eleni doundoulakiΑπόφοιτη του Κολλεγίου Αθηνών, που της έδωσε τη δυνατότητα να δοκιμάσει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Έτσι, κέρδισε σφαιρικότερη αντίληψη των πραγμάτων και γνώρισε από νωρίς τις κλίσεις της. Επίσης, έμαθε από μικρή να είναι μεθοδική και να δουλεύει σκληρά. Όνειρό της δεν ήταν να γίνει ηθοποιός. «Πάντα με ενδιέφερε κάτι το συνολικότερο στο θέατρο. Το όνειρό μου ήταν και είναι να βρίσκομαι στο χώρο του πολιτισμού. Η ακαδημαϊκή θεωρία ήταν η απαραίτητη βάση για να έχω γνώση του χώρου αυτού. Από εκεί και πέρα, μου άρεσε να δημιουργώ, να οργανώνω και να παράγω καλλιτεχνικό και πολιτιστικό έργο και για το λόγο αυτό συνέχισα τις σπουδές μου στην Αγγλία στους τομείς αυτούς» λέει στο People η Ελένη Δουνδουλάκη.

Αν και υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκε να ζήσει μόνιμα στην Αγγλία, ένιωσε το σύνδρομο του Οδυσσέα, το οποίο την καλούσε πίσω στην Ελλάδα. Τι την έπεισε να εργαστεί ως καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης; «Η αγάπη μου για τη δουλειά που επέλεξα να κάνω. Με αφορούσε πρώτα το “τι θα κάνω” και μετά το “πού”. Το να πάω στην περιφέρεια ήταν επιλογή μου, γιατί προτίμησα να αναλάβω τη συνολική ευθύνη ενός περιφερειακού πολιτιστικού οργανισμού, παρά να βρεθώ σε ένα χαμηλότερο επίπεδο στην ιεραρχία ενός μεγάλου πολιτιστικού οργανισμού στην Αθήνα. Ήταν για μένα μια πρόκληση, μια μοναδική ευκαιρία να εφαρμόσω πλήρως τις γνώσεις μου. Έφτασα στη Λαμία πριν από τρία χρόνια και δεν ήξερα σχεδόν κανέναν. Δεν ήμουν γνωστή στο χώρο, δεν ήμουν από εκεί και ήμουν πολύ διαφορετική από αυτό που η τοπική κοινωνία είχε συνηθίσει ως διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Είχα πολλές εξετάσεις να δώσω, αλλά ήμουν ειλικρινής και δοσμένη σε αυτό που είχα πάει να κάνω και η περιφέρεια ανταποκρίνεται πάρα πολύ όταν νιώσει ότι είσαι ειλικρινής στις προθέσεις σου και θες να δώσεις. Τα θέατρα αυτά αποτελούν πυρήνες πολιτισμού για τις πόλεις τους και έχουν μεγάλες δυνατότητες πάρα τα οικονομικά και θεσμικά προβλήματά τους. Και είναι κρίμα που το αρμόδιο υπουργείο δεν ασχολείται με το μέλλον του θεσμού, που αποτελεί το μοναδικό ολοκληρωμένο πολιτιστικό θεσμό της ελληνικής περιφέρειας».

Δείτε ακόμα ποιοι πήγαν στη πρεμιέρα του Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε 

Η Ελένη σχεδίαζε από μικρή, ήθελε να γίνει ζωγράφος και θαύμαζε τη μητέρα της, που είναι σκηνογράφος. «Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδάκι στα εργαστήρια ραπτικής του Εθνικού Θεάτρου να κόβω κομματάκια υφάσματος για να επικολληθούν σε κοστούμια, θυμάμαι τον εαυτό μου 5 ετών στην Επίδαυρο νύχτα να παρακολουθώ πρόβα τυλιγμένη με μια κουβέρτα για να μην κρυώνω, θυμάμαι σημαντικότατους καλλιτέχνες του θεάτρου μας, με τους οποίους συνεργάστηκε η μητέρα μου και είχα την τύχη να γνωρίσω: από τον Ανδρέα Βουτσινά και τον Σπύρο Ευαγγελάτο μέχρι τη Μαρία Χορς, την Άννα Συνοδινού, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Θανάση Βέγγο».

Διαβάστε ακόμα:Νέο talent show: Αναζητείται η νέα Αλίκη Βουγιουκλάκη

Παράλληλα, ασχολείται με τον πολιτιστικό τομέα του Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού. Αναρωτιέται κανείς αν έχει προσωπική ζωή. «Είμαι πλήρης και χαρούμενη στην προσωπική μου ζωή. Φυσικά έχω περάσει και διαστήματα μοναξιάς, έχω βιώσει απογοητεύσεις, έχω κλάψει. Δεν έχω χάσει όμως ποτέ την πίστη μου στην αγάπη, στον έρωτα και στη συντροφικότητα. Ούτε πιστεύω στο κλισέ της “δυναμικής άρα μόνης” γυναίκας. Δεν θεωρώ ότι οι πραγματικά δυναμικοί άντρες φοβούνται τις δυναμικές γυναίκες. Αντίθετα, έλκονται από αυτές».

Διαβάστε ακόμα: Αλέκος Συσσοβίτης: «Ακόμη και ο πιο κουλτουριάρης θέλει την κοινωνική αποδοχή»

Στα θετικά οι φίλοι της καταλογίζουν το χιούμορ, στα αρνητικά το ότι εξαφανίζεται συχνά λόγω δουλειάς. Εκείνη έχει μάθει να μην καταθέτει τα όπλα και να είναι αγωνίστρια. «Με ρίχνει η ασχήμια σε κάθε μορφή της, η αγένεια και η μικρότητα. Με ανεβάζει η ομορφιά σε κάθε μορφή, οι δημιουργικές ιδέες και, πάνω απ’ όλα, με ανεβάζουν οι άνθρωποι που αγαπώ. Για το μέλλον, έχω βάλει στόχο να πραγματοποιήσω μια επετειακή έκδοση για τα τριάντα χρόνια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης. Λίγα χρόνια πριν, θα ήταν ένα απλό κομμάτι του προγραμματισμού μας. Με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, όμως, αποτελεί όνειρο, αλλά ελπίζω να γίνει πραγματικότητα».