antholis SakisLalas people 195 (1)

Από την Ντέπυ Κουρέλλου

Ο Kary Antholis (Κυριάκος Ανθόλης), παιδί Ελλήνων μεταναστών από την Πελοπόννησο και τη Μικρά Ασία, αφού κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ το 1995, κάθισε στο τιμόνι του πιο επιδραστικού Μέσου του πλανήτη (και είναι μέλος της Ακαδημίας των Όσκαρ). Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, δεν ξέρει το μυστικό της επιτυχίας, μόνο της σκληρής δουλειάς.

Ο Sakis Lalas τον φωτογράφησε για το People στο LA και μας μίλησε για όλα.

Πριν από τη δεκαετία του 2000 θα ήταν παραφωνία μια σύγκριση μεταξύ κινηματογράφου και τηλεόρασης. Η καλλιτεχνική διαφορά των δύο Μέσων ήταν τέτοια που δεν επέτρεπε αμετροέπειες. Το 1999, όμως, κάτι αλλάζει. Ο James Gandolfini μάς συστήνει τον Toni Soprano, προσδίδοντας στο ρόλο, που θα τον χαρακτηρίσει για πάντα, μια ευριπίδεια διάσταση, ενώ η αφήγηση του David Chase ενσωματώνει κινηματογραφικές νόρμες στη μικρή οθόνη. Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι Al Pacino, Meryl Streep και Emma Thompson πρωταγωνιστούν στη μίνι σειρά Angels in America. Ήταν ανήκουστο το βαρύ πυροβολικό της υποκριτικής να υποκύπτει στην «ευτελή» τηλεόραση… Ωστόσο με τη σκηνοθετική υπογραφή του Mike Nichols (Ο Πρωτάρης, Εργαζόμενο Κορίτσι, Closer) η σειρά του ΗΒΟ σάρωσε τα τηλεοπτικά βραβεία, αλλά κυρίως έδωσε στην τηλεόραση την καλλιτεχνική υπόσταση που αναζητούσε για δεκαετίες. Ο άνθρωπος που το έκανε πραγματικότητα, αλλάζοντας τη μορφή και την ουσία κάθε τηλεοπτικού σταθμού έκτοτε, ήταν ο Ελληνοαμερικανός Kary Antholis. Παραγωγός αλλά και σκηνοθέτης του βραβευμένου με Όσκαρ Ντοκιμαντέρ One Survivor Remembersπου αφορά την επιζήσασα του Ολοκαυτώματος Gerda Weissmann Klein, ο Kary Antholis είναι πρόεδρος του HBO για τις μίνι σειρές αλλά και του Cinemax, που είναι το αδελφάκι του ΗΒΟ.

antholis SakisLalas people 195 (3)

Η φωνή του από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούγεται σταθερή, σοβαρή. Είναι πρωί στο Λος Άντζελες και θέλει να μάθει πώς είναι ο καιρός στην Αθήνα. Τον απογοητεύω. Βρίσκομαι σε ένα μικρό χωριό της βόρειας Εύβοιας, για το οποίο, επίσης, θέλει λεπτομέρειες. Μιλάμε στα αγγλικά. «H μητέρα μου μου έμαθε την ελληνική γλώσσα και ως παιδί τρεις φορές την εβδομάδα πήγαινα σε ελληνικό σχολείο, όμως τώρα τα ελληνικά μου είναι σπαστά. Δεν τα εξασκώ συχνά, παρά μόνο όταν ερχόμαστε στην Ελλάδα, πράγμα που δεν συμβαίνει τόσο συχνά όσο θα ήθελα. Σχετικά πρόσφατα, βέβαια, βρέθηκα στην Costa Navarino και στη Χαλκιδική, καθώς ένας θείος της γυναίκας μου παντρεύτηκε Ελληνίδα από τον Άγιο Νικόλαο».

Η Πελοπόννησος έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του. «Η μητέρα μου γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Ο πατέρας της στην Τρίπολη. Μετανάστευσε στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ στις αρχές τους 20ούαιώνα. Παντρεύτηκε τη γιαγιά μου και γύρισαν μαζί πίσω στην πατρίδα το 1920. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τους βρήκε στην Ελλάδα. Κάποια από τα παιδιά τους είχαν γεννηθεί στις ΗΠΑ και μπόρεσαν να φύγουν. Η υπόλοιπη όμως οικογένεια είχε “παγιδευτεί” στην Πελοπόννησο, ανάμεσά τους και η μητέρα μου. Ο παππούς εκτελέστηκε από τους Ναζί και όλη η οικογένεια επανενώθηκε τη δεκαετία του ’50 στις ΗΠΑ. Από την άλλη, ο πατέρας μου γεννήθηκε στις ΗΠΑ. Ο δικός του πατέρας, ο παππούς μου, ήταν από τη Μικρά Ασία, από το Μαρμαρά. Παραιτήθηκε από τον τουρκικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετανάστευσε κι αυτός στις ΗΠΑ. Η γυναίκα του, η γιαγιά μου, καταγόταν από τη Σμύρνη, η οικογένειά της ήταν από τις τυχερές που σώθηκαν από την καταστροφή της πόλης».

