου κάνουν οι άνθρωποι που με ξέρουν.

Το να βλέπεις όμως μια πρόοδο είναι κάτι που σου δίνει δύναμη…

Φυσικά! Όσο αργή κι αν είναι η εξέλιξη. Αυτό μου δίνει κέφι και χαρά. Όταν συνειδητοποίησα πως ακόμη και με αυτή την ομιλία που έχω τώρα με παίρνει να κάνω παραστάσεις, είπα «Βitch, εδώ είμαστε». Δεν με νοιάζει αν χρειαστεί να συρθώ για να ανέβω στη σκηνή. Είμαι εδώωω». (τσιρίζει) Η αντιμετώπιση του κοινού είναι πέρα από τα πιο φανταστικά μου όνειρα. Είναι όλοι «Ναι, ρε π@#!*η, θα έρθουμε!». Θέλω αυτή η παράσταση να είναι γιορτή, πάρτι. Μια φιέστα αγάπης και γέλιου. Θα ήθελα στο τέλος να πέσουν –αν γίνεται– κομφετί και σερπαντίνες. Να γίνει η έκρηξη και να σκάσουν! Κι αν μπορούσα θα ήθελα να βουτήξω στο κοινό, αλλά δεν βολεύει στο Μικρό Παλλάς.

Πιστεύεις πλέον πως το πιο σημαντικό για να γιατρευτεί κανείς είναι η ψυχολογία του ασθενή;

Ναι, το πιστεύω ακράδαντα.Το να μπαίνεις σε μια κανονικότητα και να μη νοσταλγείς την προηγούμενη κατάστασή σου, στο μέτρο του δυνατού… Με βοηθάει να μη νιώθω άχρηστη.

Δεν νιώθεις πως επιβαρύνεις τους άλλους;

Ναι, κι αυτό!

Εκεί που κάνεις φυσικοθεραπείες συναντάς και άλλους με παρόμοια θέματα;

Είμαι η πιο βαριά περίπτωση. Κυρίως υπάρχουν άτομα με μικροπαθήσεις που κάνουν στατικές φυσικοθεραπείες για να κρατηθούν σε ένα επίπεδο. Κάνω δύο φορές την ημέρα. Το απογευματινό είναι σε νοσοκομείο, όπου εκεί βλέπεις αθλητές. Πολλά νεαρά αγόρια… Και ξέρεις, φωνάζω, «Αχ, έπεσα πάλι, να πάρει!». Καταλαβαίνεις… (μου κλείνει το μάτι)

Είσαι η μασκότ εκεί, να υποθέσω…

Ειλικρινά, δεν ξέρω κι αναρωτιέμαι συχνά αν λένε, «Όχι, πάλι ήρθε αυτό το τσίρκο!» (γέλια) Αν εσύ έχεις κέφι, ανταποκρίνονται. Οπότε, εκεί κάνω κάποιες θριαμβευτικές εισόδους, με χρυσό κολάν, λεοπάρ παλτό, σκουλαρίκια πάντα! Και μπαίνω μέσα και φωνάζω «Ήρθααα»!

Καλά, σε καταλαβαίνουν κι από τη λάμψη του κολάν…

Ναι, με έχουν συνηθίσει. Τις προάλλες πήγα κατευθείαν με τα ρούχα της φωτογράφισης…

Σε είδαν οι νεαροί αθλητές;

Δυστυχώς δεν είχε.

Κρίμα! Δεν σου πάει τίποτε τον τελευταίο καιρό…

Όχι, τίποτε. Και σκάω, που λες, βαμμένη, με δερμάτινο κολάν και λεοπάρ παλτό και μου λέει ο φυσικοθεραπευτής μου «Μαλάκα, τι φάση;». (γέλια) «Ήρθααα» τσίριζα πάλι. «Έλα, ντίβα, ασκήσεις» μου λέει. Σταματάω, δεν κάνω τίποτε… «Πες μου πρώτα πόσο όμορφη είμαι και μετά»!Ο κόσμος γενικά ανταποκρίνεται στο κέφι. Ο ένας φτιάχνει τον άλλο και πλέον περνάω πολύ καλύτερα. Με τους ανθρώπους, γιατί η γυμναστική παραμένει άθλια για μένα, καθόλου δεν μου αρέσει.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.