natasa manisali

5 Φλεβάρη πρωί.

Κάπου κοντά στις 9.

Ξυπνάω και διαβάζω για το θάνατο της Νατάσας Μανίσαλη.

Δεν είμαι ο τύπος που λατρεύει τους επικήδειους υπέρ αγνώστων, ακόμα κι αν τους κατανοώ, γιατί οι άνθρωποι που βάζουμε μέσω της τέχνης στη ζωής μας γίνονται πολλές φορές, άθελά τους, άνθρωποί μας.

Στην ανάγνωση του θανάτου, πάγωσα.

Η Νατάσα Μανίσαλη, για μένα, ήταν το σύμβολο της χαράς που κουβαλούσε η δεκαετία του ‘90.

Πρωταγωνίστρια σε κάθε μου παραλογισμό (- Δημήτρη, ποιος ήταν στο τηλέφωνο; – Η Νατάσα Μανίσαλη, – Δημήτρη, ξέρεις ποιον είδα στο δρόμο; -Τη Νατάσα Μανίσαλη; κ.τ.λ.), την ανέφερα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Ακόμα και μια μέρα πριν το θάνατό της.

Η καπάτσα της παρέας, η Νατάσα Σαριτζόγλου της παρέας του «Εμείς και Εμείς», ήταν ο χαρωπός άνθρωπος που υπήρχε σε κάθε τραπέζι, σε κάθε οικογένεια. Αυτός που έδινε λύσεις, που ήξερε γνωστούς, που, όποια πέτρα και να σήκωνες, θα τον έβρισκες από κάτω, που θα έδειχνε το αθέατο δρομάκι στο αδιέξοδο. Η κολλητή που θα έπαιρνες πρώτη τηλέφωνο.

Μακράν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στη σειρά, ένιωθες πως δεν έπαιζε. Η Σαριτζόγλου υποδυόταν τη Μανίσαλη και αντίστροφα.

Και μετά, μεγαλώσαμε.

Και η αθωότητα που κουβαλούσαμε στην πλάτη δεν υπάρχει πια. Προδοθήκαμε, χτυπήσαμε, ματώσαμε. Είδαμε τελικά πως οι παρέες, οι έρωτες, οι σχέσεις δε σώζονται πάντα.

Η παρέα του «Εμείς και Εμείς» άφηνε τις πόρτες των σπιτιών της ξεκλείδωτες, εμείς μάθαμε να διπλαμπαρώνουμε ακόμα και τα παράθυρα.

Μια εποχή χωρίς φως, χωρίς εμπιστοσύνη, χωρίς ξεκλείδωτες πόρτες και καρδιές…

Η καπάτσα, τελικά, δε μπορεί να σώσει πάντα την παρέα.

emeis-ki-emeis

Γιατί, πλέον, η παρέα δε θέλει να σωθεί.

Έχω βάλει και ακούω την επανεκτέλεση της στο “Πόσο Λυπάμαι” από την παράσταση «Βίρα τις άγκυρες»  και αναρωτιέμαι πόσο πόνο μπορεί να έκρυβε πίσω από την υπερπληθωρική της προσωπικότητα.  Αν λυπήθηκε εκείνη για τα χρόνια που πήγαν χαμένα μέχρι να γνωρίσει εκείνον που πρόσμενε καιρό.

Δεν τη γνώρισα ποτέ.

Κι όμως, το μεγάλο της χαμόγελο στο υπέροχο φαρδύ της στόμα  ήταν και θα είναι το χαμόγελο που σχηματίζεται στο δικό μου πρόσωπο όταν θυμάμαι τα χρόνια εκείνα.

Μαζί με τη Νατάσα Μανίσαλη έφυγε κομμάτι από μια εποχή. Δικής μας εποχή. Γνώριμη εποχή.

Μαζί με εκείνη η ζωοδότρα πνοή που έφερνε το μπρίο της.

Ναι αυτό είχε η Νατάσα. Μπρίο, σουρρεαλισμό και κέφι.

Μια κυρία αναντάμ παπανταμ ένα πράγμα.

Και σε αυτή τη γκρίζα εποχή οι πολύχρωμες «Νατάσες» πνίγονται, παραιτούνται, γκριζάρουν.

Μην ανησυχείς. Υπάρχουν «Νατάσες» που αντέχουν. Στέκονται όρθιες κι ας πέφτουν στο γκρεμό, χαμογελούν ακόμα κι όταν πονούν, δεν κακιώνουν και συγχωρούν.

Καλό ταξίδι κοσκοβόρα (όπως χαρακτηριστικά την έλεγε η Παρθένα)

Ήσουν, είσαι και θα είσαι για πάντα η καπάτσα της παρέας.

Ακόμα κι αν η παρέα δεν υπάρχει πια.