Οι περιπέτειες των προγόνων του, ειδικά η εκτέλεση του παππού του, τον στιγμάτισαν από την παιδική του ακόμη ηλικία. «Οι εμπειρίες της μητέρας μου, το γεγονός πως έχασε τον πατέρα της από φασίστες με επηρέασε βαθύτατα. Ήταν ο λόγος που γύρισα το ντοκιμαντέρ. Ακόμα και σήμερα οι διηγήσεις της μητέρας μου με οδηγούν και με κρατούν σε επαγρύπνηση για το πώς πρέπει να διηγούμαστε ιστορίες, ιστορίες για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Και για αυτό με ανησυχεί βαθύτατα η άνοδος των ακροδεξιών παρατάξεων σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια». Αν και η φωνή του παραμένει σταθερή, ακόμα και μέσα από το τηλέφωνο αισθάνεσαι την ένταση που του προκαλούν οι αναμνήσεις.

Η αφήγηση του Kary Antholis μου έφερε στο μυαλό το Pacificτη μίνι σειρά του ΗΒΟ, της οποίας την παραγωγή υπογράφουν οι Tom Hanks και Steven Spielberg. Στο Pacific παρακολουθούμε έναν από τους βασικούς χαρακτήρες να ερωτεύεται μια Ελληνίδα της Αυστραλίας. Συναντάμε την οικογένειά της, που γλίτωσε από την καταστροφή της Σμύρνης, βλέπουμε πως ακόμα διατηρούν τα έθιμά τους και τους ακούμε να μιλάνε ελληνικά. Ήταν αυτό ιδέα του Kary Antholis; «Όχι, δεν ήταν δική μου ιδέα. Ήταν των δημιουργών. Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν του Tom Hanks ή της Michelle Ashford ή του George Pelecanos(σ.σ. οι σεναριογράφοι). Ζητήθηκε, ωστόσο, η γνώμη μου όσο αφορά την αυθεντικότητα των σκηνών».

Πολλές σειρές βασίζονται σε πρωτότυπα σενάρια και πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Ο Kary Antholis έχει πτυχίο στη νομική από το νομικό τμήμα του πανεπιστημίου της Τζορτζτάουν και στην ιστορία από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. «Οι σπουδές μου με βοήθησαν εξαιρετικά στην καριέρα μου, τόσο οι ιστορικές μου γνώσεις σε σειρές όπως το John Adams και το Pacificπου βασίζονταν σε ιστορικά γεγονότα, όσο και οι νομικές σπουδές μου γενικά».

Καθώς η συζήτηση μετατοπίζεται στην τηλεόραση, στο μυαλό μου έρχεται η ταινία Player του RobertAltman. Μια ταινία που οδηγεί το θεατή πίσω από τις κάμερες και τα σκηνικά, στα γραφεία των παραγωγών και των executives των μεγάλων studios, εκεί όπου παίρνονται οι μεγάλες αποφάσεις. Είναι και εκείνος σαν τον Griffin Mill, που θέλει να του περιγράφουν τα πάντα σε είκοσι πέντε λέξεις; «Όχι, δεν είμαι καθόλου έτσι. Μοιάζω περισσότερο με το διευθυντή ενός περιοδικού, που ακούει τις ιδέες όλων και επιλέγει ποιες αξίζει να γίνουν θέμα, εν προκειμένω σειρά. Μιλάω με παραγωγούς, σκηνοθέτες, δημιουργούς και ψάχνω να βρω εκείνους που έχουν όραμα και πάθος. Μετά, ως πρόεδρος, πρέπει να τους εξασφαλίσω τα εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να πραγματοποιήσουν το όραμά τους. Να τους υποστηρίξω όσο καλύτερα μπορώ και κατόπιν να πάψω να βρίσκομαι στα πόδια τους, για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους».

antholis SakisLalas people 195 (2)

Τα τελευταία χρόνια το κοινό δείχνει να μετατοπίζεται από τις κινηματογραφικές αίθουσες και να εμπιστεύεται για τη διασκέδασή του περισσότερο την τηλεόραση. Ένα καλό παράδειγμα είναι η παγκόσμια αγωνία για κάθε νέο επεισόδιο του Game of Thrones (παραγωγή του ΗΒΟ). «Νομίζω πως γυρίζονται ακόμα σπουδαίες ταινίες στον κινηματογράφο, αλλά πράγματι ζούμε την εποχή της pick TV, όπως το αποκαλούν εδώ, και η αρχή ήταν οι Sopranos» επιβεβαιώνει ο Kary Antholis. «Το Wire, που ακολούθησε, βοήθησε, όπως και το γεγονός πως ο Mike Nichols επέλεξε να κάνει τηλεόραση με τους Al Pacino και Meryl StreepEmma Thompson (Angels in America). Αυτοί έκαναν πιο ελκυστική την τηλεόραση και για τους υπόλοιπους καταξιωμένους καλλιτέχνες. Έτσι, και το κοινό άρχισε να “καταναλώνει” διαφορετικά την τηλεόραση, όπως ακριβώς τη δεκαετία του ’70, που αντιμετώπιζαν το Μέσο σαν ένα συνδυασμό τέχνης και ψυχαγωγίας. Ταυτόχρονα, οι ιστορίες και οι χαρακτήρες έγιναν πιο εκλεπτυσμένοι. Το κυριότερο, βέβαια, πλεονέκτημα της τηλεόρασης παραμένει το γεγονός πως ο θεατής μπορεί να απολαύσει το αγαπημένο του πρόγραμμα στο σπίτι του, από όποιο σημείο του επιθυμεί, όποια ώρα επιθυμεί κι από οποιαδήποτε συσκευή, ακόμα και από το κινητό του τηλέφωνο. Για τους δημιουργούς, από την άλλη, είναι μεγάλη η καλλιτεχνική πρόκληση, αλλά και ευκαιρία να ασχοληθούν με μια μίνι σειρά. Έχουν την ευκαιρία να διηγηθούν μια ιστορία σε χρόνο κατά πολύ μεγαλύτερο από τον κινηματογραφικό, χωρίς από την άλλη να είναι δεσμευμένοι με ένα συμβόλαιο που απαιτεί πολλές σεζόν. Αυτός είναι και ο λόγος που κινηματογραφιστές όπως ο Steven Soderbergh ελκύονται από τη φόρμα που έχουν οι μίνι σειρές. Η μίνι σειρά είναι σαν ένα μυθιστόρημα, ενώ η ταινία είναι σαν διήγημα».

Η αναφορά στη Meryl Streep δεν περνάει απαρατήρητη. Πριν από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια των Χρυσών Σφαιρών, η πολυβραβευμένη ηθοποιός εκφώνησε ένα λόγο με ευθείες αναφορές στο ήθος του Donald Trump. Ο νέος Πρόεδρος την επόμενη ημέρα την αποκάλεσε υπερεκτιμημένη. Είναι; «Όχι, δεν πιστεύω πως η Meryl Streep υπερεκτιμημένη. Η Meryl Streep είναι εθνικός θησαυρός» λέει δωρικά αλλά απόλυτα συνειδητά ο Kary Antholis.

Με ένα στρατό από Χρυσές Σφαίρες και Emmy να βρίσκονται στο σαλόνι του, αναρωτιέμαι τι χρειάζεται για να γίνει μια σειρά επιτυχία. Κι όμως, ο άνθρωπος που έχει παραλάβει βραβεία για σειρές όπως τα Angelsin AmericaJohn AdamsThe PacificOlive Kitteridge δεν το γνωρίζει. «Δεν λειτουργώ έτσι. Η επιτυχία είναι ωραίο πράγμα. Δεν ξεκινάμε, όμως, να δουλεύουμε για να κάνουμε επιτυχία. Ξεκινάμε για να διηγηθούμε όμορφες ιστορίες, ιστορίες που έχουν το δάχτυλό τους στον παλμό της μαζικής κουλτούρας. Δεν κυνηγάμε την επιτυχία αυτή καθαυτή. Αν το κάναμε, δεν θα ακολουθούσαμε τους οραματιστές, αλλά εκείνους που ακολουθούν».

Τι λέει για την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, που ήταν υποψήφια για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου; «Είδα τον Αστακό και μου άρεσε πολύ. Τον Γιώργο, όμως, δεν τον έχω συναντήσει ποτέ» λέει ο Kary Antholis, ο οποίος είναι μέλος της Ακαδημίας στην κατηγορία του, το Ντοκιμαντέρ, και ψηφίζει και για Καλύτερη Ταινία. «Ψηφίζω, όμως, για τις ταινίες που θα προταθούν, όχι για το ποιες θα βραβευτούν» λέει.

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη και περισσότερα νέα στο People που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή μαζί με το Πρώτο Θέμα.